วันที่ ศุกร์ พฤศจิกายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้...


   รู้ทั้งรู้...แต่ ก็ยังอดไม่ได้จะไขว่คว้า ความรู้สึกไว้กับตัวเอง

     บางทีเข้าใจ บางทีไม่เข้าใจ บางทีก็สับสน...
     จนอยากให้มีปาฏิหารย์ ทำให้วันเวลาที่เดินผ่านหมุนไปอย่างรวดเร็ว เพื่อที่ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นอยู่ จะได้ผันผ่านไปในแบบที่ควรจะเป็น
     แต่ยิ่งคิด ก็ยิ่งเหมือนเวลาหมุนเดินช้าลง ช้างลง และช้าลง จนเหมือนคลืบคลาน...
 

     
     ความฝันหอมหวาน...จนอยากหลับให้ยาวนานที่สุด โดยไม่ต้องตื่น
     ความจริงที่แสนทรมาน...แต่ฉันยังคงต้องอยู่ และอยู่ให้ได้ 
                                                                                          
     "...ให้คิดเสียว่า ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อมวลมนุษย์โลก...."   คำพูดติดตลก จากคนปลายสาย ที่บอกทั้งฉันและตัวเอง 
    
     ฟังดูเหมือนตลกร้าย แต่ฉันตลกไม่ออก เพราะรู้ดีว่า ตัวเองไม่ได้ยิ่งใหญ่หรือสำคัญอะไรต่อใครมากมายขนาดนั้น คนพูดอาจจะทำได้ง่าย ถ้าเขาเลือกที่จะจำในสิ่งที่มีความสุขมากกว่า การจำในสิ่งที่"คิดถึง"แล้วเป็นทุกข์
 
      สำหรับฉัน ทำไมรู้สึกช่างแสนยากเย็น ทั้งที่ชีวิตก็เคยผ่านคืนวันที่เลวร้ายมาตั้งมากมาย แต่ทำไม ครั้งนี้จึงยากเกินกว่าที่มนุษย์ผู้หญิงธรรมดา ๆ อย่างฉันจะทำได้
      เพราะในทุกครั้งที่อยู่กับตัวเองเพียงลำพัง ฉันยังคงมองเห็นผู้หญิงที่มีใบหน้าหม่นเศร้า จ่อมจมอยู่กับซากฝัน ขณะเดียวกันเมื่ออยู่ในหน้าที่การงาน ฉันเห็นอีกคนที่มุ่งมั่น วุ่นวาย กับการงาน จนไม่เหลือเงาของผู้หญิงอีกคน     
    
     จึงเหมือนคนที่หลับฝัน แล้วก็ตื่น แล้วก็ฝัน อยู่อย่างนี้สลับกัน จนแทบจะหาคืนวันของความสุขไม่เจอ 
     เออหนอ....
    
    

โดย gypsy

 

กลับไปที่ www.oknation.net