วันที่ จันทร์ พฤศจิกายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

โลกของนกน้อยและชาวสวน


หากว่า ณ ที่นี้ ไม่มีฉัน
โลกของเธอคงสุขสันต์มากกว่านี้
หากว่า..เธอและฉัน สิ้นไร้ซึ่งไมตรี
โลกของสองเรานี้ คงยับเยิน

แด่..นกน้อยทั้งหลายที่ร่วมใช้โลกแห่งนี้ด้วยกัน

.......

ละไอฝนโปรยปรายบางเบา คล้ายบางอย่างส่งสาส์นบอกให้เตรียมตัวรับความเหน็บหนาวที่แท้จริง
นกน้อยนับร้อยๆตัว ระริกรื่นหยอกล้อ บินเฉียดยอดไม้และเกาะกิ่งเดิมซ้ำๆ เหมือนรอท่าบางสิ่ง
นกนางแอ่น นกแซงแซวธรรมดา นกกรงหัวจุก นกอีแพร่ด นกโกโรโกโส อีกา...นี่คือลานชุมนุมของเธอใช่ไหม

ฉันคือผู้บุกรุกโลกของเธอ
ขอให้เราได้อยู่ร่วมกันอย่างสันติ..ฉันสัญญา
เพราะฉันเท่านั้นที่จะเป็นฝ่ายทำร้ายเธอได้
เธอ...ผู้ไม่เคยมีเขี้ยวเล็บที่จะจิกกัดใครได้เลย
ไม่..แม้แต่จะปกป้องตัวเอง

โลกส่วนตัวของฉัน
ทางกายภาพทรุดโทรมลงไปมาก
สีขาวผุดแซมที่ไรผมหลายเส้น
รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าปรากฏรอยอย่างไม่เกรงใจเจ้าของพื้นที่
ตกกลางคืน ไวรัสจู่โจม..กระแอมไอจนตัวโยน..จิบยาสมุนไพรพอบรรเทา

โลกด้านใน สงบสงัด แต่ยังแสนสุข
คิดถึงคนข้างนอก...เป็นบางครั้ง
รวมทั้งเธอ ...โอเคเนชั่น
เหลียวมองรวบตัว เธอกลายเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยไปเสียแล้ว
สำหรับโลกของนกน้อยและชาวสวน
ที่ต้องเอาชีวิตให้รอดจากการทำมาหากินที่มีเพียงสองมือ สองแขน สองขา หนึ่งปาก หนึ่งท้อง
ส่วนนกน้อยเพื่อนร่วมโลกของฉัน..มันมีสองปีก..หนึ่งปาก แต่อาจหลายท้อง
โอเคเนชั่น คืออะไร มันคงไม่มีวันรู้ได้ และไม่จำเป็นต้องรู้

การเขียนบล็อก บอกเล่าเรื่องราวชีวิตในไร่
เพราะฉันอยากสื่อสารกับคนที่ฉันคิดถึงมากที่สุดให้รับรู้
แต่..ไม่ว่าฉันจะเขียนสักกี่บท กี่ตอน
เขาคนนั้นจะได้อ่านมันหรือไม่ ฉันไม่มีวันรู้

เพราะโลกของเรา..อยู่ห่างไกลกันเหลือเกิน
พ่อจ๋า.....

หมายเหตุ...ตอไม้ข้างบน ขอซื้อจากชาวบ้าน ที่เขาตัดต้นไม้ในสวนเพื่อจะไปเผาถ่าน
เช่นเดิม...มีเวลา โอกาสอำนวย จะเข้าไปคุยในบล็อกของเพื่อนๆนะคะ ตอนนี้ใช้แบตสำรอง (อีกแล้ว)

โดย กู่

 

กลับไปที่ www.oknation.net