วันที่ อังคาร ธันวาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความตาย...เรื่องใกล้ตัว


ช่วงปีที่ผ่านมาถือได้ว่าเป็นปีแห่งความสูญเสีย...จริงๆ
นับตั้งแต่ต้นปีคุณพ่อของเพื่อนซึ่งเป็นที่เคารพรักต้องจากไปอันเนื่องมาจากอุบัติเหตุ
กลางปีคุณลุงลูกค้าคนโปรดก็ประสบอุบัติเหตุเช่นเดียวกัน
เดือนตุลาคุณยายจากพวกเราไปอย่างสงบ
2 วันหลังจากคุณยายเสีย น้องสาวคุณยายก็จากไปอย่างสงบเช่นกัน
1 เดือนหลังจากนั้น น้องสาวคุณยายคนที่สามจากไปอย่างไม่มีวันกลับ
และสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ต้องสูญเสียคุณแม่สามีไป

ยังไม่นับบุคคลสำคัญหลายๆท่านที่เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป....

คนเราเกิดมาเพื่อลาจาก วันนึงทุกคนล้วนต้องจากโลกนี้ไป…ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่ดีงาม...
แต่การจากไปอย่างไม่มีวันกลับของบุคคลที่รักและเคารพหลายๆท่านติดต่อกันนั้น...
บางครั้งมันก็สะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก...

เห็นเมรุทุกครั้ง...น้ำตามันเอ่อขึ้นมาทุกครั้ง
บอกตัวเองว่า นี่เป็นบทเรียนที่มีค่าให้เราพึงระลึกถึงความตาย
จะมีซักกี่ครั้งที่เรานั่งคิดถึงมันอย่างจริงจัง

ชีวิตคนเรานั้นแสนสั้น...
เพราะฉะนั้นทำทุกๆนาทีของเราให้มีคุณค่า
ให้สมกับที่ได้เกิดมาบนโลกที่สวยงามนี้
ให้สมกับที่เกิดมาเพื่อเป็นที่รักและรักใครอีกหลายๆคน

เพราะใครจะรู้ว่าพรุ่งนี้จะยังมีเราบนโลกใบนี้รึเปล่า
.
..
…
ได้รับ forward mail ข้างล่างจากเพื่อนค่ะ บางคนอาจจะเคยได้รับแล้วเช่นกัน ไม่ทราบที่มาที่ชัดเจน แต่เนื่องจากชอบมากๆ จึงขออนุญาตนำมาลงไว้ที่นี่นะคะ
..
...
 มนุษย์ คือ
 นักเดินทางที่โดดเดี่ยวยิ่งสร้างอะไรไว้เยอะก็ยิ่งสูญเสียเยอะตอนที่เราจากไป
 พลัดพรากจากสิ่งที่รักคือ ทุกข์อันดับหนึ่งของชีวิต มัน คือเรื่อง ปกติไม่มีใครไม่โดน
 ทุกคนต้องเจอความสูญเสียแรงที่สุด อย่างน้อยก็ 1 ครั้ง รู้ว่ามัน คือ
 ธรรมชาติของโลกใบนี้ แต่พอเกิดขึ้นกับเรา มันก็ทำใจยากเหลือเกิน

 ในคืนหนึ่ง ช่วงเวลา 2 ชม.เต็ม ชีวิตจริงของหลายๆคน
 ถูกถ่ายทอดสดผ่านสายโทรศัพท์ จากคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
 จนยอมรับความสูญเสียได้มากขึ้นเรื่อยๆ

 บางคนกำลังจะเป็นเจ้าสาวในวันรุ่งขึ้น คือ เช้าวันเสาร์
 ทุกอย่างจัดเตรียมไว้หมด โชคร้าย!! ว่าที่เจ้าบ่าว เสียชีวิตกะทันหัน
 จากอุบัติเหตุรถยนต์ เมื่อวันศุกร์ เธอเสียงสั่นเครือ และงงๆ
 ยังทำใจยากกับสิ่งที่เกิดขึ้นเธอเล่าให้ฟังว่า
 ช่วงเวลาสุดท้ายที่เธอไปหาเค้าที่โรงพยาบาล จับมือมองตากัน
 เจ้าบ่าวถามเธอว่า รักเขาบ้างรึเปล่า
 ตลอดเวลาที่รักกัน จนจะแต่งงาน ผู้หญิงไม่เคยบอก ได้แต่พูดว่า
 เห็นแบบนี้ยังไม่รู้อีกเหรอ
 ในที่สุด บอกรักคำแรก ก็เลยกลายเป็นคำสุดท้าย
 ก่อนที่จะไม่ได้ยินเสียงกันอีกแล้ว

 สารภาพตามตรง ไม่รู้จะปลอบเธอยังไง
 "ใจเย็นๆอย่าคิดมาก เดี๋ยวก็จะผ่านไปได้"
 ดูเป็นประโยคไร้สาระทันที
 ในวันที่ความสูญเสียยิ่งใหญ่เกิดขึ้นตรงหน้า
 คำถามสุดท้าย "พรุ่งนี้ตั้งใจจะทำอะไร
 เพราะตอนแรกจะเป็นวันแต่งงาน"
 "พรุ่งนี้ก็คงไปโบสถ์ค่ะ เพราะเราสองคนเป็นคริสต์"
 เธอตอบได้แค่นั้น
 วินาทีเดียว ชีวิตก็เปลี่ยนแล้ว วันเดียวกัน สถานที่เดียวกัน
 แต่เป้าหมายต่างกันแบบไม่ตั้งใจ

 ผู้ชายอีกคน โทรศัพท์ทางไกลมา
 จากออสเตรเลีย หนีความสูญเสียไปพักใจไกลอีกซีกโลก หน้าจอคอมพิวเตอร์
 ยังมีภาพเธอคนนั้นอยู่
 "แฟนผมน่ารักมากนะคับ" เค้าเริ่มต้นเล่า
 " ออกจะโก๊ะๆหน่อย มีวันหนึ่งผมไปเช่าการ์ตูนมาอ่าน ตอนเอาไปคืน
 ผมจอดรถแล้วให้เธอลงไปคืนให้
 เธอเดินกลับมาแล้วข้ามถนนไปเปิดประตูรถใครก็ไม่รู้
 ผมนั่งหัวเราะอยู่ในรถ
 เธอรู้ตัววื่งกลับมา แล้วให้รีบออกรถอย่างด่วนเพราะอายมาก"
 เค้าเริ่มเล่าต่อ "ไม่รู้ทำไมครับ มีวันหนึ่งอยู่ๆก็อยากใส่บาตร
 เลยชวนเธอไปทำบุญด้วย ตอนจะกลับ ผมเรียกเธอ แล้วบอกว่า ผมรักคุณนะ
 เธอหันมายิ้มขำๆแล้วตอบว่า ไอ้บ้า !! เป็นภาพที่ผมจำได้ติดตา
 หลังจากนั้นเธอขึ้นรถไปกับพี่สาวผม รถประสบอุบัติเหตุ
 ผมเสียเธอไปพร้อมกับพี่สาวผม (กระชากหัวใจคนฟังอย่างมาก)
 "คิดถึงเธอเหลือเกินครับ 6-7 ปีแล้ว วันไหนที่ฝันถึง ผมไม่อยากตื่นเลย"
 ทุกวันนี้ผมยังเขียนไดอารี่ถึงเธอทุกวัน และลงท้ายเหมือนๆกันว่า
 รอผมนะ เดี๋ยวเราก็ได้เจอกัน"

 บางคนจากกันไม่ทันลา
 บางคู่มีเวลาให้ค่อยๆนับถอยหลัง เพื่อให้รู้ว่า
 ความสุขใกล้หมดลงทุกที
 เทียบไม่ถูกว่า อันไหนดีกว่า

 ทุกคนในโลกนี้ และทุกคู่ในโลกนี้จะรักกันมากขนาดไหน
 เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่ช่วงเดียวเท่านั้น ที่สำคัญ
 เราไม่มีโอกาสรู้ด้วยซ้ำว่าเราพกเวลากันมาคนละเท่าไหร่

 วันนี้ยังเห็นหน้ากัน ดูแลรักษากัน ไว้ให้อย่างดีที่สุด
 วันหนึ่งจุดธูปคุยกัน เคาะโลงพูดกัน มีแค่ไม้กระดานกั้น
 แต่เราไกลกันเหลือเกิน วันนั้น เราจะยังได้ยินกันรึเปล่าก็ไม่รู้
...
..
.


 

โดย Mothemon

 

กลับไปที่ www.oknation.net