วันที่ อังคาร พฤศจิกายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เมื่อไรแม่จะหยุดป้อนหนู ... เสียที ?


ผู้สื่อข่าวประจำตัวได้รายงานข่าวด่วนเพิ่มเติม  มาจากบ้านหลังหนึ่งภายในซอย (ถนน) วัชรพล  ถึงปฏิริยาแข็งขืน  ขัดขืน  ระหว่างเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อายุเกือบ  ๒ ขวบ  กับผู้เป็นแม่  (ผู้รายงาน)

มันเป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการป้อนอาหารลูกสาวคนเล็ก (น้องเอม)    

ผมจำไม่ได้เหมือนกันว่าตอนเล็ก ๆ  แม่ต้องคอยไล่ป้อนข้าวผม  เหมือนบางครั้งที่ภริยาผมต้องคอยไล่ป้อนอาหารลูกสาวในวัยใกล้ ๒ ขวบบ้างหรือเปล่า 

การเลี้ยงลูกตามแนวคิดของคน/ครอบครัวสมัยใหม่  การทำลักษณะนี้อาจไม่เข้าท่านัก  เพราะทำให้เด็กไม่รู้จักช่วยเหลือตัวเอง 

หากมีให้เลือกระหว่าง  การฝึกให้ลูกสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ตั้งแต่ตอนเป็นเด็กเช่นนี้  กับขอเพียงให้ลูกได้กินอาหารที่มีประโยชน์เพื่อให้เขาอิ่มหนำสำราญและเจริญเติบโตตามวัยอันสมควรของเขาแล้ว  เราทั้งคู่ขอเลือกอย่างหลังก่อน 

แต่ทั้งนี้   เราก็ไม่ได้กังวลอะไรมากมายนักในการฝึกลูก  เพราะในหลาย ๆ ครั้งน้องเอม  ก็แสดงเจตจำนงและฝีมือในการตักอาหารกินเองได้ตามวัยเช่นกัน

เหตุการณ์แรก   เกิดขึ้นระหว่างการรับประทานอาหารเย็นภายในบ้าน  (ผมอยู่ในที่เกิดเหตุ)

เป็นเวลาตอนหัวค่ำ   ระหว่างที่ครอบครัวเล็ก ๆ ของเรากำลังพักผ่อน  ดูทีวี  แม่น้องเอม (ภริยาผม)  ก็ตามไล่ป้อนข้าวลูกสาวเหมือนทุก ๆ ครั้ง 

ผมเองก็ช่วยปะเหลาะ/เกลี้ยกล่อมลูกสาวในบางจังหวะเวลาเพื่อให้เขากินอาหารได้มากที่สุด  (จนบางครั้งก็ลืมไปว่า  ลูกก็เบื่ออาหาร และอิ่มเป็นเหมือนกัน) 

เวลาที่อาหารใกล้หมดปากของน้องเอม   แม่เขาจะเตรียมป้อนคำต่อไปตามทันที  (แบบไม่มีการถ่วงเวลาเด็ดขาด)  โดยเรียกให้น้องเอมซึ่งวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัว  เดินเข้ามาหาเพื่อป้อนข้าว  (ใช้ได้ผลในช่วงแรกที่ลูกหิว)   และเดินเข้าไปหาเพื่อป้อนข้าว  (มาตรการแกมบังคับตอนที่ลูกใกล้อิ่ม) 

และในระหว่างที่น้องเอมกำลังนั่งเคี้ยว (อม)  อาหารอยู่บนเก้าอี้ที่ห่างออกไปประมาณ ๔ เมตร   คุณแม่ก็เรียกลูกสาว 

“น้องเอม  มาหม่ำข้าวลูก” 

พอสิ้นเสียงแม่   เสียงเล็ก ๆ ที่เล็ดลอดออกจากปากน้อย ๆ ของน้องเอม  (ที่ยังพูดได้สูงสุดไม่เกิน ๓ พยางค์)  ก็ดังขึ้น    

“เคี้ยวอยู่” 

ผมได้ยินชัด ๆ เต็ม ๒ หู  เป็นครั้งแรก  ถึงกับอึ้งไป กรณีนี้เข้าใจว่าน้องเอมคงได้รับอิทธิพลจากคำพูดของพี่เอิร์ธที่เคยใช้กับแม่

เหตุการณ์ที่สอง  ผมได้รับการรายงานสถานการณ์ทางโทรศัพท์ในตอนสายวันรุ่งขึ้น    

ผมโทรศัพท์ไปสอบถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้าน  (หลังผมออกจากบ้าน)  เหมือนที่เคยทำเป็นประจำหากไม่ติดงานสำคัญ

เป็นเหตุการณ์ของการป้อนข้าวเช่นเดียวกัน  แต่เป็นอาหารมื้อเช้า 

หลังจากที่ภริยาผมไล่ป้อนอาหารจนน้องเอมใกล้อิ่มแล้ว   ข้าวคำต่อไปยังคงลำเลียงและเคลื่อนที่เข้าหาน้องเอม   และในขณะที่ข้าวกำลังจะป้อนเข้าปากเหมือนเคยนั้น   น้องเอมได้ค่อย ๆ หลับตาลงก่อนที่ช้อนจะถึงปาก   พร้อมกับพูดขึ้นว่า 

“หลับอยู่” 

น้องเอม  ลูกสาวจอมเฮี้ยวของบล็อกเกอร์ปฏิจจชน

โดย patijjachon

 

กลับไปที่ www.oknation.net