วันที่ พฤหัสบดี มกราคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บันทึกล่วงเวลา


บันทึกจากลูกสาว

ลูกสาว (คือคำที่ใช้เรียกลูกที่เป็นผู้หญิง เป็นภาษาใต้) คำนี้เป็นคำที่แม่ต้องตะโกนเรียกประจำเมื่อข้าพเจ้าออกห่างแม่ ตั้งแต่เด็กข้าพเจ้าเป็นเด็กที่ติดแม่มาก ติดตามแม่ไปไม่ห่างไม่ว่าแม่จะไปที่ไหน เป็นต้องมีข้าพเจ้าห้อยติดท้ายไปด้วย วันนี้แม่บอกว่าจะไปงานแต่งข้างบ้าน ใช่แล้วมีข้าพเจ้าห้อยติดไปด้วยตามเคย เราไปกันตอนเที่ยงแม่ก็บอกก่อนออกจากบ้านว่าอย่ากวนนะ แม่ต้องช่วยงาน (หมายถึงต้องช่วยพวกแม่ครัวทำอาหารสำหรับเลี้ยงแขกที่มาในงาน) ค่ะข้าพเจ้ารับคำเสียงแจ๋วเนื่องจากอยากไปด้วย พอไปถึงก็เช่นเคยนั่งติดแม่แจไม่ยอมออกไปไหนเลย พักใหญ่ข้าพเจ้ารู้สึกว่าเจอคนรู้จักเข้าแล้ว สายตาเหลือบไปเห็นอ้อม ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน อ้อมเดินเข้ามาหาแล้วก็ชวนไปเล่นข้างนอกบริเวณงาน เล่นอยู่นานมากก็ได้ยินเสียงหนึ่งที่คุ้นหู ลูกสาว เสียงแม่เรียกแล้ว จ๋าข้าพเจ้าขานรับพร้อมวิ่งไปหาแม่ แม่บอกว่าเห็นผิดสังเกตจึงเรียกหา เพราะปกติข้าพเจ้าจะไม่ยอมออกห่างแม่เลย

 

บันทึกของแอ๋น  15 มกราคม 2539 จากสมุดบันทึกเล่มแรก

โดย Antzy

 

กลับไปที่ www.oknation.net