วันที่ พฤหัสบดี มกราคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องหนึ่งในชีวิตของ อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง ที่ไม่ค่อยมีใครรู้


 

  ถ้าพูดถึงชื่อ "อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง"  คนที่ผ่านอดีตคงจะจำเขาคนนี้ได้ในฐานะศิลปิน เป็นทั้งนักร้อง นักแต่งเพลงที่ประสบความสำเร็จจากผลงานเพลงหลายต่อหลายเพลงที่เขาคิดและเขียนขึ้นมา   แม้จะถูกเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากภายนอกถึงเรื่องต่างๆนานา แต่เขาสามารถฟันฝ่ามาได้เพราะความสำเร็จจากบรรดาผู้ฟังทั้งหลายที่มีให้เขา

 

 

  กับคนที่อยู่ในยุคปัจจุบัน บางท่านคงจำเขาคนนี้ได้ในฐานะ อดีต ส.ส. และก็มาสอบตกในครั้งล่าสุดนี้  สร้างความเสียดายสำหรับชาวฝั่งธนฯที่เลือกเขา  แต่ก็มีจำนวนไม่น้อยที่ไม่เสียดายเขา เพราะบทเพลงที่ผ่านๆมาของเขาล้วนเป็นที่ถูกอกถูกใจใครๆทั้งนั้น และเป็นที่ได้ยินกันมาโดยตลอด  และก็ยังมีความอยากที่จะเห็นเขากลับมาเป็นนักร้องผู้มอบรอยยิ้มและเสียงเพลงเช่นเดิม

 

 

  เราเริ่มเห็นเขาคนนี้ท่ามกลางบรรดาแฟนเพลงเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว กับอัลบั้มชุดแรกที่ใช้ชื่อย๊าวยาวว่า "ความหมายของผู้ชายคนหนึ่ง"  และอัลบั้มชุดนี้ประสบความสำเร็จด้วยยอดขายและชื่อเสียง ซึ่งมากกว่าของศิลปินผู้ที่ยังทำหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ให้กับเขา อย่าง อิทธิ พลางกูร ทำไว้ซะอีก 

 

 

  ในช่วงแห่งการเว้นวรรคจากอัลบั้มชุดแรก เพื่อที่จะทำอัลบั้มชุดต่อไป(โดยใช้ชื่ออัลบั้มว่า ความหมายที่สอง)นั้น   พี่กี้ร์ก็ได้สำแดงความสามารถในการเขียนบทกวีจนได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือรวมบทกวีเพื่อจำหน่าย   ซึ่งหลายท่านในที่นี้คงไม่ค่อยได้ทราบข่าวนี้นัก แต่ผมพิสูจน์มาจนได้

 

...และเรื่องราวต่อไปนี้จะทำให้ผู้อ่านที่ยังไม่ทราบได้ทราบข้อเท็จจริงอย่างแท้จริง

 

 

  อัลบั้มรวมบทกวีเล่มแรกในชีวิตของเขาที่ได้เผยแพร่ต่อสาธารณชนผู้อ่าน คือ หนังสือรวมบทกวี "วันนี้สำคัญ...เพราะเมื่อวานดี"   อันเป็นการรวบรวมงานเขียนบทกวีของเขาเอง  ออกวางจำหน่ายเมื่อช่วงปลายปี พ.ศ.2532 

 

 

  แต่กลับเป็นเรื่องอื้อฉาวอย่างมากสำหรับแวดวงวรรณกรรมไทย แม้กระทั่งแฟนเพลงที่ติดตามหนังสือเล่มแรกของเขา  เมื่อภายหลังมีการพิสูจน์ว่าบทกวีต่างๆที่บรรจุอยู่ในหนังสือเล่มเดียวกันนั้น ...ไม่ใช่ฝีมือการคิดและเขียนของเขาทั้งหมด  

 

 

  จะพบว่า ผลงานส่วนหนึ่งเป็นการคิด-เขียนของเขาเอง อีกส่วนหนึ่งเป็นงานคิด-เขียนของคนอื่น แต่เขาไม่ได้ระบุชื่อผู้เขียนต้นฉบับ กลับอาศัยชื่อตนเองเป็นคนเขียนทั้งหมด  

 

 

  คอลัมนิสต์หลายท่าน หนังสือพิมพ์หลายฉบับ ต่างเสนอข่าว บ้างก็ให้ทรรศนะถึงกรณีนักร้องยอดนิยมมาเขียนกวีขายโดยใช้ความคิดไม่เต็มที่  อย่างเช่น

1.คอลัมน์หนึ่งในหนังสือพิมพ์มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับ 22 ตุลาคม 2532

 

 

2.คุณไพลิน รุ้งรัตน์ ได้แสดงข้อเท็จจริงผ่านคอลัมน์ "ลมหายใจกวี" ในหนังสือพิมพ์สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ฉบับ 29 ตุลาคม 2532  ว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...ข่าวอื้อฉาวมีโปลิศวรรณกรรมสมัครเล่นเขียนจดหมายมาฟ้อง ลมหายใจกวีบอกว่า หนังสือรวมบทกวีชื่อ "วันนี้สำคัญ...เพราะเมื่อวานดี" ของ อริสมันต์  มีบทกวีที่เป็นของคนอื่นที่พิมพ์อยู่ในเล่มมากมาย  จึงขอประกาศไว้เป็นหลักฐานดังนี้

"ปะการัง" 1 บท ชื่อ "ในความคิดถึง...มีความรัก" หน้า 27

"กอหญ้า" 3 บท ชื่อ "ไม่จำเป็นต้องมีคำพูด", "ในวันที่แสนอบอุ่น", "หากเราเข้าใจกัน"  หน้า 31, 40 และ 46   จากรวมเล่มเดิมชื่อ เพราะเราเข้าใจกัน ของ 'วตา สำนักพิมพ์

 

 

 

 

"สมจุ้ย เจตนาฯ" 3 บท ชื่อ "อยากไต่ไปตามสายฝัน", "ดอกไม้เอย...ฯ", "เว้นแต่ใจไม่ไหวทน" หน้า 45, 61 และ 62  จากรวมเล่มเดิมชื่อ หาดขาว ดาวสวย และกล้วยตาก

 

"คนชื่อขลุ่ยเขียน"  5 บท ชื่อ "คิดถึงเสียมากมาย", "ไม่อยากให้เราอยู่ห่างกัน", "ดอกไม้ฉันเก็บมาฝาก", "ก็เพราะบางที", "อยากให้เธอเป็นคนอื่นที่ไม่เคยรู้จัก"  หน้า 47, 48, 50, 60 และ 72  จากรวมเล่มเดิมชื่อ เพราะสายใยยังผูกพัน

 

"เอ๊ะ" 1 บท ชื่อ "มีเธอเพราะมีใจ" หน้า 56  จากรวมเล่มเดิมชื่อ มีเธอเป็นความรัก ของสำนักพิมพ์สู่ฝัน

"ลูกน้ำ" 6 บท ในหน้า 38, 58, 69, 73 และ 74  จากรวมเล่มเดิมชื่อ อยากจะเพียงผูกพัน

ไพลินไม่รู้ว่าใครคิดยังไง แต่การทำเช่นนี้  นอกจากผิดกฎหมายลิขสิทธิ์แล้ว ยังแสดงถึงแนวโน้มการไร้จรรยาบรรณของผู้คนในสังคมไฮเทคธุรกิจ  ซึ่งกรณีเช่นนี้สมควรคัดค้านต่อต้าน ใครที่กำลังนึกอยากทำเช่นนี้  "เจ้าประคุณเอ๋ย" (งานรวมเล่มเรื่องสั้นใหม่เอี่ยมของ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์) ...อย่าทำเลย

  และนั่นคือเหตุการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตของ "อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง"   กับการเขียนบทกวีรวมเล่มครั้งแรกและอาจเป็นครั้งเดียวได้กระมัง  เป็นอุบัติเหตุที่ไม่ควรทำอย่างยิ่งสำหรับนักคิดนักเขียนและผู้ที่อยากจะเป็นซึ่งต้องอาศัยจริยธรรมและจรรยาบรรณที่ถูกที่ควร

 

 

 

 

  ขนาดเรื่องแต่งเพลงยังแอบเอาทำนองคนอื่นมาเป็นของตนเอง แล้วเขียนเนื้อร้องโดยใช้ศัพท์ง่ายๆยากๆ  ไม่ใช่อดีตเท่านั้น...ปัจจุบันนี้ก็ยังเป็นอยู่

  คนอย่างพี่กี้ร์ เคยทำสำเร็จมาแล้ว ไม่สำเร็จมาแล้ว  ล่าสุดก็ต้องเจอกับเรื่องผิดๆอีกครั้งอย่างที่พอรู้ๆกัน

  ดูคนดีอย่างนายสมจุ้ยสิ  ถึงจะโดนคนที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งเอาไปลอกงานเขียนของนาย  แต่ชีวิตนี้อยู่ได้เพราะเกาะสมุย และนายจุ้ยก็ไม่อายที่จะว่ายวอนร้องเพลง "ไม่เจียม" ให้เขาซึ่งเป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงได้ฟัง  (จริงมั้ย)

--

  ในการเขียนเรื่องครั้งนี้ ต้องขอขอบคุณ คอลัมน์เรื่อง "ลึกๆ ของผู้ชายชื่ออริสมันต์ กับบทกวีอื้อฉาว" ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับ 22 ตุลาคม 2532  และ คอลัมน์ "ลมหายใจกวี" โดย ไพลิน รุ้งรัตน์  ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ฉบับ 29 ตุลาคม 2532  หนังสือพิมพ์สยามรัฐ สำหรับข้อมูลแห่งที่ 1  และ บทความพิเศษเรื่อง "โจรวรรณกรรม จริยธรรมที่เสื่อมถอย" โดย สุธาทิพย์ โมราลาย ตีพิมพ์ในนิตยสาร สีสัน ปีที่ 4  ฉบับที่ 10 พ.ศ.2534  สำหรับข้อมูลแห่งที่ 2

 

 

  ขอเชิญทุกท่านแสดงทรรศนะที่มีต่อ อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง กับเรื่องราวเรื่องหนึ่งในชีวิตของเขาซึ่งไม่ค่อยมีใครได้รู้  มา ณ โอกาสนี้

 

 

 

 

 

โดย มงกุฎ2529

 

กลับไปที่ www.oknation.net