วันที่ จันทร์ ตุลาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เ มื่ อ ฉ า น เ จ อ...ผะ...ผะ..ผี


 
     เรื่องที่จะเล่าให้เพื่อนได้อ่านนี้...เป็นเรื่องจริงค่ะ...ซึ่งนีออนเจอมากับตัวเองเลย

และจะไม่มีวันลืมกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลยค่ะ...

    เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้เองค่ะ...บ้านนีออนอยู่ต่างจังหวัดค่ะ..แต่มาทำงาน

ในกรุงเทพ ฯ ทุกวันเสาร์ - อาทิตย์ จะกลับบ้านนอกเสมอ ๆ ค่ะ เพื่อไปดูแล

พ่อ - แม่ เพราะเราเป็น "ชวนป๋วยปี่แป่กอ" (ลูกกตัญญูน่ะ...อิ อิ อิ)  เป็นห่วงท่านค่ะ

และก็ไม่ไกลจาก กทม. มากนัก นั่งรถเพียงงีบหนึ่งก็ถึงแล้ว

    วันนั้นถึงบ้านประมาณ 15.00 น. อากาศครึ้มตลอด และมีฝนตกพรำ ๆ ด้วย

เวลา 15.30 น. ไฟที่บ้านก็ดับหมด..ดับกันทั้งซอยเลย..ฝนก็ตกอยู่ตลอด  ตอนนั้น

พ่อก็ไปงานสังสรรค์กับเพื่อน..ซึ่งเราก็คิดว่าพ่อต้องมาวววแน่นอน

(สิงห์คะนองเหล้า..จริง ๆ เล้ยพ่่อเรา)

    เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงพ่อก็ยังไม่กลับ...ไฟก็ยังไม่มา...ฝนก็ยังตกพรำ ๆ ตลอด

บรรยากาศบ้านนอกก็เงียบจริง ๆ ในใจเราตอนนั้นก็รู้สึกเป็นห่วงพ่อ...ถามแม่ว่า

"ทำไมพ่อยังไม่กลับอีกล่ะ...นี่ 1 ทุ่มแล้วนา"  ความรู้สึกของแม่ก็ไม่ต่างจากเรา

สักเท่าไหร่หรอก..อาจจะมากกว่าเราด้วยซ้ำ....

    เรากับแม่นั่งรอพ่อทานข้าวพร้อมกัน...พ่อก็ยังไม่มา..รอจน 2 ทุ่ม  ก็ยังไม่มา..

เรารู้สึกเป็นห่วงพ่อมากขึ้น...จะไปตามก็ไม่รู้จะไปตามที่ไหน...เลยยกมือไหว้พระ

ที่บ้าน...พร้อมทั้งไหว้รูปปู่ - รูปย่า...ซึ่งท่านเสียชีวิตไปแล้ว..ขอให้พ่อถึงบ้าน

ด้วยความปลอดภัย....

    จนกระทั่งเวลา 3 ทุ่ม  เราก็ได้ยินเสียงพ่อเรียก...ด้วยความดีใจรีบกระโดด

ไปเปิดประตูบ้านพร้อมทั้งไฟฉายติดมือไปด้วย...ตอนนั้นไฟก็ยังดับเหมือนเดิม

ฝนก็ตกพรำ ๆ ตลอด โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด...บรรยากาศก็เงียงได้ใจจริง ๆ เล้ยยย

พอเรานำไฟฉายส่องไปทางเดินหน้าบ้าน...ก็เห็นพ่อเดินกางร่มมา...ส่งเสียง

อ้อ...แอ้มาเลย  (มาวววน่ะ)...แ่ต่พ่อไม่ได้มาคนเดียวแฮะ...เราเห็นมีผู้ชายเดินมา

กับพ่อด้วย...ซึ่งเขาเดินตากฝนมาเลย...ลักษณะเป็นคนตัวเล็ก..ผิวขาว..ไม่ใส่เสื้อ

ไม่ใส่รองเท้า..รูปร่างหน้าตา..จมูกโด่ง..ผมหยักศก..เราก็พยายามที่จะมองว่า

พ่อมากับใคร...เรารู้จักหรือเปล่า...ตอนนั้นมันก็มืดมาก...ก็มีแต่ไฟฉายนี่แหล่ะ

ที่มีความสว่างขึ้นมาบ้าง..และตอนนั้นก็มีแค่ 2 ตา ลืมเอาอีก 2 ตาไปใส่

(แว่นสายตาสั้น) ก็เลยเห็นไม่ค่อยชัด...แต่เพ่งดูแล้วเราไม่รู้จักแน่นอน

    แต่ก็แปลกนะ...ในตอนนั้นเราก็ไม่ถามพ่อว่า "พ่อมากับใคร" เราก็คิดว่าพ่อคง

ให้ใครมาส่ง...เราก็เรียกพ่อให้เข้าบ้าน  ในตอนนั้นพ่อก็เหลือบไปเห็นว่ามีคนนั่งอยู่

ที่ม้านั่งหน้าบ้าน...พ่อตะโกนถามไปว่าใคร...เงียบ..ไม่มีคำตอบ...และตอนนั้น

เราก็อยู่บนบ้าน..เราเองก็มองไม่เห็น..พ่อก็เลยเรียกให้เราลงไปดูว่าใครนั่งอยู่

เราก็ส่องไฟฉายดูแล้ว...แต่ก็ไม่เห็นมีใครเลย..(ในตอนนั้นก็เสียวสันหลัง

เหมือนกันแหล่ะ)

   
ตอนนั้นในใจก็คิดว่าทำไมพ่อไม่ถามผู้ชายคนนั้นให้ดูล่ะ...ผู้ชายคนนั้นยืน

อยู่ข้าง ๆ พ่อตลอด...ไม่ห่างไปไหนเลย..เลยเรียกพ่อให้เข้าบ้าน...

ด้วยความอยากรู้ของเราว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร..ก็จะเอ่ยถามพ่อว่า

"พ่อมากับใคร" ยังไม่ทันจะได้ถามเลย...ผู้ชายคนนั้นก็ยกนิ้วชี้...

ปิดปากตัวเอง...เหมือนจะบอกว่า "อย่าถาม" เราก็เลยไม่ถาม...ก็ยัง

งง..งวย..งวย..งง อยู่เหมือนกันว่า "ทำไมไม่ถามวะ"
  เราก็เรียกพ่อขึ้นบ้าน

ช่วงนั้นเราก็นำไฟฉายที่เราถืออยู่ส่องไปที่ผู้ชายคนนั้นอีก...เพื่อจะได้

เห็นชัด ๆ ...แต่ผู้ชายคนนั้นหันหน้ามาทางเรา..แล้วยิ้มให้ด้วยแน่ะ..

แล้วยกมือขวาของเขาปิดตาตัวเองทั้ง 2 ข้าง...และยกมือซ้ายโบกมือว่า

ไม่ให้ส่องหน้าเขา...แต่เขาไม่พูดอะไรเลย...นอกจากโบกมือเท่านั้น

(และก็แปลกอีกนั่นแหล่ะ...ทำไมเราไม่ถามฟะ)

 
ในตอนนั้นเราก็คิดว่าเขาคงจะแสบตา...ในใจตอนนั้นคิดที่จะขอบคุณเขาที่มาส่ง

พ่อ...ก็จะบอกกับเขาเมื่อพ่อเข้าบ้านแล้ว...เราก็ยังไม่ได้พูดอะไร...พ่อก็เข้ามาแล้ว

เราก็เลยหันไปถามพ่อก่อนว่า "พ่อมากับใคร"  (คราวนี้ได้ถามจริง ๆ)  พ่อหันมามอง

หน้าเราแบบงง และเอ่ยว่า "พ่อจะมากับใคร  พ่อมาของพ่อคนเดียว" (ตอบแบบ

คนหายเมาเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะ)

   
เราก็บอกพ่อว่า  "ผู้ชายที่มากับพ่อน่ะ...เขายังยืนอยุ่นี่เลย"  แล้วเราก็หันกลับ

มาทางที่เขายืนอยู่...อ้าว !!! ไม่มีนี่หว่า...หายไปไหนแล้ว  และตอนนั้นนีออนก็

ใจกล้ามั่ก ๆ ๆ เดินลงจากบ้านเอาไฟฉายส่องทั้งหน้าบ้าน...หลังบ้าน...ไม่มีแม้แต่เงา

จริง ๆ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะเดินเร็วขนาดนั้น...ทั้งยืนส่อง...นั่งส่อง..ทุกซอก

ทุกมุม..ก็ไม่มีแน่นอน..ก็เลยขึ้นบ้าน..แล้วบอกกับพ่อ-แม่ว่า "นู๋เห็นจริง ๆ นะ..

ยืนอยู่กับพ่อตลอดไม่ไปไหนเลย..พอพ่อเข้าบ้านนี่แหล่ะ..นู๋ก็ไม่เห็นเขาแล้ว

 
ตอนนั้นสีหน้าของพ่อเรา..ส่างเมาเลยแหล่ะ...และพ่อก็ยังยืนยันว่า

"พ่อมาคนเดียวจริง ๆ" เท่านั้นแหล่ะ...ความรุ้สึกถึงคำว่าสันหลังเย็นวาบ..

เย็นวาบ..มันเป็นยังไง..และมั่นใจเลยว่า "ตู เ จ อ ผี ห รื อ นี่"

 
ส่วนตัวแล้วก็กลัวเหมือนกันนะ...ผีน่ะ..แต่ไม่มากเท่าไหร่  (เพราะนีออนกลัวคน

มากกว่า..คนน่ะน่ากลัวยิ่งกว่าผีเยอะ...เนอะ..


โดย นีออน

 

กลับไปที่ www.oknation.net