วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

One Fine Spring Day (2001) ; เธอจากไปแล้ว และจะไม่จอดรับเราอีก (หนัง)


         

          เมื่อเดือนสองเดือนที่แล้ว ผมมีโอกาสพาคุณแม่ไปนั่งดื่มกาแฟที่ร้าน

ในห้างแห่งหนึ่ง ตอนแรก เรากะจะนั่งชั้นบน แต่เปลี่ยนใจไปนั่งชั้นล่างใน

ตอนสุดท้าย ความที่นั่งติดกระจก ทำให้ต้องมองออกไปข้างนอกอย่างช่วยไม่ได้

เห็นแผนกประชาสัมพันธ์ มีสาวสวยคนหนึ่งน่าตาน่ารัก -ไม่น่าแปลกใจเพราะ

เธอเป็นประชาสัมพันธ์นี่- เธอหน้าตาคล้ายๆ"เธอ"คนนั้นของผม เธอซึ่งตอนนี้

กลายเป็นรักเก่าๆของผม

ด้วยความรู้สึกอะไรซักอย่าง เธอหันมามองที่ผม

แน่นอน ผมหลบสายตาทันทีด้วยความตกใจบวกกับความอาย

แต่หางตาผมบอกได้เลยว่า เธอยังมองมาที่ผม ถึงขนาดเดินออกมาชะโงกมอง

ที่ผมและแม่ เหมือนเธอต้องการแน่ใจอะไรซักอย่าง -แน่ใจว่านั่นคือผม-

จากความรู้สึกนั้น บอกได้เลยว่าเธอไม่ใช่แค่คล้าย แต่นั่นคือเธอ เธอคนนั้น

เมื่อสิบปีก่อนกับวันนี้เปลี่ยนไปไม่มากนัก

เธอยังมองมาที่ผมต่อไป

แต่ผมปฏิเสธที่จะมองเธอ ผมคุยกับคุณแม่ผมไปเรื่อยๆ

ผมทนดื่มกาแฟต่อไปจนหมด ราวๆสิบห้านาทีต่อมา ผมชวนคุณแม่ว่า เรา

ควรไปเดินฆ่าเวลาที่อื่นบ้าง

ผมพยายามลืมเรื่องราวเมื่อครู่ แล้วเดินออกจากร้าน

ต่อมาไม่นาน เธอส่งเสียงเรียกผมดังมาจากลำโพงทุกๆตัวในห้าง

คุณแม่บอกว่านั่นชื่อผม

ผมบอก ไม่มีอะไร แค่อดีตคนรู้จักที่ตอนนี้ไม่อยากเจอ

.........................................................................................................

สองวันที่ผ่านมา มีโอกาสอยู่หน้าคอมตลอดทั้งวัน อากาศเย็นๆ ข้างนอกฝนก็ตก

อยู่ดีๆก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

ผมมักจะพบตัวเองเสมอๆใน One Fine Spring Day ตัวผมเองเมื่อสิบปี

ที่แล้ว อ่อนหัดในเรื่องความรัก พอๆกับซังวู ผมเคยสงสัยเช่นเดียวกับซังวู ที่ว่า

"ทำไมความรัก ถึงหมดอายุได้เร็วขนาดนี้" แน่นอนผมก็ไม่รู้ เพราะเธอไม่ได้

ตอบผม อุนซูก็เช่นเดียวกัน เธอเลือกที่จะนิ่ง แทนการปฏิเสธ

"รถประจำทางกับผู้หญิงก็เหมือนๆกัน เมื่อจากไปแล้ว ก็จะไม่จอดรับเราอีก"

นั่นคือคำปลอบของคุณย่าที่มีให้ซังวู

ในความที่เป็นรักแรก ซังวูคงสงสัยว่า คนเรารักง่ายหน่ายเร็วขนาดนี้เลยหรือ?

ผมก็เช่นเดียวกัน แต่ไม่กล้าหาคำตอบ ไม่กล้าคิด กลัวว่ามันจะเป็นเรื่องจริง

ในวันนึงข้างหน้า ซังวูจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว ลูก และหลาน

แต่เค้าจะไม่มีวันลืมอุนซู และรักเก่าๆในวันนั้น ผมก็เช่นกัน

มีใครบางคนเคยบอกผมว่า มันก็เหมือนๆกับ "เวลาที่เราไปเที่ยวทะเล เรา

เป็นคนเดียวที่กลัวน้ำทะเล และต้องนั่งดูเพื่อนๆอยู่บนฝั่ง แต่แล้วก็มีหญิงสาว

คนนึง เดินเข้ามาคุยกับเรา อาจจะแค่สิบนาที ทันทีที่เพื่อนเรากลับมา

เราก็แยกย้ายกัน แต่วันธรรมดาวันนี้แหละ ที่เราจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต"

.

..

...

ในวันนี้ผมมานั่งคิดถึงเรื่องนี้อีกที ผมคงทำถูกแล้ว ที่ไม่กลับไปพบเธอ

ก็ทีซังวู ยังเลือกที่จะคืนต้นไม้ แทนความหมายของการปฏิเสธอย่างเงียบๆ

เค้าไม่ต่อว่า ไม่ซักถามเหตุผลคาใจเมื่อวันวาร เวลาที่ผ่านมาทำให้เค้าโตขึ้น

วิธีปฏิเสธแบบนี้ เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความเป็นผู้ใหญ่ สอบถามหาเหตุผล

ให้ได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อมันก็ผ่านไปแล้ว ไม่มีใครอยากคุ้ยเขี่ยแผลให้มันกลับ

มาอักเสบอีก

เมื่อบาดแผลหายสนิท ซังวูก็กลับมาบันทึกเสียงธรรมชาติได้เหมือนเดิม ยิ้ม

ให้กับเรื่องราวเก่าๆ

ผมก็เหมือนกัน...

 

โดย Rockstar

 

กลับไปที่ www.oknation.net