วันที่ จันทร์ ตุลาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

อยู่ๆเคยรู้สึกกลัวมั้ย...


ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น....

แต่บางครั้งอยู่ๆก็รู้สึก......กลัว....แบบไม่มีเหตุผล

ไปอ่านเรื่งอของนายแทน จากหนังสือเรื่อง จากที่ที่ไม่มีทาง.......เขาเล่าเรื่องผู้กล้าคนหนึ่งให้ฟังว่า 

ณ อาณาจักรนั้น มีพระราชาผู้ยิ่งใหญ่พระองค์หนึ่งปกครอง

พระองค์ทรงมีพระธิดาผู้หนึ่งซึ่งสิริงดงามเป็นอันมาก 

ความงามของพระธิดานั้นเป็นที่เลื่องลือของผู้เคยพบเห็น 

ว่างามล้ำราวเดือนส่องแสง  เหตุนี้พระธิดาจึงเป็นที่หมายปอง 

ของเจ้าชายและผู้กล้าจากแว่นแคว้นนานาทั่วสารทิศ 

 

แต่ถึงกระนั้น พระราชาก็ยังทอดพระเนตรไม่เห็นผู้ใด

ที่ปรีชาสามารถพอที่จะไว้พระทัยมอบพระธิดาให้เป็นคู่ครอง 

  

เมื่อพระชันษาถึงกาลอันสมควร พระราชาจึงประกาศ 

ไปทั่วทุกหัวเมืองน้อยใหญ่ว่า ถ้าผู้ใดสามารถผ่านการคัดเลือก 

ด้วยวิธีที่พระองค์ทรงกำหนดขึ้น จะได้เข้าพิธีกับธิดาของพระองค์ 

 

 เมื่อถึงวันนัดหมาย เจ้าชายรูปงามและผู้กล้าจากทั่วมุกแว่นแคว้น 

จึงมารวมกันที่เบื้องหน้าพระที่นั่งนอกพระราชฐานของพระองค์

ระหว่างที่ผู้เดินทางมาทั้งปวงกับพระราชานั้น

มีสระน้ำขนาดใหญ่กั้นกลางอยู่ 

 

“พวกท่านคงเห็นสระน้ำที่อยู่ตรงหน้าเราแล้ว” 

พระราชาลุกขึ้นพร้อมผายพระหัตถ์ทั้งสองข้าง

“แต่ยังมีบางอย่างที่พวกท่านยังไม่เห็น” 

สิ้นเสียงพระราชา ปวงทหารที่อยู่ข้างสระน้ำก็โยนเศษเนื้อสดลงไปในสระ

 

ฝูงจระเข้นับไม่ถ้วนก็ผุดกระโจนขึ้นมา 

แย่งกันกินเนื้ออย่างน่าสะพรึงกลัว 

แต่ละตัวนั้น ถ้านับเฉพาะหางที่ฟาดน้ำจนเป็นฟองฟอดฟ่องอยู่นั้น

ก็ยาวมากกว่าหกศอกคนโบราณแล้ว ภาพที่ปรากฎต่อหน้านั้น 

ทำให้บรรดาคนที่ยืนอยู่บนอีกฝั่งน้ำ

ถึงกับครางฮือออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

 

“ผู้ใดสามารถว่ายน้ำข้ามสระมาได้เป็นคนแรก เราจะยกพระธิดาให้ผู่นั้น” 

พระราชาประกาศ 

 

ทั้งผู้กล้า ทั้งเจ้าชาย และผู้ที่มาดูการคัดเลือกครั้งนี้ 

ได้แต่เลิ่กลั่กหันมองหน้ากันไปมา

โดยมิได้มีผู้ใดกล้าขยับเข้าใกล้สระน้ำ 

 

แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียง “ตูม” 

 

เหมือนมีคนโดดลงในสระน้ำ ทุกคนหันไปมองทางต้นเสียงเป็นตาเดียว

ภาพที่ทุกคนเห็น ณ ที่นั้นคือ  

มีชายหนุ่มล่ำสันคนหนึ่ง กำลังเดี่ยวฟรีสไตล์สุดชีวิต

เพื่อไปให้ถึงขอบสระฝั่งพระราชา และเขาก็ทำสำเร็จอย่างปลอดภัย

ภายในเวลาอันรวดเร็วราวปาฏิหาริย์ดล

 

“อัศจรรย์มาก เรายินดียกธิดาให้กับผู้กล้าอย่างท่าน” 

พระราชาแย้มพระสรวลตรัส 

กับผู้ที่เพิ่งก้าวขึ้นจากสระน้ำ มาถวายคำนับพระองค์ 

 

“ขอบพระทัยฝ่าบาท แต่ตอนนี้ข้าพระองค์

ขอกล่าวอะไรกับคนที่ฝั่งนั้นได้หรือไม่” ชายหนุ่มกล่าว 

 

“เชิญท่านเถิด” 

 

ชายหนุ่มผู้ฝ่าดงจระเข้ได้สำเร็จจึงลุกขึ้นยืน 

แล้วหันหลังกลับไป มองผู้คนซึ่งบัดนี้ยังไม่มีใคร

สร่างลงจากอาการตื่นตะลึง

ทุกคนได้ยินผู้กล้าผู้นั้นตะโกนด้วยน้ำเสียงอันคับแค้น 

 

“ผู้ใดถีบเราลงมา!!!”  

 

จะเป็นย่างก้าวที่ผู้อื่นเป็นผู้ผลักดัน  หรือถีบลงสู่เส้นทางก็ตามที 

อย่าปล่อยให้ความกลัวนำทางเลยครับ เมื่อ”โอกาส” มาถึงเราแล้ว 

ก็ลองกับมันดูสักครั้งจะเป็นไรไป  อย่าไปกลัวมัน........ 

 

โดย มดตะนอย

 

กลับไปที่ www.oknation.net