วันที่ พุธ ตุลาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แล้วโลกนี้จะยังมีนักเดินทางไว้ทำไม?


แล้วโลกนี้จะยังมีนักเดินทางไว้ทำไม?

ต้นเดือนตุลาคมซึ่งมรสุมยังไม่จากลา หากแหงนมองฟ้าจะพบว่า บางวันมีเมฆหม่นบางวันมีฝนโปรยและบางวันอากาศแจ่มใสอย่างที่ควรเป็นในต้นฤดูหนาว

เป็นเช้าที่ท้องฟ้าโปร่ง แดดทอแสงต้องหยาดน้ำค้างบนใบหญ้าส่องประกายพราว ต้นพญาสัตตบรรณที่หน้าบ้านของคุณเริ่มผลิช่อดอกบ้างแล้ว และคุณทราบว่ามันจะเบ่งบานหลังจากนี้อีกไม่นาน  สายลมผะแผ่วโชยมาเป็นระลอกนำพากิ่งพญาสัตตบรรณโอนเอนไปมา เงาไม้ที่ทอดทับลงบนพื้นถนนก็สั่นไหวเช่นกัน มันทำให้คุณหวนนึกถึงเมื่อคราวนั้น…

เมื่อครั้งคุณยืนอยู่เพียงลำพังบนถนนสายเปลี่ยวกลางผืนป่าใหญ่ คุณยืนอยู่ตรงนั้นภายใต้แมกไม้ที่แผ่กิ่งก้านปกคลุมถนนเอาไว้ พื้นผิวถนนประหนึ่งผืนผ้าแสดงภาพวาดจิตรกรรมขาวดำของแสงและเงาที่ส่องผ่านและทอดทับลงมา จิตกรผู้มีนามว่าธรรมชาติ

อาจเป็นเพราะต้องมนต์ของบรรยากาศแห่งฤดูหนาว หรืออาจเป็นเพราะความขบถที่ยังอัดแน่นอยู่ในตัวคนหนุ่มสาวทั้งหลาย หรืออาจไม่เพราะอะไรเลยทั้งสิ้น ส่งผลให้คุณออกเดินทางเพียงลำพังด้วยจุดประสงค์ที่จนแม้บัดนี้ก็ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด

คุณมุ่งสู่จุดหมายปลายทางที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน อาศัยการชี้นำจากแผนที่ทางหลวง คุณบ่ายหน้าออกจากความจอแจของเมืองใหญ่มาเรื่อยๆ ผ่านหลายอำเภอเล็กๆที่แอบอิงอย่างเอียงอายตามรายทาง จากนั้นก็เป็นหมู่บ้านหนึ่งสู่อีกหมู่บ้านหนึ่ง ท้ายที่สุดคุณพบว่า คุณเป็นนักเดินทางเพียงผู้เดียวบนเส้นทางสายเปลี่ยวที่พาดผ่านป่าผืนใหญ่

ราวกับถนนสายนั้นกำลังนำคุณลอดผ่านอุโมงค์ อุโมงค์ที่ประกอบขึ้นจากกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ตามรายทาง สถานที่แปลกตาทว่ากลับให้รู้สึกที่คุ้นเคย ความรู้สึกบางอย่างที่คุณเผลอไผลหลงลืมไปบ้างเท่านั้น

               

คุณค่อยๆชะลอความเร็วรถมอเตอร์ไซด์ลง ก่อนจะหยุดและดับเครื่องยนต์ แล้วโสตประสาทคุณก็ได้ยินเสียงแจ่มชัดขึ้น เป็นส่ำเสียงจากสรรพสิ่งโดยรอบที่ต่างขับขานเป็นท่วงทำนองแห่งตน นกป่าเจื้อยแจ้ว ระงมเสียงเหล่าแมลงนิรนาม ทิวไม้ลู่ลมส่งเสียงคล้ายต้องหยาดฝน แดดทอแสงเป็นประกาย ริ้วเมฆขาวลอยล่อง โมงยามเช่นนี้เองที่สั่นสะเทือนความรู้สึกคุณอยู่ลึกๆ

               

ชั่วขณะที่คุณกำลังสั่นไหวต่อสิ่งรอบกายอย่างเปลี่ยวดาย สรรพเสียงพลันสิ้นไปอย่างกะทันหัน มันเป็นความเงียบอันสมบูรณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วคุณก็สำเหนียกรู้ได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่มีความปั่นป่วนอันหน่วงหนัก ถึงจะมองไม่เห็นแต่คุณก็รับรู้ได้ คล้ายกับที่เรามองไม่เห็นแต่ก็สัมผัสได้ถึงแรงของลม สัญชาติญาณบอกว่านี่ไม่ใช่เรื่องปรกติ จึงทำให้ขนตามร่างกายลุกชันและเหงื่อกาฬซึมแทรกออกมาทุกรูขุม คุณรู้สึกราวกับเป็นมุสิกที่ได้เผชิญหน้ากับราชสีห์อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เป็นมุสิกที่ถูกราชสีห์จดจ้องอย่างไม่วางวาย

คุณสัมผัสได้ถึงมวลพลังที่เคลื่อนบดทับคุณอย่างช้าๆและไร้ทางที่คุณจะขัดขืน ความนึกคิดคุณแตกกระจัดกระจายดุจภาพต่อจิ๊กซอว์ที่ถูกรื้อทิ้ง คุณรู้สึกกลัว เป็นความกลัวอย่างที่สุด กลัวว่าจะสูญเสียตัวตนของคุณไป กลัวว่าคุณจะหลุดหายจากโลกใบนี้อย่างตลอดกาล

คุณจึงทำได้เพียงยืนนิ่งหายใจเข้าออกอย่างสิ้นหวังและยาวนาน

อย่างเนิ่นนานที่เป็นเช่นนั้น จนดูเหมือนว่ามวลนั้นจะเคลื่อนผ่านไป ราวกับราชสีห์สิ้นความสนใจในตัวมุสิกด้วยรู้ว่ามันเป็นสัตว์เล็กจ้อยที่ไม่อาจส่งผลกระทบใดต่อมันได้

ตัวต่อแห่งสติสัมปชัญญะของคุณเริ่มประกอบกันเข้าอีกครั้งหนึ่ง แล้วความเงียบก็คืนบทบาทให้กับสรรพสิ่ง ทุกอย่างเริ่มขับขานท่วงทำนองแห่งตนอีกครั้งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่นสินะ อาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็เป็นได้ คุณคิด อาจเป็นเพียงความผิดเพี้ยนชั่วขณะของสื่อทางเคมีภายในร่างกายคุณเองแค่นั้น บางทีสถานที่แปลกเปลี่ยวอาจทำให้เรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นได้เสมอ คุณยืนอย่างลังเลในท่าทีอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเดินทางต่อไป 

นั่นเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่คุณไม่อาจลืมเลือน มันไม่เคยเกิดเหตุการณ์อย่างนั้นขึ้นกับคุณอีก ไม่เคยเลย เรื่องราวที่ผันผ่านก็คงคล้ายกับประกายแสงดาวตกอันเจิดจ้าเพียงชั่วขณะ เจิดจ้าแล้วดับวูบ เหลือไว้เพียงรอยภาพคาค้างความทรงจำให้หวนคิดถึง

แดดจางแสงลงด้วยดวงอาทิตย์ถูกเมฆลอยบดบัง เงาไม้ค่อยๆเลือนรางจางหายไป ต้นพญาสัตตบรรณจะออกดอกเพียงปีละครั้งเท่านั้นในช่วงต้นฤดูหนาว มันรู้ได้อย่างไรว่าช่วงไหนฤดูกาลนั้นจะแวะเวียนมา หรือเป็นเฉกเช่นที่หนทางรู้ว่าจะต้องมีนักเดินทางก้าวผ่านเสมอ และเช่นสุดปลายฟ้าที่รู้ว่าจะต้องมีนักเดินทางมาไขว่คว้ากระชากฝันที่ห้อยค้างรอคอยอยู่ เช่นนั้นหรือ?

การเดินทางให้อะไรแก่เราบ้าง? คุณถามตนเองและไม่แน่ใจว่าจะตอบได้หรือไม่ เราคาดหวังอะไรจากการเดินทาง เหล่านักเดินทางผู้หลงลืมสดับฟังเสียงจากภายในของตนเอย เจ้าจะยังเดินทางเพื่ออะไร? แล้วโลกใบนี้จะยังมีนักเดินทางไว้ทำไม?...

 

โดย ดุจดังฯคนจร

 

กลับไปที่ www.oknation.net