วันที่ ศุกร์ ตุลาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เสียงดีดฝ้าย (2)


 สรรพสิ่งอ่อนโยนดั่งฝ้าย

ฝ้ายสีขาวเส้นยาว

เหมือนสายทางเกวียนในพงป่า

เหมือนลำน้ำพุ่งสายในพสุธา

เหมือนคันนาสลับซับซ้อน

เหมือนไส้เดือนฤดูหนาว

ฝ้ายสีขาวหอมอวล

เหมือนกลิ่นแก้มนวลผู้สาว

เหมือนกลิ่นจำปาบนหิ้งพระ

เหมือนกลิ่นหมากแน่ง* ยามบ่าย

เหมือนกลิ่นแกงหน่อไม้ของแม่

เหมือนกลิ่นมาตุคามไกลลิบ

ฝ้ายสีขาวยองใยสั่นพริ้ว

เหมือนชายผ้านุ่งของยายยามไปวัด

เหมือนตุง* ปลิวสะบัดบนเสาไม้สูงลิบฟ้า

ในเทศกาลมหาชาติคราวปีนั้น, ฉันหวนไห้

ผ้าฝ้ายผืนน้อยที่เธอมอบให้,ยังอยู่ในหีบไม้

บ้านเก่าเมืองหลัง, มองดูแล้วเห็นแต่บ้านเหลืองคล้อย

ใครใครต่างเดินทางออกไปจากวัยเยาว์

ผืนผ้าบนเรือนหลังเก่าพาดอยู่กองสะหนา*

ฝ้ายผลิใยแสนล้าน

เกี่ยวกวัดดวงใจฉันไว้นิรันดร์

คืนวันแสงจันทราสาดแสงละอองนวล

ฝ้ายคือทาง,คือสายน้ำ,คือเครือไม้ก่ายเกี้ยว

เส้นฝ้ายคือเธอผู้แสนงามในฟ้าเดือนหงายแจ้ง

ฉันได้แต่แงงเงา*,ในลานบ้านที่ไกลจากนครดิจิตอล

หลับตาลงเสียเถิด,ให้ฝ้ายกอดรัดอบอุ่น ดั่งเธอมา ฯลฯ

คำเครือญาติชาติพันธุ์
หมากแน่ง หมายถึง ผลเร่ว, ตุง หมายถึง ผืนธง,  สะหนา หมายถึง เสื่อ มาจากคำว่า อาสนะที่หมายถึง ที่รองนั่ง,  แงง หมายถึง การส่องดูบางอย่าง ในที่นี้หมายถึง มองดูตัวเองในมโนทัศน์ 

 

โดย ชัชวัลย์พงศ์ยุทธนาธรรม

 

กลับไปที่ www.oknation.net