วันที่ จันทร์ ธันวาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

+*+ฉันอยู่ ณ ซอกใด..ในหัวใจเธอ+*+


+*+ฉันอยู่ ณ ซอกใด..ในหัวใจเธอ+*+

เธอ...คือนักเดินทาง   เธอเดินทางไปทั่วโลก

เธอกับฉัน...พบกันโดยบังเอิญในวันแห่งความเดียวดาย

ฉันจำได้ เธอมองฉันไม่กระพริบ พร้อมกับอุทาน "ว้าว...สวยจัง"

ไม่หรอก...ฉันไม่ใช่นางฟ้าที่ไหน

หากแต่ฉันคือ "รองเท้าผ้าใบ" คู่เก๋ ที่เธอยืนจ้องทุกครั้งที่เดินผ่าน

ไม่นานนัก...เราสองคนก็ได้อยู่ร่วมกัน

เธอยอมจ่ายเงินแพงลิบ  เพื่อแลกกับฉันมา

ตั้งแต่นั้น...ฉันกับเธอ ต่างถูกใจรักใคร่ชอบพอ  เป็นคู่ใจที่ไปถึงไหน ก็ถึงกัน

เราเดินทางด้วยกันไปทุกแห่ง

เราเดินเล่น อย่างสนุกสนาน ในสวนสวย

เธอแกว่งฉันไป-มา ยามที่เธอนั่งอย่างสบายใจบนสะพาน

เธอลูบฉัน ยามที่เธอว้าเหว่ มีน้ำตา

เราไม่เคยห่างกัน...ความใกล้ชิด ถักทอเป็น ความผูกพัน..

เธอบอกฉัน...เราขาดกันไม่ได้..เธอรักฉัน สุดหัวใจ...

แล้ววันหนึ่ง การเดินทางของเธอสิ้นสุด

เธอหยุดอยู่ที่เรือนหลังหนึ่งดูร่มรื่น..และแน่นอนเธอเรียกมันว่า "บ้าน"

ฉันเห็นรอยยิ้มเปื้อนเต็มหน้าเธอ  เธอผายมืออก หลับตา สูดหายใจด้วยความยินดี

และพลัน เธอสะบัดฉัน ให้พ้นจากเท้าของเธออย่างรุนแรง!!

ร่ายกายฉันกระเด็นไปคนละทิศทาง

เธอไม่สนใจหันมามอง วิ่งเข้าบ้านของเธออย่างรวดเร็ว

ฉันเฝ้ารอเธอมาดูแล สวมใส่ฉันเหมือนเดิม

แต่เปล่าเลย...ฉันนอนตากน้ำค้างอย่างเดียวดาย

เช้าวันรุ่งขึ้น แดดอ่อน ๆ ปลุกฉันให้ตื่นขึ้น จากนั้นความอบอุ่นได้โอบล้อมฉันไว้เช่นเคย

เธอนั่นเอง!! เธอกลับมาใส่ฉันอีกครั้ง

แล้วเธอก็พาฉันไปเดินเล่น ไปไหนต่อไหนด้วยกันเหมือนเดิม อีกครั้ง ฉันยิ้มอย่างยินดี

และเป็นอีกครั้ง ที่เธอบอกว่า.... เธอรักฉัน

นกบินกลับรังแล้ว... ฝนกำลังตั้งเค้า

เธอกับฉันรีบวิ่งกลับบ้าน

เธอดีใจ เมื่อเธอพบบ้าน...ฉันก็ดีใจ ที่เธอพบบ้าน

และแล้ว....เธอก็สลัดฉัน ออกจากเท้า ร่างกายฉันกระดอนไปคนละทาง อีกครั้ง

และ เธอก็ไม่ได้สนใจว่าฉันจะเป็นเช่นไร

...ค่ำคืน...ฉันนอนตากฝน อย่างทรมาน

ไก่ขันบอกเวลาแห่งอรุณรุ่ง...เธอเดินมาเก็บฉัน ให้ฉันนอนอาบแดด จนเนื้อตัวแห้ง

แล้วเธอก็ใส่ฉันไปเดินเล่นอีกครั้ง  และเป็นอีกครั้ง ที่เธอพร่ำบอกฉัน ว่า เธอรักฉัน...

เราไปไหนมาไหน ด้วยกัน อีกครั้ง

และเมื่อเธอกลับถึงบ้านเธอก็สลัดฉัน อย่างไม่ไยดีไว้หน้าบ้านอีกตามเคย

และปล่อยให้ฉันเดียวดาย ในค่ำคืนอันแสนเจ็บปวด เหมือนเคย...

ทำไมหนอ?.  ไหนว่า "เธอรักฉัน"

เหตุใด...เธอจึงสลัดฉันทิ้งอย่างไม่ใยดี เมื่อเธอเข้า"บ้าน"

เธอจะกลับมาบอกรักฉันอีกครั้ง เมื่อเธอออกจากบ้าน

และทิ้งฉันไป เมื่อเธอเข้าบ้าน

ครั้งแล้ว...ครั้งเล่า

วันแล้ว....วันเล่า

รู้ไหม....เธอทำให้ฉัน "เกลียด" บ้านของเธอ 

เพราะเมื่อใดที่เธอเข้าบ้าน   ฉันจะไร้ค่า ไร้ความหมาย...ในทันที..

ไหนล่ะ? "เธอรักฉัน"

ไหนล่ะ ? "เรารักกัน"

เธอสลัดฉันทิ้งทุกครั้งที่เข้า"บ้าน"...

แต่เธอรักฉัน.....

หากเธอรักฉันจริง ๆ ช่วยบอกฉันสักคำ

แล้วฉันอยู่ ณ ซอกใด..ในหัวใจเธอ?

ตกลงว่า..

ฉันอยู่ ณ ซอกใด..ในหัวใจเธอ?

.

.

.

เขียนไว้.... ในวันที่ฉันไม่รู้จักตำแหน่งของตัวเองในหัวใจของเธอ

           

                         

ขอบคุณภาพประกอบและเพลงจาก Internet

โดย HalfMoon

 

กลับไปที่ www.oknation.net