วันที่ อาทิตย์ ธันวาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ที่สุดแห่งปี - 2550


แม้ปีนี้จะอ่านหนังสือเล่มน้อยลง แต่ก็ยังหาเวลาอ่านเมื่อมีโอกาส แต่ในส่วยของนิตยสารยังได้อ่านในปริมาณเท่าเดิม





คอลัมนีสต์ แห่งปี

ปราบดา หยุ่น จากคอลัมน์ "ดนตรีที่มีเสียงน้ำตา"

เริ่มตีพิมพ์ตั้งแต่ ฉบับที่ 265 มีนาคม 50 จนถึงปัจจุบัน

โดยปกติแล้วรู้สึกเฉย ๆ กับเรื่องสั้น และนวนิยายของ ปราบดา โดยเฉพาะ"นอนใต้ละอองหนาว" นวนิยายเรื่องล่าสุดที่เพิ่งอ่านจบไป แต่กลับติดใจงานเขียนประเภทบทความของ ปราบดา มากกว่า โดยเฉพาะ"ภาพไม่นิ่ง" หนังสือรวมบทวิจารณ์หนังเมื่อหลายไปก่อน มีแง่มุมที่คมคาย มีประโยคที่ชวนให้คิดต่อ


สำหรับ"ดนตรีที่มีเสียงน้ำตา" ว่าด้วยเรื่องราวของนักร้องหรือนักดนตรี ที่ผลงานของพวกเขาหรือเธอ มีคุณสมบัติของความเศร้าปรากฏอยู่ นิตยสารสารคดีโปรยไว้อย่างนั้น
มีดังนี้
ผมชอบที่ปราบดาเขียนถึง บิลลี ฮอลิเดย์ : การมอดไหม้ที่ไพเราะของผลไม้ประหลาด ผมรู้สึกเศร้าเมื่อได้อ่านเรื่องราวของเธอ แม้ยังไม่เคยฟังเพลงของเธอ

เมื่อได้อ่าน แฟรงก์ ซินาตรา : บนเส้นเสียงระหว่างความโดดเดี่ยวกับเดียวดาย ผมสัมผัสได้ถึงชีวิตสีเทาเคล้าเสียงเพลงของนักร้องผู้นี้

ตัวหนังสือของปราบดามีเสน่ห์ โน้มน้าวเราให้จมอยู่ในบ่อน้ำตาขณะเรากำลังหลงใหลในเสียงเพลง


***************************************************





คอลัมน์แห่งปี


ประชา สุวีรานนท์ จากคอลัมน์ ดีไซน์ คัลเจอร์

ผมเป็นแฟนพันธ์แท้ของ ประชา สุวีรานนท์ ตั้งแต่ ประชาเขียนวิจารณ์หนังในนิตยสารสารคดี ต่อเนื่องจนรวมเล่มออกมาเป็น"แล่เนื้อเถือหนัง 1 และ 2" ตามไปดูนิตยสาร "10 ตัวพิมพ์กับสังคมไทย" ที่หอศิลป์จามจุรี

ในดีไซน์ คัลเจอร์ ประชาเปิดเผยให้เห็นว่า งานออกแบบไม่ใช่แค่งานออกแบบ หากแต่มันคือวัฒนธรรม คือแหล่งรวมขององค์ความรู้สะท้อนอารมณ์ความรู้สึกของยุคสมัยได้อย่างน่าทึ่ง

ประชาพูดอธิบายความสำคัญของแผนที่เส้นทางรถไฟใต้ดินของมหานครลอนดอน ว่ามันไม่ได้เป็นเพียงงานออกแบบเท่านั้น แต่มันยังหมายถึงแบบแผนการใช้ชีวิตของคนลอนดอนอีกด้วย อีกทั้งแผนที่เส้นทางรถไฟใต้ดินดังกล่าวยังมีความเรียบง่ายและสวยงามระดับตำนาน และเป็นต้นแบบของการเขียนแผนที่เส้นทางรถไฟใต้ดินของสถานีรถไฟใต้ดินทั่วโลกแม้กระทั้งในประเทศไทยก็ตาม

ประชาเปิดเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ในตัวอักษรแบบ Helvetica ไม่ว่าจะเป็นความหมาย อุดมการณ์ ความกำกวม รวมกระทั่งผลสะเทือนของ Helvetica ที่ว่า ไม่ว่าสินคาของคนชั้นสูงจนถึงสินค้าระดับธรรมดา ต่างใช้ Helvetica เป็นFont ประดับแบรนด์ทั้งสิ้น



***************************************************








ภาพยนตร์แห่งปี

Shortbus

Director : John Cameron Mitchell


เป็นหนังที่บอกเล่าเรื่องของชาวนิวยอร์ค สะท้อนความป่วยไข้ ชีวิตรัก sex ที่คุณไม่เคยเห็นจากภาพยนตร์เรื่องใด และไม่อาจจินตนาการได้ ฉาก Sex ระดับ XXX มีให้เห็นตั้งแต่ ชายจริงกับหญิงแท้ เกย์กับเกย์ เลสเบียน กับเลสเบียน ชายจริงกับเกย์ เกย์ร่างกายปกติกับเกย์พิการ กระทั่ง Sexหมู่ที่มีคนเข้าฉากร่วมร้อยแบบเดียวกับที่ปรากฏในภาพจิตกรรมฝาผนังในซากเมืองปอมเปอี

ไม่ต้องตกใจ ฉาก Sex ระดับ XXX ไม่ได้มีไว้เพื่อเร้าอารมณ์ทางเพศแต่อย่างใด มันทำหน้าที่สะท้อนความวิปริตของชีวิตรักในแบบต่าง ๆ ฉากเปิดเรื่องที่ชายหนุ่มคนหนึ่งเล่นโยคะแล้วกลืนกินของตัวเอง เป็นฉากที่จบลงด้วยความเจ็บปวด บางฉากก็เต็มไปด้วยอารมณ์ขัน

บทสรุปของ Shortbus John Cameron Mitchell ได้สะท้อนผ่านตัวละครที่ชื่อ Sofia ว่า ท่ามกลางยุคสมัยแห่งความสิ้นหวัง เรามาหาความสุขดีกว่า ไม่ว่าความสุขนั้นจะมาในรูปแบบใด



***************************************************





เรื่องสั้นแห่งปี

"มีไว้เพื่อซาบ" โดย อุรุดา โควินท์


"เติบโตด้วยความแข็งแรง มั่นใจในวิถีแห่งชีวิต" คือความรู้สึกหลังอ่านรวมเรื่องสั้นดังกล่าวจบ

"มีไว้เพื่อซาบ" ทำให้ผมรู้สึกอิ่ม และผมไม่ได้รู้สึกกับวรรณกรรมไทยแบบนี้มานานแล้ว


จากเมืองสู่ชนบท จากความเรียบหรูดูดีแบบโมเดิร์นสู่ความขรุขระอย่างแสนเท่ห์แบบวาบิ-ซาบิ การบริโภคสินค้าแบร์นเนมอย่างหลงใหลคลั่งไคล้แต่ยังเผื่อใจให้กับสมุนไพรภูมิปัญญาท้องถิ่น หญิงสาวจากจังหวัดทางภาคเหนือ ใช้ชีวิตแบบผู้หญิงทำงานในเมืองกรุง ก่อนที่สายลมแห่งโชคชะตาพัดพาเธอมาสู่อ้อมกอดของดินแดนแห่งภาคใต้ เราจะมาดูกันว่าพวกเธอพบเจอเหตุการณ์ใดบ้างในดินแดนต่างถิ่นอันแสนแปลกตา และน่าตื่นใจ และพวกเธอจะจัดการกับเหตุที่เกิดขึ้นอย่างไร

ต้นไม้ต้นใด เมียไอ้บ่าวทำแพนเค้ก เสียดายมือ มีไว้เพื่อซาบ เป็นกลุ่มเรืองสั้นที่สะท้อนปัญหาบทบาทของผู้หญิงกับพื้นที่ที่เธอเข้าไปใช้ชีวิต

ส่วน แค่เอื้อมมือ จุดหมายข้างนอก เงาะเพื่อชีวิต ช่างทำผม โทรศัพท์สามสาย หัวใจที่ไม่ยอมช้าลง สะท้อนปมปัญหาเรื่องของความสัมพันธ์ ระหว่างลูกกับแม่ ระหว่างคนรัก ได้อย่างน่าสนใจที่สุด


อย่างไรก็ตามตัวละครเพศหญิงของอุรุดาเต็มไปด้วยความกล้าหาญในการใช้ชีวิต ไม่คิดแยแสกับเส้นทางแห่งโชคชะตาเพราะ"ฉันชอบเต้นรำอยู่บนเส้นด้าย ฉันหลงไหลความไม่แน่นอน ใช้ชีวิตล่องลอยดั่งเมฆ และมักหลับฝันถึงขุนเขา(หน้า 182) อารมณ์โรแมนติกอ่อนไหว กายและใจแกร่งดังหินผาห่อหุ้มลีลาแห่งชีวิตที่โลดแล่นใน"มีไว้เพื่อซาบ"นั้น ไม่เพียงเดินทางแสวงหาความรัก ในขณะเดียวกันก็มุ่งยังแสวงหาพื้นที่แห่งชีวิตเพื่อหวังจะได้แสดงศักยภาพเต็มความต้องการ ไม่ว่าเดิมพันของชีวิตจะลงเอยด้วยชัยชนะหรือพ่ายแพ้


***************************************************







นิตยสารแห่งปี

"Way" เป็นนิตยสารที่ผมเฝ้ารอ และดีใจเมื่อวางแผง เนื้อหาอาจไม่ลงตัวนักในช่วงแรก เมื่อจับทางได้แล้ว Wayก็สำแดงพลังแห่งเนื้อหาได้อย่างน่าทึ่ง ผมเจ้าเอาใจช่วยWayด้วยการอุดหนุนเดือนละฉบับ และอ่านมันด้วยความสนุก สดชื่นรื่นรมย์ เนื้อหาในWay ทำให้เรารู้เท่าทันโลก เท่าทันสถานการณ์ปัจจุบันอย่างชาญฉลาด

ผมไม่ได้เก็บ "ความสนุก สดชื่นรื่นรมย์"ไว้กับตัวคนเดียว แต่ยังแจกจ่ายเผื่อแผ่ไปยังคนอื่น ๆ ด้วยไว้ว่าให้ยื้มอ่าน แนะนำให้ไปซื้อหามาอ่าน กระทั่งบังคบให้สมัครสมาชิก 555ด้วยความหวังว่า อยากให้หนังสือดี ๆ เล่มนี้อยู่กับเราไปนาน ๆ


โดย หอคอยขอบฟ้า

 

กลับไปที่ www.oknation.net