วันที่ พฤหัสบดี มกราคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ดวงจันทร์ ... กับใจที่ไม่นิ่ง


ฉันออกจากบ้านมาทำงานมุ่งหน้าทางทิศตะวันตกเฉียงใต้  ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น 

มีโอกาสเห็นพระจันทร์เกือบเต็มดวงลอยเด่นอยู่เหนือขอบฟ้าเมืองหลวงทางทิศตะวันตก

ฉันจำได้เสมอว่าพระจันทร์ดวงเดียวกันนี้  ฉันเคยได้เพ่งพิศ  คราที่ฉันได้เดินทางไปพักผ่อนยังต่างจังหวัด  ตามสถานที่ที่เป็นภูเขาบ้าง หรือทะเลบ้าง ในหลายครั้ง  ภาพของดวงจันทร์ที่ลอยเด่น ตัดกับขอบเขา หรือท้องทะเลอันกว้างใหญ่  ให้ความเบิกบาน สงบ เย็น แก่จิตใจฉันเหลือเกิน

แต่ภาพของพระจันทร์ในเช้ามืดวันนี้  ดูกลับอ้อยอิ่ง อ่อนแสง  ก่อนลับฟ้า  เคียงคู่กับป่าคอนกรีต  ตึกสูง  และสายไฟระโยงระยานของเมืองกรุง

ความรู้สึกประทับใจกับภาพดวงจันทร์ที่ฉันชอบมองเสมอมันได้ลดน้อยลงไป

คุณค่าในจิตใจของฉันต่อของสิ่งเดียวกันนี้มันเปลี่ยนแปรไป  ขึ้น ๆ ลง ๆ  มันเพราะเหตุใดกัน

พระจันทร์  ก็ยังเป็นสิ่งที่ธรรมชาติได้ก่อกำเนิดขึ้นมา  ตามเหตุและปัจจัยของมัน

พระจันทร์  มิได้รับรู้ว่าใครจะมองมันอย่างไร  มันก็ทำหน้าที่ของมันเรื่อยไป

... ฉันเจอแล้ว

มันเกิดจากใจดวงน้อย ๆ ของฉันเอง ที่ยังคงปรุงแต่ง และยังไม่สงบนิ่งอย่างถาวรสักที

ภาพพระจันทร์ที่ลอยปะปนอยู่กับสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นในเมืองกรุง ซึ่งมันเสมือนสิ่งที่แปลกแยกกัน   กับภาพพระจันทร์ที่โผล่พ้นหรือกำลังจะลับฟ้าเหนือยอดเขา/ขอบทะเลโพ้น ซึ่งดูเสมือนกลมเกลียวเป็นธรรมชาติ  มันเป็นภาพที่เกิดขึ้นและมีผลกระทบกับใจของฉันเองเท่านั้น

มันเป็นภาพเพียงมุมเดียวจากมนุษย์ตัวเล็ก ๆ อย่างฉัน  ในขณะที่เพื่อนมนุษย์อีกนับล้านคนก็อาจกำลังดื่มด่ำกับพระจันทร์ดวงเดียวกันนี้ในสถานที่ที่ต่างกัน

นี่ขนาดเป็นสิ่งไม่มีชีวิตนะ  ยังทำให้หัวใจฉันรู้สึกยังวูบวาบ ขึ้นลง ตามไปด้วยได้

แล้วหากเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคนซึ่งเป็นผลผลิตที่มหัศจรรย์และสลับซับซ้อนมากที่สุดที่อุบัติขึ้นในโลกนี้เล่า   ฉันมิต้องฟู แฟบ หวั่นไหว ตามไปอย่างไม่หยุดหย่อนกระนั้นหรือ

ว่าแล้ว  ก็เร่งหันมาพิจารณาตัวของฉันต่อไป  เพื่อให้การดำรงชีวิตที่เหลืออยู่  เป็นไปด้วยความสดชื่น เบิกบาน  เป็นอิสระ  มิแปรผัน หรือขึ้นตรงต่อสรรพสิ่งทั้งปวงต่อไปเถิด ...

ปฏิจจชน ....

คิดระหว่างมองเห็นพระจันทร์ที่ลอยอยู่ตรงหน้าขณะกำลังขับรถข้ามสะพานลอยแยกศรีอยุธยา  มุ่งหน้าลานพระราชวังดุสิต

บันทึกเมื่อถึงที่ทำงาน

 

 

โดย patijjachon

 

กลับไปที่ www.oknation.net