วันที่ อังคาร พฤศจิกายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เหมียว


สีสวาท

วันแรกที่ฉันพบมัน มันทำให้ฉันรู้สึกถูกชะตาทันที  อาจเป็นเพราะตอนนั้นรู้สึกเหงาไม่มีเพื่อนอยู่บ้านคนเดียวและสงสารแม่มันจะดูแลลูกทั่วถึงหรือไม่"ป้าๆมีเจ้าของไหม" "ไม่มีอยากได้เหรอเอาไปเลย ที่นี่มีอีกเยอะ เอ๊ยหน่อยเจ็บไอ้เหมียวให้พี่เค้าหน่อยเร็ว" หลังจากวันนั้นฉันเริ่มผูกพันกับมันทุกวัน ท้องเสียไม่สบาย ฉันรีบเดินทางแต่เช้าไปโรงพยาบาลสัตว์ที่บางเขน ต่อคิวยาวเป็นร้อยกว่าจะเสร็จเรียบก็ปาเกือบบ่ายโมง โอ้ฉันทำยังงัยดีต้องรีบกลับบ้าน  ทุกวันจะเตรียมอาหารเช้าเย็นคือปลาทูผสมด้วยอาหารเม็ดทำอย่างนี้อยู่นานเกือบเดือน  และมันยังทำให้ฉันต้องรีบกลับไม่เคยไปค้างที่ไหน(ปกติถ้าเหงาก็ไปนอนกับเพื่อนที่ซอยรางน้ำค่ะ) เอ๊ะเดี๋ยววันหลังถ่ายรูปมันหน่อยตอนเล็กๆเดี๋ยวโตขึ้นไม่มีภาพวันนี้เอาไว้ก่อนรีบไปทำงาน ทุกวันๆก็เกเรมาเรื่อยกะว่าจะนำภาพมาเขียนในBlogด้วยเพราะฉันได้แมวไทยที่สวยมาก สองวันก่อนหน้านี้พ่อแม่ฉันมาจากต่างจังหวัดไปทำธุระกับพ่อกลับมาดึก ขับรถใกล้ถึงบ้าน รีบแม่รอกินข้าวพอจะใกล้ถึงปะตูบ้านถึงกับตะลึง เหมียวนอนเลือดนองอยู่ถนนฉันรีบจอดรถลงไปดูกับพ่อน้ำตาลไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวมันน่าสงสารมาก  มันเป็นเพื่อนของฉัน มันเป็นคนปลอบฉันทุกๆเรื่อง มันทำให้ฉันพยายามไม่คิดมากเรื่องต่างๆ แฟนฉันไม่สนใจแต่มันสนใจฉัน พ่อพยายามปลอบและเล่าเรื่องสุนัขที่เคยเลี้ยงมาแต่ละตัวและทุกตัวก็มีเรื่องเศร้าแบบนี้ ฉันสบายใจขึ้นคนขับคงไม่ตั้งใจและมันยังเล็ก ยังหลบหลีกไม่ทันอ หรือไม่ต้องมีอะไรวิ่งไล่มันถึงต้องวิ่งออกมาถนน(รั้วบ้านมีรูและเป็นต้นไม้)ฉันขุดหลุมฝังมันหน้าบ้าน เจ้าเหมียวเราคงมีโชคชะตาพบเจอกันแค่นี้ในชาตินี้ จงไปสบายนะ คิดถึงและรักนะ

โดย poyyyyy

 

กลับไปที่ www.oknation.net