วันที่ พุธ มกราคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ท่องเที่ยวเมืองน่าน ( ภาค 3 ...16 มค. แด่คุณครูทุกๆท่าน )


ท่ อ ง เ ที่ ย ว เ มื อ ง น่ า น

( ภาค 3 ...16 มค. แด่คุณครูทุกๆท่าน )

@...ขอติดเรื่องราวบางอย่างที่ซ่อนไว้ในบ้านหลังน้อยก่อนนะครับ

เพราะผมยังไม่สามารถหาโค้ดสไลด์วีซีดีเรื่องนี้มาลงตรงนี้ได้

@...เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันครู ( 16 มค. )

จึงอยากใคร่เขียนเรื่องราวคุณครูสักนิด

@...สืบเนื่องจากที่ผมเดินทางไปท่องเที่ยวน่านครั้งนี้  ได้เจอะเจอบุคลต่างๆที่เป็นครูบ้าง

@...มีหลากหลายเรื่องราวที่พอเป็นตัวอย่างของความเป็นครู โดยเฉพาะครูดอย

@...เริ่มจากคุณครูคนนี้เลยครับ คุณครูสาคร  หรือ น้าสาครของผม

ที่เป็นโซเฟอร์พาพวกเราท่องเที่ยวเลี้ยวลดคดเคี้ยวตามโค้งต่างๆอย่างชำนาญทาง

@...คุณครูสาครเป็นชาวใต้

พื้นเพ  อยู่ในเขตแดนกึ่งกลางของอ.หัวไทรจังหวัดนครศรธรรมราชกับอำเภอระโนดจังวัดสงขลา คุณครูสาครกล่าวอย่างติดตลกว่าบ้านเดิมของเขาแค่ย้ายสำเนาทะเบียนบ้านก็เปลี่ยนจังหวัดทันที

“น้าเกิดที่อำเภอหัวไทรจังหวัดนครศรีธรรมราช  บ้านเดิมน้าจะอยู่กึ่งๆระหว่างระโนดกับหัวไทร เดินข้ามคลองก็ข้ามขังหวัด ตอนแรกทะเบียนบ้านอยู่หัวไทรพอย้ายบ้านกลายเป็นว่าอยู่ที่ระโนด คือมันใกล้กันมาก ” คุณครูสาครเล่าให้เราฟังพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี 

“ปัจจุบันน้าเป็นอาจารย์สอนหนังสืออยู่ที่อำเภอปัว จังหวัดน่าน จบปริญญาตรีบรรณารักษ์ศาสตร์จากวิทยาลัยครูจังหวัดนครศรีธรรมราช งานบรรณารักษ์ต้องคลุกคลีอยู่กับหนังสืออยู่แล้ว แต่อาจจะไม่เกี่ยวกันสักเท่าไหร่ว่างานตรงนี้จะช่วยส่งเสริมงานเขียนของเราไหม  คือมันเริ่มต้นตั้งที่ว่าเราอยากจะอ่านหนังสือ เลยเลือกเรียนบรรณารักษ์มันก็เกี่ยวกับหนังสือทั้งนั้น   ปัจจุบันนี้น้าสอนภาษาอังกฤษเพราะที่โรงเรียนขาดครูภาษาอังกฤษโรงเรียนที่สอนเป็นโรงเรียนประจำตำบลแต่เด็กเยอะนะประมาณพันกว่าคน สอนเป็นปีไปปีนี้ได้สอนภาษาอังกฤษ ”

@...มีผลงานเขียนหนังสือประเภทนิยายหลายเรื่อง...ดังที่กล่าวไว้ที่...

http://www.oknation.net/blog/kontummadha/2007/09/09/entry-3

@...ก่อนที่จะได้มาสอนในเมืองอย่างปัจจุบันนี้

คุณครูสาครเคยเล่าเรื่องราวในอดีต

ให้ผมฟังบ้างพอสังเขป พอจำได้บ้าง...

@...ในอดีตหลายสิบปีก่อน 

 ตอนเริ่มเป็นครูใหม่ๆ ไปเป็นครูอยู่แถว จ.แม่ฮ่องสอน

อยู่ในป่าในดอย ต้องเดินทางเท้าเข้าไป

สอนเสร็จก็พักบ้านพักที่โรงรียนนั้นแหละ

จะลงเข้าอำเภอก็ตอนต้นเดือน เพื่อมารับเงินเดือน

 

@...ออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืด ประมาณตี 5

ลงจากดอยมาต้องเดินมาอย่างเดียว

ไม่มีทางรถ ลุยป่ากันออกมา

  กว่าจะถึงอำเภอก็ปาไป 3 ทุ่ม

( อย่างกับในหนังเลยเนาะ ) เป็นอย่างนี้ทุกต้นเดือน....

..........................................................................

...........................................................................

...........................................................................

@...ย้อนกลับมาเมื่อครั้งที่เดินทางไปเที่ยวเมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา

ตามเส้นทางจาก อ. ปัว  ไปดอยภูคา ไป บ่อเกลือ  ไป  ภูฟ้า

และกลับตามเส้นทางบ้านน้ำยาว  อ. สันติสุข 

ซึ่งเป็นเส้นทางคดโค้ง

( ตามภาค 1 ที่เสนอไปแล้วนั้น )

@...ตามเส้นทางคดโค้งนี้  ขณะที่ผ่านโค้งนั้น โค้งนี้ 

บางคนที่โดยสารไปด้วยร้องโอดครวญว่า..

น่ากลับเส้นทางเดิม ทาง อ. ปัว

ไม่เห็นจะทางดี  ดอยน้อยกว่าอย่างที่ว่าเลย....

@...คุณครูสาครยิ้ม...และได้เล่าให้ฟังขณะขับรถไปว่า...

บนยอดดอยตามเส้นทางที่เราจะผ่านนี้ 

 น้าเคยมาสอนอยู่ที่โรงเรียนนี้

( เมื่อประมาณปี 2537 )  แม้มีบ้านพักให้  แต่น้าไม่อยากพัก 

อยากกลับมาพักที่บ้านที่ อ.ปัว 

ซึ่งห่างจากโรงเรียน  ประมาณ 70 - 80 กม.

ใช้เวลาเดินทางโดยขับขี่มอเตอร์ไซต์ประมาณ 1 ชม. ทุกวัน

( เดินทางเส้น อ. ปัว ขึ้นมาทางบ้านน้ำยาว )

วันไหนมีงานเลี้ยง  มีกิจกรรมของโรงเรียน

ก็กลับช่วงตี 1  ตี 2  มืดๆคนเดียวก็มี

ทุกต้นเดือนก็ขับมาทาง อ. บ่อเกลือ เพื่อมารับเงินเดือน

@...นี่คือบางเรื่องราว  บางวิถีชีวิตความเป็นครู

ที่ผ่านมาของครูคนๆหนึ่ง

ซึ่งอาจเป็นตัวแทนอีกหลายๆคุณครูที่อุทิศตนทำงาน

เพื่อเด็กน้อยที่ห่างไกลได้รับการศึกษา.....

@...ได้เจอะเจอคุณครูอีกท่านหนึ่ง

( ใส่เสื้อสีน้ำเงินนั่ง ใกล้ๆคนดีดกีต้าร์ )

ในค่ำคืนวันที่ 31 ธค.วันส่งท้ยปีเก่า  ต้อนรับปีใหม่

@...ขณะที่ผมกำลังพึ่งเริ่มต้นบรรเลงกีต้าร์ขับกล่อมด้วยบทเพลง

อาจารย์ท่านนี้ก็พึ่งเข้ามาถึง  ทำให้เราสะดุดการร้องรำทำเพลงเล็กน้อย

( ท่านผู้นี้น่าจะเป็น ผอ.  น่าพึ่งจะได้ตำแหน่งมาใหม่ๆ 

ผมเห็นหลายๆท่านในวงเรียกว่า..ผอ. )

@...คุณครูสาครบอกผมว่า... 

 ตามที่เราเดินทางผ่านโรงเรียนยอดดอยที่น้าเคยสอนนั้น

ท่าน ผอ. เคยสอนบนดอยเหมือนกัน  แต่อยู่อีกดอยหนึ่ง

ซึ่งอยู่สูงกว่าดอยนั้นอีก...

@...ซึ่งผมก็กล่าวกลับไปว่า...

โอ้ย...แต่ละท่านกว่าจะมาถึงวันนี้ 

กว่าจะมาสอนในมือง  ในพื้นราบนั้น

แต่ละท่านผ่านความลำบากมาทั้งนั้น....

@...ซึ่งท่าน ผอ. ตอบว่า..คนเราจะได้ซี 7 ซี 8 ซี9 

ต้องหามันมา  มันไม่ได้ลอยมาหาเรา

ทุกๆคนเคยสอนตามป่าตามเขากันทั้งนั้น...

@..ผมจึงจัดเพลงเกี่ยวกับครู   เกี่ยวกับดอย...

ไม่ว่าจะเป็นเพลง..

ที่นี่ไม่มีครู...,...โรงเรียนของหนู...บ้านบนดอย...

ยิ่งทำให้แต่ละท่านย้อนนึกถึงอดีตของตัวเองครั้งที่ผ่านมา 

ร่วมร้องอย่างสนุกสนาน

@..อยู่บนดอยนั้นอากาศหนาวมาก  ใส่อย่างนี้เลย...

ท่าน ผอ. ชี้มาที่ชุดผมใส่

..มีกีต้าร์ตัวร้องเล่นอยู่บนดอย...แบบนี้เลย...

ท่าน ผอ.ย้อนอดีตด้วยความรู้สึกที่ดีๆ...

.........................................

@...ในวาระดิถีวันครูแห่งชาตินี้ 

 ผมขอกราบคารวะคุณครูทุกๆท่าน

ที่อบรมสั่งสอนลูกศิษย์ให้มีความรู้ ความสามารถ

เติบโตอย่างมีคุณภาพ

ขอให้คุณครูทุกๆท่าน จงมีความสุข

กับหน้าที่เรือจ้าง ส่งลูกศิษย์ให้ถึงฝั่งฝัน

ขอให้สุขภาพแข็งแรง  มีพละกำลังเพื่อลูกศิษย์ทุกๆท่านด้วยนะครับ...

..........................................

@...และขอกราบคารวะดวงวิญญาณคุณครูซัน 

 ครูเพลงเพื่อชีวิตที่ล่วงลับ

คุณความงามความดีที่คุณครูได้สร้างไว้แก่ลูกศิษย์มากมาย

คุณความดีนี้ไม่เคยจางหาย..ยังอยู่บผืนแผ่นดินต่อๆไป...

....................................................................................................................

@....ขอเป็นกำลังลังใจให้คุณครูทั่วประเทศ 

รวมทั้งคุณครูของผม 

 และคุณครูที่ผมรู้จักผ่านโลกไซเบอร์นี้  ไม่ว่าจะเป็น...

คุณครูสบเมย - แม่ฮ่องสอน , คุณครูรุ่นน้องบ้านสมเด็จ .,

คุณครูสมประสงค์  มั่งอะมะ 

 ทำหน้าที่เพื่อเด็กๆตามจุดประสงค์มุ่งหมาย

ผ่านไปด้วยดีด้วยครับ....

....................................................................................................................

@..ท้ายนี้...นี่ก็เป็นคุณครู ..

คุณครูต๋อ ( ใส่เสื้อทหาร )

เจ้าของบ้านหลังปริศนาหลังนี้.....

เอาเป็นว่าผมจะมาต่อ..เรื่องราวคุณครูต๋อ

กับบ้านหลังนี้แน่นอนครับ...ในตอนต่อไปครับ...

........................................................................................................................

    

โรงเรียนของหนู
Artist : พงษ์สิทธิ์ คำภีร์
ชื่อเพลง/Title : โรงเรียนของหนู

อัลบัม/Album :
ศิลปิน/Artist : พงษ์สิทธิ์ คำภีร์

เนื้อร้อง

สายลมหนาวพัดโบกโบย
พริ้วดูแล้วสวยใสใส
เย็นลมเย็นไหวไหวสวยงาม
บ้านอยู่ไกลทุรกัน
ดารโรงเรียนอยู่หลังเขา
มีแต่เราพวกเราไม่มีใคร

* ยามร้อนแสนร้อน
ยามหนาวก็หนาวถึงใจ
ไม่มีผ้าห่มคลุมกาย
โรงเรียนมีครูหนึ่งคน
ครูผู้เสียสละตน
อดทนอยู่ห่างไกลความสบาย
ใช่จะวอนให้เห็นใจ
ความสำนึกต่อเพื่อนไทย
ไทยกับไทยใยแตกต่างกัน
โรงเรียนของหนู
อยู่ไกลไกล๊ไกล
อยากให้คุณคุณหันมอง
โรงเรียนของหนู

(*)
     

ข้อขอบคุณบทเพลง และรูปภาพ จาก http://www.kampee.com/

.......................................................................................................

ปล.

ช่วงอันใกล้นี้ผมอาจมีเหตุย้ายบ้าน

บ้านหลังใหม่ผมยังไม่มีโทรศัพท์

เพราะฉะนั้นช่วงนี้ผมคงอัพข้อมูลบ่อยๆถี่ๆ

ถ้าย้ายบ้านแล้วคงไม่ได้ขีดเขียนบ่อย

หรืออาจจะไม่ได้เขียนอีกแล้วนะครับ...
                            

โดย ความทรงจำเก่าๆ

 

กลับไปที่ www.oknation.net