วันที่ พฤหัสบดี พฤศจิกายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความเหงาที่เป็นสุข


ความเหงาที่เป็นสุข

ดั่งจันทร์กระจ่างฟ้าที่ท้าฝน

เธอเข้าใจไหม..

บางครั้ง...ความเหงาใจกับสุขยิ่ง

...ฉันรักความเหงา...

นั่งอยู่คนเดียวนะตอนนี้

ลืมไปแล้วว่ามันนานสักปานไหน

ในค่ำคืนนี้

กับร่องรอยความเหงา เคล้าน้ำตา

ใจหนึ่งฉันเข็มแข็งดั่งภูผา

ใจหนึ่งฉันอ่อนล้าดั่งขี้ผึ้ง

ความรักก็แค่นี้

สุดท้ายก็จบลง..ที่แตกสลาย

สายฝนที่โปรยปราย

ใบไม้ร่วงปลิว

ต้นหญ้าพลิ้วสะบัดใบ

เสียงร้องไห้สะอื้นยามค่ำคืน

.......................................................................

กฤตบวรวิชญ์

 

 

 

โดย กฤตบวรวิชญ์

 

กลับไปที่ www.oknation.net