วันที่ พุธ ธันวาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

Ernest Hemingway On Writing.


Ernest Hemingway On Writing


 

         นักเขียนทั้งหลายควรทำงานไปตามลำพัง. พวกเขาจะมาพบกันได้ก็เฉพาะหลังจากที่ต่างฝ่ายต่างทำงานของตนเสร็จแล้วเท่านั้น. และหลังจากนั้นก็ไม่ควรพบกันบ่อยๆอีก. หาไม่แล้วพวกเขาก็จะเป็นเหมือนพวกนักเขียนในนิวยอร์ค. พวกนั้นล้วนแล้วแต่เป็นหนอนสุราที่เอาแต่พูดพร่ำ. พยายามหาความรู้และมีชีวิตชีวาจากการพูดคุยและจากเหล้า. เหล้าพาให้พูดเรื่องศิลปะ. เหล้าพาไปพูดเรื่องเศรษฐกิจ. บางทีก็พูดเรื่องเศรษฐกิจ-ศาสนา. แต่ถ้าลองพวกเขาได้ดื่มกันเข้าไปแล้วก็จะพากันเมาแประอยู่นั่นแหละ. พอไม่ได้ดื่มก็เหงา. พวกเขาไม่ต้องการที่จะเหงา. พวกเขากลัวว่าพวกเขาจะต้องเงียบเหงาอยู่เพียงลำพังในท่ามกลางความเชื่อของตน...

กรีน ฮิลล์ ออฟ อาฟริกา

          การเขียน, ในภาวะที่ดีที่สุดแล้ว, เป็นชีวิตที่เงียบเหงา. องค์กรต่างๆที่มีไว้เพื่อนักเขียนได้กำจัดความเงียบเหงานี้ออกไป แต่แม้กระนั้น ข้าพเจ้าสงสัยว่ามันจะช่วยให้งานเขียนของพวกเขามีคุณภาพขึ้นได้มากเพียงใด. นักเขียนยิ่งเป็นที่รู้จักของสาธารณชนมากขึ้นเพียงใด ความเงียบเหงาของเขาก็ยิ่งลดลงเพียงนั้น และงานเขียนของเขาก็ยิ่งด้อยคุณภาพลง. เพราะนักเขียนนั้นทำงานของตนแต่เพียงลำพังในความเงียบเหงา และหากว่านักเขียนผู้นั้นเป็นนักเขียนที่ดีมากพอแล้วเขาจะได้เผชิญกับนิรันดรหรือความไร้นิรันดร. ในแต่ละวัน.

บางส่วนจากสุนทรพจน์ในการรับรางวัลโนเบล
จากคาร์ลอส เบเกอร์, เออร์เนสต์ เฮมมิงเวย์ : อะ ไลฟ์ สตอรี

โดย ศิวร

 

กลับไปที่ www.oknation.net