วันที่ เสาร์ ตุลาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ธุลีที่เรืองแสง


ธุลีที่เรืองแสง


 

เนิ่นนานกว่าชั้นทรายกลายเป็นหิน

แม่น้ำใหญ่ไหลรินมิสิ้นสาย                

นานยิ่งกว่าก้อนหินเป็นดินทราย

ก่อกำเนิด - ย่อยสลาย ลมหายใจ

โอ้! รักแห่งเรา...

สาดแสงเงาเก่าแก่แต่ปางไหน

ผ่านยุคหนาว - เยือกหนาวแสนยาวไกล

สู่สว่างไสว ใต้วงตะวัน

ส่องฉายสายธารการสืบทอด

ตลอดตลิ่ง จริงและฝัน

ร้อยแปลกแยกแปลกหน้า มาพบกัน

โอ้ ! ฝุ่นดาวดึกดำบรรพ์อันไกลโพ้น

มาเป็นรักปวงเรา..

หยอกเย้านาที ที่นี่ ที่โน่น

ระบายแสงอ่อนเยาว์ เงาอ่อนโยน

เรืองโรจน์โชติโชนอย่างช้าช้า

ทลายทุกแปลกแยก ทุกแตกต่าง

ร้อยทาง ร่วมทางไปข้างหน้า

วางความเชื่อ เชื้อพันธุวรรณา

ไว้กับความแปลกหน้า ท่าเรือนั้น

แตะสัมผัสหัวใจในรอยยิ้ม

เอิบอิ่มนาทีของสีสัน

ลมแม่น้ำหอบกลิ่นป่ามากำนัล

หินผาหยุดเยาะหยันต่อชั้นทราย

 

เนิ่นนานกว่าชั้นทรายกลายเป็นหิน

แม่น้ำใหญ่ไหลรินมิสิ้นสาย

เลาะกำแพงแห่งชาติพันธุ์อันงมงาย

ร่วมแหวกว่ายย้อนวนสู่ต้นธาร.

 

 

 

*รำลึกเพื่อนร่วมทาง บนเรือเหนือลำน้ำโขง หลวงพระบาง พฤษภาคม 2548

 

โดย ศิวร

 

กลับไปที่ www.oknation.net