วันที่ เสาร์ ธันวาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

โลกของอวัยวะ (2)


 

          ความวุ่นวายดูจะเข้ามาจู่โจมโลกของอวัยวะอีกครั้ง  เมื่ออยู่ ๆ เจ้าก้นจอมขี้เกียจ  ก็เกิดความไม่พอใจในหน้าที่การงานของตัวเองแบบเฉียบพลัน  แถมยังไม่ยอมเก็บงำความไม่พอใจนั้นไว้แต่เพียงลำพังด้วย  ความเงียบสงบจึงถูกทำลายลง

                “ข้าสงสัยจริง ๆ ทำไม ก้นอย่างข้าต้องเป็นที่ถ่ายของเสีย  แล้วปากอย่างเจ้าถึงได้กินแต่ของดี ๆ ฮึ”  เจ้าก้นถามอย่างกระแทกกระทั้น  ด้วยรู้สึกว่าถูก “ปาก” เอาเปรียบเสมอมา  ไม่เพียงเท่านั้น ลึก ๆ แล้ว มันยังอิจฉา “ปาก” อีกด้วย  เพราะในขณะที่ปากได้รับการดูแลอย่างดีด้วยลิปมันชั้นยอด  แต่มันกลับได้สัมผัสเพียงกระดาษชำระห่วย ๆ ทั้งที่ภาระของมันแสนจะหนักอึ้งและมีกลิ่นอันไม่น่าพึงพอใจเลยสักนิด

                “ทำไมพูดยังงี๊ละ  ก็ข้าเป็น “ปาก” หน้าที่ของข้าคือกินกับพูด และช่วยจมูกหายใจบ้างในบางครั้ง  เป็นยังงี๊กันมาชั่วกัปชั่วกัลป์แล้ว  เจ้าจะมาโวยวายทำไม”  ปากเถียงขึ้นมาอย่างทนไม่ได้  ในความไร้เหตุผลของ “ก้น”

                “แต่ข้าว่า “ก้น” ก็พูดถูกนะ  เหมือนอย่างข้าเนี่ยะ  ทำไม “เท้า” ถึงต้องแบกรับน้ำหนักตัวรวมทั้งอวัยวะทั้งหมดของพวกเจ้า  แถมยังถูกจัดวางให้เป็นอวัยวะที่ต่ำที่สุดอีกด้วย  ไม่ยุติธรรมเลย”  “เท้าขากับเท้าซ้าย” ไม่เพียงแต่ถือหางข้าง “ก้น” เท่านั้น  แต่ยังระบายความไม่พอใจที่เก็บอัดมานานออกมาอีกด้วย

                ก่อนที่เรื่องต่าง ๆ จะบานปลายออกไป  “สมอง” ซึ่งเป็นอวัยวะส่วนที่สุขุมรอบคอบที่สุด ก็เข้ามาห้ามทัพ

                “ช้าก่อน  อย่าเพิ่งถกเถียงกันไปให้ยืดยาวเลย  เอาอย่างนี้ลองบอกความต้องการของพวกเจ้ามาสิ” 

                “ข้าอยากสลับหน้าที่กับปากให้ปากมาทำหน้าที่ขับถ่าย  ส่วนข้าจะทำหน้าที่กินกับพูด”  “ก้น” เสนอความต้องการของตัวเองทันทีที่ “สมอง” เปิดช่อง

                “แล้วเจ้าจะว่าอย่างไรละ ปาก”  “สมอง” หันไปถาม “ปาก” ที่นิ่งงันไปกับข้อเสนอของ “ก้น”

                “ให้ข้าไปขับถ่ายของเสียเหรอ”  “ปาก” ทำหน้าลำบากใจ  พลางนึกถึงงานที่ตัวเองต้องไปรับภาระแทน “ก้น” อย่างขนพองสยองเกล้า  “ไม่เอาหรอก เรื่องอะไรละ หน้าที่ใครก็หน้าที่มันสิ”

                “ดีละ  ถ้าเจ้าไม่ยอม  ข้าจะประท้วงด้วยการไม่ยอมขับถ่าย”  “ก้น” ทิ้งไพ่ใบสุดท้าย  ทำเอาอวัยวะส่วนอื่นพากันโวยวายยกใหญ่

                “ไม่ได้นะ  ถ้าเจ้าทำอย่างนั้นทุกคนก็เดือดร้อนสิ”  อวัยวะหลายส่วนพูดพร้อมกัน 

                “ข้าเสนออย่างนี้แล้วกัน...ให้ปากกับก้นสลับกันทำหน้าที่สักหนึ่งวัน  แล้วมาดูผลหลังจากนั้น  ว่า “ก้น” ยังต้องการที่จะไปทำหน้าที่แทน “ปาก” อีกหรือไม่  จากนั้นเราค่อยมาคิดกันอีกทีว่าจะทำอย่างไรต่อไปดีไหม”  สมองเสนอแนวทางประนีประนอม  ซึ่ง “ปาก” ก็เห็นด้วย และยินดีจะไปปฏิบัติหน้าที่อันไม่พึงประสงค์ดูสักวัน

                “เดี๋ยวก่อนสมองข้าก็ไม่พอใจหน้าที่ของตัวเองเหมือนกัน”  เท้าซ้ายและเท้าขวาร้องบอก  “ข้าต้องการสลับตำแหน่งกับอวัยวะส่วนหัวทั้งหมด เพื่อให้ข้าได้ไปอยู่ในที่สูงแทนที่จะต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างทุกวันนี้”

                “หัวกับใบหน้าเจ้าจะว่าอย่างไร”  สมองร้องถาม “ใช้ข้อเสนอเดียวกันกับ “ก้น” และ “ปาก” ดีไหม ลองสลับหน้าที่หนึ่งวัน”  เมื่อหัวกับใบหน้าไม่ปฏิเสธ  อวัยวะเจ้าปัญหาจึงเริ่มจัดวางตัวเองไปอยู่ในตำแหน่งที่ต้องการ

                “ก้น”ขึ้นแท่นไปอยู่แทน “ปาก”  ขณะที่ “ปาก” ลดตัวเองไปอยู่ที่กลางลำตัวเพื่อรองรับหน้าที่การขับของเสีย  “เท้าซ้ายและขวา” ชี้ขึ้นฟ้า  เนื่องจากถูกเลื่อนไปแทนที่หัวและใบหน้า  ขณะที่หัวและใบหน้าถูกอัปเปหิไปรองรับร่างกายทั้งร่างแทนเท้าซ้ายเท้าขวา

                เมื่อทุกอย่างอยู่กันแบบผิดที่ผิดทาง  ความอลเวงจึงเกิดขึ้นจนน่าปวดหัว  เพราะเท้าซ้ายและเท้าขวาที่เคยชินกับการทำหน้าที่เดินมาตลอดชีวิต  เมื่อไปอยู่ส่วนบนสุด  ก็ยังคงพยายามก้าวเท้าที่ชี้ขึ้นฟ้า  จนร่างทั้งร่างโคลงเคลง  ขณะที่หัวและใบหน้าบอบช้ำกับการรับน้ำหนักจนได้รับบาดเจ็บ แถมยังไม่สามารถพาร่างกายไปไหนมาไหนได้อีกด้วย  ส่วน “ก้น” เมื่อมันพยายามที่จะพูดก็กลับกลายเป็นการผายลม  ส่งกลิ่นเหม็นตลบอบอวลไปทั่ว  แถมมันยังไม่สามารถขยายก้นให้กว้างอย่างที่ร่างกายต้องการเพื่อกินอาหารได้เช่นเดียวกับ “ปาก” อีกด้วย  ส่วนปากนั้นเล่าก็ไม่มีหูรูดที่จะคอยกักของเสียในเวลาที่มันเข้ามาจู่โจม  ทำให้ของเสียหลุดออกมาทันทีโดยที่ร่างกายยังไม่ทันจะเข้าห้องน้ำได้ทัน

                “โอว์ นี่มันเลวร้ายมากเลยนะ …เลิกการกระทำที่ไร้สาระกันสักที พวกเจ้ากลับเข้าที่ทางของตัวเองเถิด แล้วเรามาคุยกันใหม่”  ข้อเสนอของ “หัวใจ” ได้รับการตอบรับ  เพราะทั้ง “ก้น” และ “เท้าซ้ายเท้าขวา” ที่ไม่พอใจกับหน้าที่ของตน  ต่างก็ไม่ชื่นชอบหน้าที่ใหม่ที่ตัวเองเสนอตัวไปทำเช่นเดียวกัน

                “เห็นไหมเล่า  เมื่อพวกเจ้าต่างละทิ้งหน้าที่ของตัวเอง  ไปทำในสิ่งที่ไม่มีความถนัด ผลของมันเป็นอย่างไร"  “สมอง” ถาม พลางมองไปที่ “ก้น” และ “เท้าซ้ายเท้าขวา” ที่ก้มหน้าอย่างสำนึกผิด

                “อวัยวะทุกส่วนล้วนแต่มีหน้าที่ของตัวเองมาตั้งแต่เกิด  ก้นกับเท้าซ้ายเท้าขวา  แม้เจ้าจะต้องรับภาระที่หนักอึ้งและยังต้องอยู่ในที่ที่รู้สึกว่าต่ำต้อย  แต่จงจำไว้เถิดว่าหากไม่มีอวัยวะอย่างพวกเจ้า ร่างกายก็อยู่ไม่ได้  อวัยวะทุกส่วนไม่สามารถแยกกันอยู่ได้โดยลำพัง  แต่ที่พวกเราดำรงอยู่ได้เพราะเราทำงานกันเป็นทีม  ซึ่งมันก็ต้องมีบ้างที่เรารู้สึกว่าต้องรับภาระมากกว่าอวัยวะส่วนอื่น  นั่นก็เป็นเพราะอวัยวะทุกส่วนเกิดมาต่างกัน ความถนัดจึงต่างกัน  หน้าที่ความรับผิดชอบก็ต่างกันไปด้วย   อย่างเจ้า “ก้น” ภาระของเจ้านั้นไม่มีใครทำได้เลย เห็นไหม เพราะเจ้ามีเอกลักษณ์พิเศษที่ถูกสร้างขึ้นมาสำหรับหน้าที่นี้โดยเฉพาะ  เช่นเดียวกับเจ้า “เท้าซ้ายและเท้าขวา” หากเจ้าปฏิเสธที่จะทำหน้าที่ร่างกายทั้งร่างก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้  แม้ว่าพวกเจ้าจะต้องสัมผัสกับสิ่งที่ต่ำต้อยที่สุด หรือสิ่งปฏิกูลที่ใคร ๆ พากันรังเกียจ  แต่พวกเจ้าก็ไม่ได้ต่ำต้อยด้อยค่า  ตรงกันข้ามพวกเจ้ามีคุณค่ามากสำหรับอวัยวะทั้งหมดต่างหาก  หรือพูดได้อีกอย่างว่าพวกเราต่างมีคุณค่าซึ่งกันและกัน แม้ว่าจะมีหน้าที่แตกต่างกัน”  สมอง พูดให้สติ  หลังจากผ่านความโกลาหลครั้งใหญ่

                ตอนนี้ “ก้น” ไม่รู้สึกอิจฉา “ปาก” อีกแล้ว  เช่นเดียวกับที่ “เท้าซ้ายและเท้าขวา” ก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยไปกว่า “หัวและใบหน้า”  เพราะได้เรียนรู้แล้วว่าอวัยวะทุกส่วนมีเอกลักษณ์พิเศษที่แตกต่างกัน  และไม่ควรประเมินตัวเองให้ต่ำต้อยโดยการเปรียบเทียบกับอวัยวะส่วนอื่น  ด้วยเหตุนี้โลกของอวัยวะจึงกลับมาสงบสุขอีกครั้ง

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โดย มาตาวายุกานต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net