วันที่ พฤหัสบดี ตุลาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เสียงดีดฝ้าย (1)


นกกลายเป็นหมู่เมฆ

เสียงดีดฝ้ายของผู้สาววัยอ่อนน้อย

ดังรัวกังวานมาในยามค่ำแสงร่ำไร

ราวกับเสียงขับทุ้มหลวงพระบาง

ณ ลานหน้าวัดเชียงทองปี 1869

ฉันเป็นนกน้อยปีกบางขนสีส้ม

โผบินราวกับสายลมไปเกาะขอบป่องเอี้ยม*

ส่งยิ้มให้เธอผู้นั่งดีดฝ้ายอยู่มุมห้องโถง

แสงไฟตะเกียงสีเหลืองนวลวับแวม

ฉันเห็นผิวแก้มเธอเรื่อเรืองดุจกลีบดอกไม้

เธอดีดฝ้ายของอุษาคเนย์มานับหนึ่งพันปี

ผืนผ้าของเธอยาวไกลไปถึงทางช้างเผือก

ผ้าฝ้ายลายดอกมันปลาคลี่ยาวไปสุดเขตอิทธิพลของดวงอาทิตย์

ด้วยมือที่อ่อนนิ่มและปลูกข้าวมานับพันนับแสนต้น

โอ้ผู้สาวผมยาวดีดฝ้าย,ฉันเป็นนกตัวหนึ่งที่หลงเสน่ห์เธอ

บัดนี้, เสียงดีดฝ้ายราวกับเสียงหัวใจกระซิบกระซาบ

ผืนผ้าทอของเธอโอบชีวิตเครือญาติพี่น้องเอาไว้อย่างสุดซึ้ง

ฉันกลืนเสียงดีดฝ้ายเข้าไปในลมหายใจและเลือดเนื้อ

พุ่งทะยานไปสู่อากาศ,แล้วกลายเป็นหมู่เมฆสีขาวหอม

* ป่องเอี้ยม เป็นคำลาวล้านช้าง หมายถึง หน้าต่าง

โดย ชัชวัลย์พงศ์ยุทธนาธรรม

 

กลับไปที่ www.oknation.net