วันที่ ศุกร์ พฤศจิกายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฤดูหนาวในบ้านเก่าเมืองหลัง


ฤดูหนาวในบ้านเก่าเมืองหลัง

     บ้านเก่าเมืองหลังเมื่อครั้งนั้น

เธอกับฉันดื่มด่ำรสฉ่ำหวาน

มีผีเสื้อปีกใสดอกไม้บาน

มีห้วยธารเสียงกลองน้ำร่ำคะนึง

     เธอคือความฝันในวันก่อน

คืออาทรห่วงใยให้คิดถึง

คืออวลอุ่นความหวังความฝังตรึง

ซื่อและงามลึกซึ้งเสมอมา

     พอบ้านเหลืองเมืองคล้อยคล้ายโลกคว่ำ

แม้เสียงความดื่มด่ำ,ย้ำเสน่หา

เธอกลับพรากจากไปลับนัยน์ตา

สู่ถนนปรารถนา,เงินตราไกล

     เธอเดินบนเส้นทางสายเพริดแพร้ว

ดั่งถนนเก็จแก้วก่องทอส่องใส

ฉันกลับมีทุกข์หลั่งบนถนนใจ

เธอย่ำไปในโรงงานกาลเวลา

     บ้านเก่าเมืองหลังจึงยังเศร้า

ฤดูหนาว มองเงาในฝุ่น,ยังโหยหา

วัตถุนิยมกัดจมสิ้นดวงวิญญาณ์

ฉันกับเธอ เมืองกับนา,ละล้าละลัง

     เสียงกลองน้ำทุ้มผ่านม่านไอฝน

เหมือนเสียงคนขมขื่นกลืนความหลัง

ทุนนิยมข่มโลกหล้าประดาประดัง

ฉันคือซากปรักหักพัง,ฝังหัวใจ ฯลฯ

โดย ชัชวัลย์พงศ์ยุทธนาธรรม

 

กลับไปที่ www.oknation.net