วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เมื่อมนต์คลาย


...เมื่อมนต์คลาย...


เธอสร้างฝันบรรเจิดเกิดแก่ฉัน
เป็นตาวันส่องหนลบหม่นหมาง
เป็นหลักใจให้ชีวิตถูกทิศทาง
ปลอบขวัญคว้างเคยเปลี่ยวแต่เดียวดาย


ได้รู้ซึ้งถึงกานท์อันหวานฉ่ำ
ได้ดื่มด่ำนวลแสงแห่งเดือนฉาย
รักมาลีคลี่ประทิ่นกลิ่นกำจาย
รักดาวรายล้อมหล้ายามราตรี


รักม่านเพชรเก็จรุ้งที่คุ้งฟ้า
รักนภาฟากดินทุกถิ่นที่
ฉ่ำหยาดมนต์ชลฟ้าทิพย์วารี
หลั่งไมตรีเอื้อชนม์แก่คนตรม


เมื่อเธอร้างห่างไปในวันนี้
ทิ้งฤดีที่กลืนความขื่นขม
สอนให้หวานซ่านซาบอาบอารมณ์
เมื่อระทมถมซ้ำ เกินช้ำใจ


ดอกพยอมหอมหวานแต่กาลก่อน
กลิ่นจะรอนโรยราน่าร้องไห้
กางเขนเอ๋ยเคยขานกังวานไพร
แต่นี้ไปยินเพียงแต่เสียงครวญ


ลำพูลายชายชลชวนหม่นหมาง
คนอ้างว้างใจช้ำก่นกำสรวล
สงสารเดือนเพื่อนหาวร้าวรัญจวน
สร่างแสงนวลมนต์คลายแต่ดายเดียว
  

---------------------------------------

บทกลอนโดย ย่าช้องนาง

เอามาลงแทน โดย ปู่โต้ง ครับผม

ขอบคุณครับ

โดย ช้องนาง

 

กลับไปที่ www.oknation.net