วันที่ พฤหัสบดี พฤศจิกายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

นาตาลีฤดูเกี่ยวข้าวให้ความรู้สึกงดงามกับเรา


นาตาลีฤดูเกี่ยวข้าว

ให้ความรู้สึกงดงามกับเรา

ปีนั้นฉันอายุสิบห้า

แม่บอกให้ไปนาวาน

ลงเกี่ยวข้าวที่นาตาลี

มีเธอ,มีฉัน,ผองเพื่อนเดินไป

ตามทางดินทรายเปียกชื้น

เพื่อนหญิงชายเหน็บเคียว

เด็ดใบไม้เป่าเพลงเสียงลิบ

ลัดเลี้ยวไปตามพงป่าระย้า

มหามาลีบานระดะทั่วทุกแห่ง

กลิ่นหอมอวลอบไปทั่วราวป่า

กินข้าวเช้าอิ่มแล้ว,ลงเกี่ยว

เรียงหน้ากันไปทีละงานนา

ฟังบทเพลงจากวิทยุบนคันนา

ดังก้องนาราวกับนักร้องมาเอง

นาตาลี,เป็นนาผืนลุ่มลงแม่น้ำ

ฉันเกี่ยวข้าวถึงแอ่งน้ำกลางนา

จึงเกี่ยวเลี้ยวหนีน้ำขึ้นไปอีกทาง

ปล่อยต้นข้าวให้ชะเง้อมองตาม

เธอเงยหน้ามามองฉัน,หัวเราะร่า

พวกผู้เฒ่าร้องว่า "แกอย่าหนีน้ำ"

นาตาลีให้ความคิดบางอย่าง

ฉันกลับขึ้นไปนั่งบนเถียงนา

นึกถึงการปักดำเมื่อเดือนหก

เมื่อปักดำกล้าไปถึงพื้นนาแข็ง

ฉันเลี่ยงหนีขึ้นไปอีกทางหนึ่ง

เมื่อแสงแดดร้อนมากเหงื่อพร่าง

ฉันก็ปักต้นกล้าเข้าไปหาเงาไม้

ฉันกลับลงไปที่ป่าข้างกลางน้ำ

เสียงเดินฝ่าน้ำมาทางด้านหลัง

เธอนั้นเองที่ลงมาช่วยฉันเกี่ยว

เพียงไม่กี่นาทีเราก็เกี่ยวข้าวเสร็จ

เธอยิ้มให้ฉัน, หยดเหงื่อไหลร่วง

ยามค่ำ,ฉันเดินโอบกอดเธอ

หมู่เพื่อนเดินกลับเข้าบ้านไปก่อน

เรานั่งแนบอิงไหล่กันที่ใต้ร่มสมอดก

กระซิบเสียง,ใจสั่นรัวในอ้อมแขน

ยามค่ำแสงดำมืดแผ่ขยายจับผิวกาย

มัดข้าวแผ่วคลายรวงลำจากความร้อน

นาตาลีฤดูเกี่ยวข้าวทอดตามองสุดซึ้ง

โอ...ช่างให้ความรู้สึกงดงามกับเรา ฯลฯ

 

 

โดย ชัชวัลย์พงศ์ยุทธนาธรรม

 

กลับไปที่ www.oknation.net