วันที่ อาทิตย์ เมษายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เกือบถูกน็อค สมองบวม เพราะ พายุลูกเห็บของข่าวสารและความรู้สึก


สัปดาห์ที่ผ่านมา “แม่หมูฯ” blogger มือใหม่ต้องประสบกับปัญหา

“พายุลูกเห็บของข้อมูลข่าวสารและความรู้สึก” ซัดถาโถมอย่างไม่ยั้ง จะต้องปวดหัวหนึบและ “เมื่อยสมอง” (ขอยืมจาก Crazykids หน่อยนะคะ พอถึงจุดนั้นแล้วเข้าใจน้องเลยค่ะ) อย่างเรง (ก๋ออภัยก่ะ ไม่ได้เกี๋ยนปิด เปราะอยากให้ได้ อารัมณ์ 555)

ด้วยว่าตัวเราให้ความสนใจกับเรื่องการสื่อสารอยู่ไม่น้อย ทั้งในฐานะของ “ผู้ส่ง-รับสาร” ที่ได้เข้ามาค้นพบ

 

“ช่องทาง”การสื่อสารที่น่าสนใจอย่าง oknation ที่จะทำให้เราได้มีโอกาสส่ง “สาร” ที่อัดแน่นอยู่เต็มอก..รอวันจะได้ “ขาย” โดยไม่ต้องผ่านการหักเปอร์เซ็นต์ใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ต้องรอว่าใครจะเห็นคุณค่า ความน่าสนใจของ “ผลิตผลทางความคิด” ที่น่าภาคภูมิใจของเรา เอาไปผลิตขาย แล้วก็รอลุ้นว่าใครหนอจะมาหยิบไปอ่าน อ่านแล้วจะวางไว้บนshelf หรืออ่านแล้วจะควักะตังค์ หนีบกลับบ้านไปนอนอ่าน 

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาหลังจากที่ได้เพียรท่องไปใน “ยุทธภพเสมือนจริง” แห่งนี้ ก็เริ่มทำให้ได้รับรู้ตัวตนของblogger ท่านต่างๆ ที่ดีดกายโฉบไปโฉบมาอยู่หน้าจอ พอให้ได้รู้สึกกล้าหาญและเป็นกันเองขึ้นกับเพื่อนใหม่ๆ ที่รู้สึกว่าเป็นพี่ เป็นเพื่อน เป็นครู ฯลฯ..โดยไม่ต้องมาเห็นหน้าค่าตากันแต่อย่างใด รู้สึกดีและอบอุ่นทีเดียว

 

(จากคนที่แค่ check mail, check forward mail ก็หมดแรง จะเข้าเว็บต่อเมื่อต้องการค้นคว้าข้อมูลเฉพาะที่ต้องการใช้ หรือเพื่อการบันทึกโหลดนู่นโหลดนี่ คลิปฉาวมั่งไม่ฉาวมั่ง นาน นาน ครั้ง...กลับต้องมาออนไลน์ตลอดวัน สมาธิทำงานถดถอย(อันนี้ไม่ค่อยดีฮ่ะ..เจี๊ยกกลัวเจ้านายอ่านเจอจริงๆ) อนุภาคความคิดในสมองแตกเปรี๊ยะๆ ทั้งวันทั้งคืน...ทำเอาเหนื่อยไม่ใช่เล่น)

เรื่องพายุลูกนี้...มันก็มีอยู่ว่า...คืนนั้นเราได้สัมผัสอารมณ์แปลกๆ ที่ไม่เคยพบมาก่อนจาก “.....สิ่งที่ผมจะไม่ทำ....” http://www.oknation.net/blog/sup/2007/03/28/entry-1 และ “ไปบล็อกศาสนาดีกว่าไหม” ของคุณท่าน้ำนนท์ พยายามคิดตามจินตะตามไปพร้อมอารมณ์ความรู้สึก กึ่งๆจะเข้าถึงแก่นของปัญหา ต่อมาก็ได้เริ่มกระจ่างเมื่อเข้าไปพบกับคุณสุกี้ใน “พฤติกรรม blogger ของoknation” http://www.oknation.net/baramee/2007/03/29/entry-1 โดนล่อลวงเข้าไปตามค่ายกลคอมเม้นท์(...โอย นึกว่าจะโดนฆ่าหมก blog ซะแหล่ว อิ อิ) ของคุณปากกาอาบน้ำผึ้งใน “คนขับรถไฟซิ่งพุ่งชนแหลก คนหนีตายกระเจิง(ภาพเป็นข่าว)”http://www.oknation.net/blog/phalapoj/2007/03/29/entry-2แล้วก็ตามคุณmister_art เข้าไปเพิ่มความชัดเจนของประเด็นใน “ร่างจรรยาบรรณคนเล่นบล็อก”http://www.oknation.net/blog/art/2007/03/29/entry-2 เท่านั้นไม่พอ ยังดอดไปดูพฤติกรรมของบางบล็อกที่มืดไปชั่วขณะ แต่ตอนนี้รู้สึกจะกลับคืนสู่สภาพปกติ happy ดีแล้ว:) ok นะคะ (ช่วงนั้นนึกถึงและรู้สึกเป็นกังวลอยู่มากทีเดียว)

 

ทำให้เกิดอารมณ์และความรู้สึกมากมาย แล้วไหนยังจะเรื่องราวของชาวblogที่ดำผุดดำว่ายผ่านไปผ่านมาอยู่ตรงหน้า นั่นก็อยากดู นี่ก็อยากอ่าน นู่นก็อยากคอมเม้นท์ แล้วยังมีเรื่องคาใจที่อยากตามอยากเจาะอีกล่ะ ทำให้ปวดหัวตุ้บยังกะโดนลูกเห็บกระหน่ำ ซัดไม่ยั้ง เป็นระรอก ระรอก เกือบจะน็อคอยู่รอมร่อ 

 

กระทั่งปรากฏการณ์มันแรงจนอัพขึ้นกลายเป็น “ปรากฏการณ์ Citizen Journalism กำลังทำให้สื่อกระแสหลักต้องขยับตัว” ของคุณสิทธิชัย หยุ่น http://www.oknation.net/blog/black/2007/03/30/entry-1 ที่สะท้อนมุมมองของเจ้าของสื่อกับวัตถุดิบในธุรกิจ

(หรือ ลึกลงไปในขั้นต้นทุนกำไรในเรื่องการจ้างพนักงาน-ผลงานที่ได้-กระแสสังคมที่ตอบรับ-แหล่งเงินทุนที่จะเทโฆษณามาให้ : โดยเจ้าของสื่อได้รับไปเต็มๆ เพราะลด(หรือไม่มี) ต้นทุนที่จะต้องให้กับนักข่าว คอลัมนิสต์ใน blog ซึ่งก็คือไม่ต้องมีค่าจ้างให้กับคนกลุ่มนี้แม้แต่น้อย มีผลตอบแทนเป็นความรู้สึกที่ได้มีส่วนร่วม ความภาคภูมิใจ ความรู้สึกเป็นกลุ่มก้อน เป็นสังคม แทนเม็ดเงินซึ่งเป็นค่าตอบแทน ในสื่อกระแสหลักปกติ)

จากกระแสสื่อของโลก และมองกลับมาที่กระแส..oknation เอง ที่เราๆท่านๆ ล้วนเป็นผู้เกี่ยวข้องอยู่ในขณะนี้ รู้สึกดี ภาคภูมิและเป็นเกียรติ แต่ก็เหมือนจะหวั่นๆ อยู่บ้างในบางห้วงนึก

หลับตา...จินตนาการ...

 

แล้วลืมตาขึ้นมาใหม่ท่านจะพบกับ “เครื่องซักผ้า” เครื่องใหญ่อยู่ตรงหน้า กำลังปั่น spin อย่างแรง โดยคนซักก็หวังอยากให้ผ้าสะอาด หอม น่าใส่

 

ในขณะเดียวกันในเครื่องซักผ้านั้นมันก็มีทั้งเสื้อโค้ต ยีนส์ เสื้อยืด กระโปรงโครเช ชั้นในลูกไม้ ผ้าอ้อมเด็ก ถุงน่อง รองเท้าบอล ฯลฯ มารวมซักด้วยกันในคราวเดียว

เท่านั้นไม่พอคนนั้นก็เปิดฝาเครื่องเอาหมวกมาหย่อน คนนี้ก็เอากระเป๋า เอาเสื้อ ถุงเท้า มาใส่อีก ฯลฯ ...ฯลฯ...ฯลฯ ไม่มีวันจบ

ถ้าเครื่องมันไม่ระเบิดตู้มต้าม ทำเอาคนใกล้คนไกล บาดเจ็บถลอกปอกเปิก อย่างน้อยเครื่องมันก็คงบอบช้ำและอาจเสียหาย เพราะคนซักกดปุ่มอยู่ step เดียว ลืมแยกประเภทเสื้อผ้า หรือวางแผนการซัก เสื้อผ้าดีๆ ที่เจ้าของรักหลายชิ้นอาจถูกซักเสียสะอาด..หอมน่าใส่ หรือสะอาดมาก...ก..จนเปื่อย และก็อาจจะมีบางชิ้น ทานแรงซักไม่ได้ต้องขาดวิ่น ใช้การไม่ได้อีกต่อไป

ก็คง...น่าเสียดาย

ทั้งเครื่องซักผ้าคุณภาพ เสื้อผ้าดีๆหลากหลายชนิดของใครๆ ที่อาจต้องพังไป

คนที่เหลือ หรือสังคมภายนอกที่หวังว่าจะได้ใช้ประโยชน์จากเครื่องนี้ ต้องผิดหวัง แล้วทำให้เจ้า “เครื่องซักผ้าเครื่องใหญ่พลังสูง” เครื่องนี้ต้องถูกลากไปรวมกับ “เครื่องใช้ไฟฟ้าโปเก” ที่ห้องเก็บของหลังบ้าน รอวันโละ และหันไปซื้อเครื่องใหม่

ก็มันรักซะแล้ว...จึงไม่อยากจะต้องเศร้า และเสียดาย ความตั้งใจและความรู้สึกดีๆ ของทุกคนทุกฝ่าย

 

ถ้าไม่เร่งแก้ไข ช่วยกันร่าง “ธรรมนูญ cyb(er)log” ของพวกเรา ให้มีกติกา กฎบัญญัติ มาตรการที่รัดกุม คุ้มครองถึงอนาคต..มันอาจสายไป

ทั้งนี้คิดว่าสถานการณ์คงพอจะประคองตัวไปได้สักพัก มีเวลาพอให้ผู้ที่เกี่ยวข้องได้ทบทวนและจัดการอะไรๆให้ลงตัว ชัดเจนในท่าที กติกา และเป้าประสงค์ ให้ชาว oknationblog มีความสุขถ้วนทั่วกัน..ทุกคนเทอญ ซ้า..ธุ

เชื่อมั่น และเป็นกำลังใจให้เสมอ

 

แม้ช่วงนี้จะอ่อนไหวในความรู้สึกและเจ็บหัว

...แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ ถ้าต้องกรอกแบบฟอร์มอะไร

 

ในช่อง “โรคประจำตัว”

คงจะต้องกรอกลงไปว่า...

“ติด blog”

ซะแล้ว?!?

 

 

โดย แม่หมู_de_mascot

 

กลับไปที่ www.oknation.net