วันที่ เสาร์ กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บทสรุปของรอยน้ำตา...... ไม้ขีดไฟมอดดับไป..........



 นี่คือบทความสุดท้ายที่ฉันจะเขียนเกี่ยวกับเรื่องราวระหว่างฉันและเธอ จริง ๆ แล้วเรื่องราวต่าง ๆ กำลังจะจบและเงียบไป ฉันไม่ควรจะขุดคุ้ยมันขึ้นมาอีก อาจดูเหมือนฉันกำลังเรียกร้องความสงสารหรือ เรียกร้องความสนจากใคร ๆ อยู่  หากใครจะคิดเช่นนั้นฉันคงห้ามความคิดเขาไม่ได้ แต่ที่นี่เป็นบ้านของฉัน เป็นที่ที่เดียวที่ฉันสามารถระบายความรู้สึกได้อยากหมดใจ ฉันจึงขอระบายความรู้สึกที่มันยังค้างอยู่ และรบกวนจิตใจฉันให้หมดไปเสียที  ถ้าบังเอิญเธอผ่านมาอีกครั้ง ฉันอยากให้เธออ่านมันให้จบ อาจจะทำให้เธอเข้าใจฉันได้ดีขึ้น และ ฉันหวังว่ามันจะทำให้เธอหายเศร้าเสียใจกับเรื่องที่ผ่านมาได้...........
 เมื่อ 3 ปีก่อนโชคชะตานำพาฉันไปพบเธอ จริง ๆ แล้วเราเคยเจอกันมาก่อนหน้านั้น 1 ปี แต่ไม่ได้พูดกัน ฉันรู้จักเพียงชื่อเธอเท่านั้น เมื่อได้มาพบและรู้จักกันฉันเริ่มประทับใจในความเป็นตัวของตัวเองของเธอ ผู้ชายที่ดูเงียบ ๆ แต่แอบซ่อนมุขตลกไว้ ผู้ชายที่ไม่สนใจใครเป็นตัวของตัวเองสูง ชอบเที่ยวชอบลุย  ชอบร้องเพลงรักเสียงเพลง ภายนอกดูเย็นชา แต่ถ้าได้เข้าใกล้แล้วก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ  หลังจากความประทับใจ ฉันเริ่มหลงไหลในเสียงเพลงเศร้า ๆ ที่เธอร้องให้ทุกคนได้ฟัง ฉันเคยฝันอยากเป็นคนที่เธอร้องเพลงให้ แต่นั่นเป็นแค่ฝันเล็ก ๆ ของฉัน  จากนั้นโชคชะตาก็เล่นตลก พาฉันให้ได้พบเจอเธอบ่อยขึ้น เธอเคยบอกว่าเป็นคนขี้เหงา ฉันไม่เคยบอกเธอว่าฉันก็ขี้เหงาเหมือนกัน เราจึงได้ออกเดินทางท่องเที่ยว และทำอะไรหลาย ๆ อย่างร่วมกัน เพราะฉันเป็นคนชอบสิ่งแปลกใหม่ ชอบความท้าทาย ชอบลุยอะไรที่ลำบาก ๆ จึงได้มีโอกาสได้ทำอะไรหลายอย่างร่วมกัน  ตลอดเวลาที่ผ่านมาสิ่งที่เธอมอบให้ ฉันไม่เคยเสียใจหรือ คิดว่าเป็นความผิดพลาด แต่คิดว่ามันเป็นประสบการณ์ที่ฉันอาจจะไม่ได้ทำอีกแล้วในชีวิตนี้ ฉันสนุกและมีความสุขมาก...ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง  จากความประทับใจ กลายเป็นความหลงใหลและในที่สุดก็กลายเป็นความรัก โดยที่ฉันไม่รู้ตัว ฉันพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกนี้ไว้ พยายามขีดเส้นกันตัวเอง ไม่ให้ทำอะไรเกินกว่าคำว่า เพื่อน ..... เพราะตอนนั้นฉันเพิ่งรับรู้ว่าเธอนั้นมีเจ้าของอยู่แล้ว  ฉันเคยลองตัดใจ แต่ตอนนั้นทำไม่สำเร็จ ด้วยคิดเพียงว่า ขอเป็นเพื่อนต่อไป และจะเก็บความรักนั้นไว้ ขอเพียงได้รักอยู่ห่าง ๆ รักอยู่คนเดียวเท่านั้นก็พอ.......แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรักที่ซ่อนไว้มันกลับทำร้ายตัวฉันให้ต้องเจ็บปวด ฉันแอบอิจฉาใคร ๆ ที่ได้เป็นคนสำคัญของเธอ คนที่เธอคอยเอาใจใส่ แม้ใคร ๆ หลายคนของเธอจะต้องเจ็บปวดหรือจากไป แต่เค้าก็เคยได้เป็นคนสำคัญในหัวใจเธอซึ่งคนอย่างฉันไม่เคยได้เป็น.......... ทุก ๆ วันตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ฉันนั่งอยู่หน้าจอคอมฯในตอนเย็น ออนไลน์ msn ทุกวัน หวังเพียงได้เจอเธอออนไลน์อยู่ และได้คุยกัน  ฉันเคยลองตัดใจไม่เข้าไปคุยกับเธอ แต่ฉันก็ห้ามใจตัวเองได้ไม่เกิน 1 วัน ทุก ๆ วันศุกร์ ฉันเฝ้ารอว่าเธอจะชวนฉันไปเที่ยวไหมหรือ ชวนให้ไปถ่ายรูปให้ ที่ไหนหรือเปล่า ถ้าเธอชวนฉันก็ดีใจมากมาย แต่เวลาที่เธอไม่ชวนก็ได้แต่รอด้วยความหวัง รอจนหมดหวัง แล้วก็ต้องมานั่งเศร้าอยู่คนเดียว  แต่วันนี้เมื่อฉันเริ่มปล่อยวางทุกอย่าง ไม่เอาความรู้สึกของตัวเองไปผูกติดกับตัวเธอ ฉันก็ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอย่างนั้นอีกแล้ว ตลอดมาฉันเชื่อคำพูดของเธอทุกคำ ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะโกหกฉัน วันนี้ฉันได้รับรู้อยู่เรื่องหนึ่งที่เธอโกหกฉัน แต่มันก็ไม่สำคัญกับฉันอีกแล้ว ฉันก็ไม่ได้เสียใจอะไรมากมายอีกแล้ว เพราะ เธอคงมีเหตุผลของเธอ วันเกิดปีนี้ ฉันได้รับข้อความแรกจากเธอ เป็นข้อความอวยพรวันเกิด แม้จะเป็นข้อความสั้น ๆ ฉันเก็บเอามาดีใจเสียมากมาย เพราะอย่างน้อยฉันก็คงได้อยู่ในสายตาเธอบ้าง แต่หลังจากนั้นไม่กี่วันก็ถึงวันที่ฉันต้องเสียใจอย่างหนัก จะว่าเสียใจที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ ที่ต้องได้รับรู้ว่า ฉันเป็นคนที่เธอไม่ต้องการอีกต่อไป และเป็นคนที่เธอจำเป็นต้องตัดออกเพื่อคนสำคัญของเธอ ยอมรับว่าตอนแรกฉันต้องฝืนที่จะรับความจริงนี้ และ วันที่ฉันต้องเจ็บปวดกลับเป็นวันที่เธอมีความสุขและอยากหยุดไว้ มันยากที่ฉันจะไม่รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ  ฉันจึงต้องออกมาเขียนระบายความรู้สึกที่มันอัดอั้นอยู่ในใจให้ระบายออกไปบ้าง  แต่วันนั้นผ่านไปแล้ว ความเจ็บปวดเลือกที่จะเกิดขึ้นกับฉัน แต่ฉันไม่เลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ ฉันปล่อยมันไปกับกาลเวลา จนวันนี้ฉันสามารถมองมันได้อย่างไม่ยากลำบากเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา เราสามคนได้มาเจอกัน แรกนั้นฉันไม่รู้ว่าเป็นเธอคนนั้นที่เธอมอบใจให้เพราะเธอเคยบอกว่าไม่ใช่ แต่ด้วยความรู้สึกมันบอกฉันว่าเธอคนนั้นคือคนที่ใช่สำหรับเธอ ด้วยความที่ฉันไม่มั่นใจในตอนแรกฉันอาจจะทำให้เธอคนนั้นต้องเจ็บปวดไปบ้าง ฉันขอโยนความผิดนี้ให้เธอที่ไม่บอกความจริงกับฉันตั้งแต่แรก ทั้ง ๆ ที่ฉันก็ขอเธอแล้วว่าให้บอกตามตรง ตลอดเวลา 2 วัน 1 คืน ที่พวกเราได้ร่วมเดินทาง ฉันได้รับความรู้สึกหลายอย่าง สนุก ดีใจ เสียใจ ทุกข์ใจ  ปวดใจ น้อยใจ แต่ความสนุกมีมากที่สุด นี่คือความจริงจากใจฉัน เพราะตลอดมาฉันไม่เคยโกหกเธอเลย ฉันให้ความสำคัญและรับผิดชอบต่อคำพูดเสมอ ฉันอยากให้เธอเป็นอย่างนั้นบ้าง  ใครคนนั้นของเธอดีพร้อมทุกอย่าง ดีกว่าฉันมากมาย ฉันไม่แปลกใจและไม่ติดใจอะไรอีกแล้วที่เธอเลือกใครคนนั้นแทนที่จะเป็นฉัน วันนี้ฉันสามารถร่วมยินดีกับเธอ 2 คนได้แล้วจากใจจริง ตอนนี้ฉันอยากให้เราทุกคนลบและลืมเรื่องราวที่ทำให้เจ็บปวดออกไปให้หมดแล้วกลับมาเป็นเพื่อนร่วมเดินทาง ท่องเที่ยวกันอีกครั้งซึ่งมันคงเป็นไปได้ยาก หรือไม่ยาก ฉันก็ไม่อาจรู้จิตใจคนอื่นได้ ณ ตอนนี้ ฉันยังคงเห็นทุกคนเป็นเพื่อนที่ดีเสมอ   สำหรับตัวฉันเคยฝันไว้ว่าอยากเป็นเพื่อนร่วมเดินทางกับเธอไปจนกว่าจะไปไม่ไหว ร่วมลุย ร่วมท่องไปในที่ต่าง ๆ ในโลกกว้าง อย่างเพื่อนที่รู้ใจคนหนึ่ง แต่ความฝันคงเป็นเพียงแค่ความฝัน เพราะตอนนี้เธอมีคนร่วมทางคนใหม่แล้ว  ฉันคงทำให้หลายคนต้องอึดอัดใจ ฉันก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นเลย วันนี้ ฉันก็ไม่แคร์กับสิ่งใดอีกแล้ว ปล่อยให้กาลเวลาและโชคชะตาเป็นผู้กำหนดสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป  ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ตัดเธอออกจากใจได้หรือยัง แต่ฉันก็แก้ปมที่ฉันเป็นคนผูกมัดความรู้สึกต่าง ๆ ไว้กับตัวเธอได้แล้ว ฉันรู้สึกเป็นอิสระขึ้น ไม่ต้องเจ็บปวด น้อยใจ เสียใจกับการกระทำของเธออีกต่อไป  วันก่อนเธอผ่านเข้ามาที่นี่ ฉันไม่นึกว่าเธอจะมาเร็วขนาดนี้ ลึก ๆ ฉันก็ยังดีใจที่ได้อยู่ในสายตาเธออีกครั้ง เธอมามอบกำลังใจให้ ฉันขอขอบคุณด้วยใจ แต่คงรับไว้ไม่ได้เพราะมันอาจจะทำให้ฉันอ่อนแอลงไปอีก แต่เธอเข้ามาเร็วเกินไปหน่อยจึงทำให้ต้องเห็นแต่ข้อความที่หลงเหลือจากความปวดร้าวของฉัน ซึ่งวันนี้มันไม่ได้เลวร้ายเท่าวันนั้นอีกแล้ว   เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด เธอไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองที่โหดร้ายกับฉัน  ฉันเข้าใจความรู้สึกนี้ดี เพราะฉันก็เคยเป็นมาก่อน ตอนที่มีคนจะมอบใจให้ฉัน คนที่เราไม่รัก ให้ทำยังไงเราก็ไม่อาจจะรักได้  เธอทำถูกแล้วที่ตัดฉันซึ่งเป็นส่วนเกินออกไป เพราะถ้าฉันยังอยู่อาจจะทำให้ใคร ๆ ต้องเจ็บช้ำใจมากกว่านี้ ซึ่งมันไม่มีผลดีกับใครเลย  จริง ๆ แล้วต้นเหตุมันมาจากตัวฉันที่ไปให้ความรู้สึกนั้นกับเธอเอง แม้ความรู้สึกนั้นจะไม่มีค่าใจสายตาเธอ แม้ความห่วงใยที่ฉันเคยมอบให้ จะส่งไปไม่ถึงและ เธอไม่เคยรับรู้ แต่ฉันก็อยากฝากอ้อมกอดนี้ไปกับสายลม แทนคำขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ไม่อาจเป็นอะไรได้มากกว่าคำว่า ......เพื่อน   ถ้าเราจะต้องเลิกติดต่อกัน เลิกพูดเลิกคุย เหมือนคนไม่รู้จัก ฉันคงเสียดายเพื่อนดี ๆ อย่างเธอ   แต่ก็สุดแล้วแต่โชคชะตา ฉันไม่คิดอะไรมากแล้ว   วันนี้ฉันมีความสุขขึ้นแล้ว ฉันกลับมาสนุกกับการท่องเที่ยว และมีความสุขกับการถ่ายภาพได้เหมือนเดิมแล้ว เธอก็คงกำลังมีความสุขอยู่เหมือนกัน ก่อนนี้ฉันคงเหมือนไม้ขีดไฟที่แอบหลงรักดอกทานตะวัน จนต้องจุดตัวเองเพื่อให้เค้าหันมาสนใจ วันนี้ไม้ขีดไฟมอดดับแล้ว รอยน้ำตาจางหายไป เหลือเพียงตัวตนที่แท้จริงของฉัน ให้กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง ยังไงฉันก็ยังเห็นเธอเป็นเพื่อนคนหนึ่งเสมอ  ฉันคงไม่หายไปไหน คงอยู่ที่เดิมของฉัน  ถ้าเธอผ่านมาอยากจะแวะทักทายกันบ้างฉันก็ยินดี ..........................เพื่อนรัก

โดย กุหลาบแช่แข็ง

 

กลับไปที่ www.oknation.net