วันที่ พุธ ตุลาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

มณีสาย ตอนที่ 2


มณีสาย

.......

สายลมอ่อนโยนโชยผ่านผิวหน้า กลิ่นหอมเย็นบางๆแตะจมูก ผมชะงักชั่วอึดใจ ก่อนเผลอไผลเสพความหอมอันเยือกเย็น จนรู้สึกโปร่งเบาไปทั้งร่าง แต่ฉับพลัน...ผมรู้สึกว่าหัวใจกำลังถูกทิ่มแทงบีบเค้นให้แหลกราญ และร่างถูกจับหมุนอย่างรวดเร็วจนเกือบจะสลายเป็นพายุ

ยังมีอีกสำนึกหนึ่ง ที่รู้ว่าเท้ายังตรึงอยู่กับทีตั้งแต่ก้าวลงจากรถยนต์ของตัวเอง

อาการหมุนติ้วหายไปแล้ว แต่ผมกลับสะดุ้งตกใจแทน ที่ความรู้สึกแบบนี้ยังหลงเหลืออยู่ ทั้งที่ตั้งแต่สูญเสียพ่อผู้เป็นที่รักที่เคารพที่สุดไปแล้ว ผมไม่คิดว่าความรู้สึกใดๆจะแหลมคมพอที่จะทิ่มแทงหัวใจผมได้อีก

อา...นี่คือความประมาทต่ออนุสัยที่นอนเนื่องอยู่อย่างแนบแน่น จนกระทั่งมันสำแดงออกมา จึงได้เห็น

ความรักความถวิลหาที่ผมเก็บซ่อนไว้มิดชิดจนกระทั่งตัวเองยังหลงผิดคิดว่า ไม่มีความรักใดจะมาทำให้ผมสั่นสะเทือนได้อีกแล้ว

เมื่อมาเจอเธอคนนี้ นางในห้วงแห่งความฝัน และอารมณ์ผูกพันที่ยากจะถ่ายถอน

ผมจึงรู้ว่า ความรักความห่วงใยที่มีให้เธอช่างมากมายไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน เพราะรักที่มีแต่คำว่าเสียสละเพื่อคนอื่น มันจึงจองจำเราเอาไว้อย่างแนบเนียนแบบนี้

ผมสังหารเธออย่างเลือดเย็น ทั้งๆที่รักเธออกอย่างนี้

คงไม่มีใครอยากเชื่อว่าตัวเองเคยมีมือที่เปื้อนเลือด และหากชีวิตทั้งชีวิตของชาตินี้ เฝ้าวนเวียนอยู่แต่ในวัด ทำแต่สิ่งที่เป็นกุศล แล้วหัวใจดวงไหนเล่าที่ใช้ฆ่าคน

ผมคนหนึ่งล่ะ ที่เข้าข้างตัวเองอยู่เสมอว่าเป็นมนุษย์ผู้มีแต่ความเมตตาอ่อนโยนต่อสรรพสัตว์ ไม่เคยคิดจะฆ่าแกงใคร ไม่แม้แต่จะฆ่ายุง แล้วจะฆ่าคนได้อย่างไร

แต่เมื่อหัวใจอีกดวง แสดงตัวออกมาให้เห็น ผมแทบทรุดร่างลงกับพื้น ผมหรือนี่ ด้วยหัวใจดวงนี้ ดวงที่ยอมฆ่าคนรักเพื่อพิทักษ์คนอื่น

โลกหนอโลก สิ่งเหล่านี้ยังมีอยู่จริงๆละหรือ

ในนาทีที่ยกดาบขึ้นฟัน ผมกลั้นลมหายใจ คำที่เปล่งออกมาคือ “อโหสิให้ข้าด้วย” ก่อนที่เลือดจะพุ่ง ก่อนที่เสียงจะดังฉับ จากนั้นผมจำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ผมลืมการกระทำของตัวเองจนหมดสิ้น แต่ผลแห่งกรรมไม่เคยลืมผู้กระทำ

วันนี้ความเจ็บปวดที่ค้างคาจึงได้ย้อนมาเล่นงาน มันตามมาทวงการชำระสะสางตามบทบาทหน้าที่ของมัน ซึ่งผมต้องยอมจำนนในหลักฐาน นั่นคือความรู้ลึกเจ็บลึกที่ปรากฏ อย่างไร้สาเหตุในทางโลก

ผมในยามนี้ ไม่สามารถประคองจิตให้เป็นปกติได้ ทั้งยังถูกอดีตรุกเร้าให้หวนหาความผูกพันอันเก่าแก่เนิ่นช้านั้นมาทรมานตัวเอง ต่อให้ผมแกร่งเพียงใด ก็ยากจะทัดทาน เพราะมันเป็นกรรมผูกพันที่เนื่องมาจากความรัก

หากเธอคนนั้นไร้ความปราณี ใช้วิถีของภูติผีปีศาจที่เจ็บแค้นอาฆาต ผมคงชนะเธออย่างง่ายดายไปนานแล้ว ไม่ต้องวิ่งแจ้นมาพึ่งบารมีของท่านอาจารย์อย่างนี้แน่

ผมเคยเชื่อว่าตัวเองได้ผ่านการทดสอบมาหลายด่านแล้ว ทั้งความรักความชัง แต่หนนี้ไม่ใช่เรื่องรักไม่ใช่เรื่องชัง แต่เป็นเรื่องหน้าที่ที่ผมต้องทำ ด้วยหัวใจที่ซื่อตรง โจทย์ที่ยากยิ่งกว่าการตัดรักคือการตัดใจจากอุดมการณ์และหน้าที่

เธออาจต้องการความช่วยเหลือจากผม แต่สิ่งที่ผมได้จากการปรากฏร่างของเธอก็คือ ผมได้รับรู้ว่า

“ผมเคยฆ่าได้แม้แต่คนรักของตัวเอง เพื่อให้บรรลุในหน้าที่ ของการเป็นนักรบ และความรู้สึกผิดแทบจะไม่มี ประสาอะไรกับการฆ่าคนที่ผมคิดว่านั่นคือศัตรู และสมควรแล้วที่มันจะต้องตาย”

ผมคงเป็นนักฆ่ามาหลายยุคหลายสมัย  และคงถูกเขาฆ่าตายมาหลายหนแล้วเช่นกัน

ชาตินี้ ที่ผมจะต้องทำให้ได้ก็คือ ต้องช่วยให้เธอให้ไปสู่ภพภูมิที่เป็นอิสระให้ได้

ปลดปล่อยเธอ เท่ากับปลดปล่อยตัวเอง

........

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

โดย กู่

 

กลับไปที่ www.oknation.net