วันที่ อังคาร พฤศจิกายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คร่ำครวญผ่านเพลงขลุ่ย


นกขมิ้น

เขาคลอขลุ่ยครวญเสียงเพียงแผ่วผิว

ชะลอนิ้วพลิ้วผ่านจากมานหมอง

โอดสะอื้นอ้อยอิ่งทิ้งทำนอง

เป็นคำพร้องพริ้งพรายระบายใจ

 

โอ้ดอกเอ๋ยเจ้าดอกขจร

นกขมิ้นเหลืองอ่อน จะนอนไหน

ค่ำลงแล้วแนวพนาและฟ้าไกล

เจ้านอนได้ทุกเถื่อนท่าไม่อาทร

 

แล้วหวนเสียงเรียงนิ้วขึ้นหวิวหวีด

เร่งอดีตดาลฝันบรรโลมหลอน

ถี่กระชั้นสั่นกระชากใจจากจร

ระเรื่อยร่อนเร่มาเป็นอาจิณ

 

โอ้ใจเอ๋ยอ้างว้างวังเวงนัก

ไร้แหล่งพักหลักพันจะผันผิน

เพิ่มแต่พิษผิดหวังยังย้ำยิน

ระด่าวดิ้นโดยอนาถแทบขาดใจ

 

ข้าเคยฝันถึงฟ้ากว้างกว่ากว้าง

ฝันถึงปางทับเปลี่ยวเรี่ยวน้ำไหล

ถึงช่อเอื้องเหลืองระย้าคาคบไม้

ในแนวไพรนึกเหมือนเป็นเพื่อนเนา

 

รู้รสแรงแห่งทุกข์และสุขสิ้น

บนแผ่นดินแผ่นเดียวเปลี่ยวและเหงา

จิบน้ำใจจนทั่วเจียนมัวเมา

ไร้ร่มเงารังเรือนและเพื่อนตาย

 

เขาเคลียนิ้วเนิบนุ่มเสียงทุ้มพร่า

เหมือนหวนหาโหยไห้น่าใจหาย

เจ้าขมิ้นเหลืองอ่อนนอนเดียวดาย

จะเหนื่อยหน่ายหนาวน้ำค้างที่กลางดง

 

เสียงฉับฉิ่งหริ่งรับขยับเร่ง

จะพรากเพลงเพื่อนยินสิ้นเสียงส่ง

เขาเบือนนิ้วผิวแผ่วแล้วราลง

เสียงนั้นคงเน้นครางอย่างห่วงใย

 

เจ้าดอกเอยดอกขจรอาวรณ์ถวิล

นกขมิ้นเหลืองอ่อนจะนอนไหน

เขาวางขลุ่ยข่มน้ำตาว้าเหว่ใจ

ตอบไม่ได้ดอกหนาข้าคนจร

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

ถ้าได้หลบพักหามุมสงบ นั่งจับขลุ่ยครวญเพลง คงดีไม่น้อย แต่ตอนนี้คงต้องอยู่กับความสับสนของชีวิตไปก่อน วันนี้ไม่มีเรื่องราวใด ๆ มาเล่าให้ฟัง มีแต่กลอนบทนี้ที่หยิบยกมาให้อ่าน มีข้อความบางอย่างอยากเอื่อนเอ่ยกับใครบางคน แต่คงดีที่สุดถ้าเก็บไว้เพียงในใจ....... 

โดย กุหลาบแช่แข็ง

 

กลับไปที่ www.oknation.net