วันที่ เสาร์ มกราคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ท่องเที่ยวเมืองน่าน ( ภาค 4 ...ของสะสมครูต๋อ ...สืบสานตำนานพื้นบ้าน เฮือนคนเมือง )


ท่ อ ง เ ที่ ย ว เ มื อ ง น่ า น

 ( ภาค 4 ...ของสะสมครูต๋อ สืบสานตำนานพื้นบ้าน  เฮือนคนเมือง )

@..ผมมาต่อเรื่องค้างกันไว้ภายในหลังงบ้านหลังใหญ่มีบ้านหลังน้อย

หลังหนึ่งซ่อนอยู่ด้านหลัง...ซึ่งผมพยายามหาวิถีลงคลิปวีซีดีในบล็อกนี้ 

สุดท้ายได้แค่ไปวางที่วีดีโอ คลิป ด้านข้างๆ เพราะไม่ได้โค๊ดของมันมา

จึงใช้เวลาลองถูกลองผิดอยู่นาน...

( สนใจชมคลิปก็ไปเปิดรอไว้ก่อนเลยครับ 

เพราะมันจะใช้เวลาโหลดนานมากสักสิบกว่านาที....)

@...อาจารย์ต๋อ หรือ ครูต๋อ ที่ใครๆเรียกขานกัน

 เป็นครูดอยคนหนึ่งที่มีบ้านอยู่ตรงข้ามบ้านแฟนผม 

เป็นหนุ่มโสด  มีอารมณ์ศิลปิน เล่นเครื่องดนตรีได้หลายชนิดทั้งพื้นบ้าน

และสากล ครั้งเมื่อผมเยือนน่านเมื่อหลายปีก่อนก็ได้ยืมกีต้าร์ไฟฟ้า

 ( กีต้าร์โปร่งของครูอยู่ที่ รร.บนดอยไม่ได้นำลงมา)

แก้ขัด หิ้วไปเล่นแอ่วดอยเมื่อครั้งกระโน้น...

@...สิ่งหนึ่งที่น่าประทับใจและเป็นเอกลักษณ์ของครูต๋อคือ

 ตลอดเวลาที่ครูต๋อพูดจะอู้คำเมืองเสมอ...

ครูต๋อเคยเล่าให้ผมฟังว่า..

เมื่อครั้งไปสอนที่ภาคอีสานเมื่อหลายปีก่อน 

 ครูก็อู้คำเมือง...เสมอๆตลอดเวลา

@...ทุกครั้งที่สนทนากันครูมักจะพูดและเคยชวนผมไปแอ่วเปียงปุย..

ซึ่งเป็นบ้านพักที่ครูต๋อเป็นสร้างไว้พักผ่อน...  ครูว่าอยูใกล้ รร.ที่ครูสอน 

ถ้าอากาศดีๆสามารถมองลงมาจากดอยเปียงปุย ( ชื่อนี้ครูตั้งเองมั้ง)

มอง ผ่าน อ.ปัว ไปยัง อ.ท่าวังผา

( ห่างกันประมาณ 20 กม. ) ได้อย่างสบายๆ

@...ปกติครูเป็นคนร่าเริง แต่มีความนิ่งอยู่ในตัว 

หากมีน้ำเปลี่ยนนิสัยบ้างพอกริ่มๆ

จะเปลี่ยนครูต๋อเป็นคนร่าเริงมากขึ้น  พูดคุยสนุกสนานยิ่งขึ้น

@...การไปเยือนน่านครั้งนี้  ผมก็ได้ร่วมสนทนากับครูต๋ออีกครั้ง

คงไม่ต้องบอกนะครับ ว่าอยู่ในอารมณ์ไหนของครูต๋อ...

เราสนทนากันไปเรื่อยๆสัพเพเหระ ตั้งแต่แหล่งท่องเที่ยวเมืองน่าน

จนสมัยครูเด็กๆที่ไปเก็บลูกระเบิดของ

ทหารป่าหรือทหารบ้านนี่แหละมาเผาเอาปลอกระเบิดมาทำกำไร

( อะไรจะบ้าบิ่นประมาณนั้นล่ะครู )

@... คุยไปคุยมา ครูเอ่ยถึงบ้านหลังน้อยที่อยู่หลังบ้าน..

( ซึ่งผมเองก็ไม่รู้มาก่อน )...

...ถ้าสร้างเสร็จ ตกแต่งเรียบร้อยเมื่อไหร่นะจะเปิดให้ดู..

ครูต๋อเปิดประเด็นเรื่องใหม่

ครูต๋อยิ่งพูด พวกเราในวงสนทนาก็ยิ่งสนใจอยากรู้อยากเห็น

จึงง้อครูต๋ออยู่นานจนครูใจอ่อน  บอกว่าให้ดูเพียง 3-4 นาทีเท่านั้น

ต้องมีอะไรดีๆซ่อนไว้แน่เลย 

ผมจึงรีบไปหยิบกล้องมา  เตรียมถ่ายมาฝากพวกเราชาวโอเคฯ...

@..หลังบ้านหลังใหญ่มีบ้านหลังน้อยนี้ซ่อนอยู่

@..พอก้าวเข้าไปต้องตระการตา สิ่งที่เห็นนึกว่าร้านหรือผับเพลงเพื่อชีวิต

ดูกันเองเถอะครับท่าน...

@..ป้ายนี้เป็นภาษาคำเมือง ( เหมือนอักษรพม่า หรือออกแนวเขมรนะ )

คำนี้ครูต๋ออ่านให้ฟังว่า.

...สืบสานตำนานพื้นบ้าน...เฮือนคนเมือง...

( ครูต๋อยังเป็นครูที่สอนภาษาคำเมือง

 ให้นักเรียนและชาวบ้านหลังเลิกเรียนอีกด้วย )

@...นี่แหละครูต๋อ ( คนที่ใส่เสื้อทหาร )

@...เอ้าชมกันต่อเลยครับ...

@...ขอเบรกการชมของท่านเล็กน้อยนะครับ...

อันนี้ที่วางคว่ำๆสีเขียวๆนี้...เขาเรียกว่า...แหยงหมา...

ใช้ใส่หลังช้างเอาไว้ขนของครับ..

@...อันนี้ครูบอกผมมาเหมือนกัน  แต่จำบ่ได้แล้ว 

ประมาณพวกสัตว์หายากอะไรประมาณเนี๊ยะ...

@...อันนี้เเป็นแปรนอนของครูต้อ พี่ชายหรือน้องชายครูต๋อนี่แหละ

(  แสดงว่าครูต๋อชอบเก็บสะสมตั้งแต่เด็กๆเลยนะเนี๊ยะ )

@..พี่เสื้อแดงนี่เป็นเพื่อนครูต๋อมาจากลำปาง

กำลังอธิบายให้ผมฟังว่า..อันนี้เรียกว่า...แคระ..

คือโซ่เอาไว้ใส่ขาช้าง 2 ขาหน้า เหมือนนักโทษ

 ไม่ได้ล่ามไว้กับต้นไม้นะครับ..ใส่ขาช้างไว้ก็ปล่อยมันหากินปกติ

แต่มันจะไปไม่ไกล ( ที่ว่าไม่ไกล ก็เป็นภูเขาเป็นลูกๆ นั้นแหละ )

ยามที่เราไปธุระข้างนอก ไม่ได้อยู่เฝ้าช้างสัก 2 - 3 วัน

กลับมาจะได้หาช้างของเราเจอ..

เพราะมันจะไม่สามารถไปได้ไกลมากจนเราหาไม่เจอ...

@...นี่คือเสื่อ หรือ พรมของพม่า

@...บริเวณทางขึ้นชั้น 2

@...ที่ชั้น 2 นี่ยังมีอะไรดีๆอีกเยอะ...

ผมไม่ได้ขึ้นไปดู เพราะครูต๋อบอกว่า หมดเวลาที่ให้ดูแล้ว...

..แหม...ช่างตรงต่อเวลานะครู....

แม้จะอ้อนง้อเพียงไรก็ไม่เป็นผล

ครูอ้างอย่างเดียว..มันยังตกแต่งยังไม่เข้าที่ ไม่เรียบร้อย ยังไม่อยากโชว์

เอาไว้ให้เรียบร้อยค่อยดูใหม่...

@...แต่ถึงกระไร..ผมยังได้สไลด์โชว์ที่น้องข้างบ้านได้ทำไว้ให้ครูต๋อ

( กว่าจะได้มาก็อ้อนครูมาเสียตั้งนาน..)

@...เชิญชมภาพสไลด์ได้ที่ วีดีโอ คลิป ด้านข้างเลยครับ

( เปิดแล้วกรุณารอสักครู่ใหญ่ๆประมาณ 10 นาทีกว่านาทีนิดๆ

อยากชมของดีก็ต้องรอกันไหวนะครับ)

@...เห็นของสะสมของครูต๋อแล้วใช่ไหมครับ..

ถามแกว่าได้มาอย่างไง..แกก็บอกว่า..เก็บเองบ้าง...

ใครต่อใครรู้ว่าครูชอบสะสมของเก่าๆก็เอามาขายให้บ้าง...

@...สักวันที่ชั้น 2 ของบ้าน  ผมคงได้เห็นจริงๆชัดๆแน่นอน...

ฝากไว้ก่อนนะโอฬาร...

@..ผมเลยแนะนำครูทำเป็นสถานที่ท่องเที่ยวให้ผู้คนที่เดินทางมา อ.ปัว

 (ก่อนจะเลยขึ้นไปท่องเที่ยว อ.ท่าช้าง  ออกชายแดนห้วยโก๋น

หรือจาก อ.ปัวเลี้ยวขวาไปอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ไปยังบ่อเกลือ )

ได้แวะชมของสะสมของครูต๋อที่บ้านดอนสถาน

ที่อยู่ห่างจาก อ.ปัว 5-6 กม.ซะก่อน...กับ.....

...สืบสานตำนานพื้นบ้าน...เฮือนคนเมือง...

ดีไหมครู ?

มีของดีๆก็ต้องแบ่งปันให้คนอื่นๆและเด็กๆรุ่นใหม่ๆได้ศึกษากัน

ความภาคภูมิใจกก็เกิดแก่เจ้าของงานที่สะสมเอง....

( แต่ระวังหายนะ ต้องมีวิธีจัดการอย่างดี 

อาจมีเก็บบัตรเป็นค่าบำรุงพอเล็กน้อย...)

...................................................................

@...ดังที่ผมบอกไว้ในภาคแรกนั้น..

ว่าผมบันทึกเรื่องราวมากมายในการเยือนน่านครั้งนี้

เอาเป็นว่าจะมีภาคต่อๆไป กับเรื่องราวใหม่ๆอีกหรือไม่

กับท่องเที่ยวเมืองน่าน..ต้องติดตามกันอีกนะครับ...

โดย ความทรงจำเก่าๆ

 

กลับไปที่ www.oknation.net