วันที่ พุธ กุมภาพันธ์ 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่าของคนสวน


                    ภาพจากอินเตอร์เนท

"หนูต้องทำอย่างไรคะ ถึงจะได้พบกับความสุข" เด็กผู้หญิงสะสวยตั้งคำถาม
 
        
          คนสวนได้ฟังแล้วก็หัวเราะอย่างเอ็นดู
 
         "อย่าแสวงหามัน" เขาตอบ
 
  เด็กหญิงงงงวย... "ทำไมลุงพูดอย่างนั้น" เธอถาม รู้สึกรำคาญเสียงหัวเราะของเขาอยู่บ้าง
 
"ใครๆก็แสวงหาความสุข...และน้อยคนที่จะได้พบ..."คนสวนพูดขัดจังหวะและยังคงหัวเราะอยู่
 
 
  เด็กหญิงทำท่าฮึดฮัด แต่ไม่มีผลใดๆ นอกจากเพิ่มความขบขันแก่คนสวน
 
  "ฟังนะ..." คนสวนพูดต่อเพื่อให้เธอใจเย็น
 
 
" มนุษย์แสวงหาความสุขกันทุกคน บางคนหาจากคนที่เขารัก
 บางคนจากการสะสมเงินทองและของมีค่า บางคนจากความฝัน...มนุษย์ตามหาความฝันตลอดชีวิต
 และเมื่อสมปรารถนาเขาก็ได้พบความสุข ซึ่งเขาเชื่อว่าจะคงอยู่ตลอดไป ทว่าอีกไม่นานต่อมา
 ความซ้ำซากและความผิดหวังก็หวนกลับมา และทุกคนก็ออกค้นหาความฝันใหม่ จนกระทั่งได้พบ
 ครั้นแล้วฝันก็สลายไปอีก และเป็นเช่นนี้มาเรื่อยๆ "
 
 
"ลุงหมายความว่า การจะพบความสุขอันยั่งยืนนั้นเป็นไปไม่ได้หรือคะ" เด็กหญิงถามเขาอีก
 
"เปล่า...ลุงไม่ได้หมายความเช่นนั้น ! "
 
"แล้วคนเราจะพบความสุขอันยั่งยืนได้อย่างไรล่ะ" เด็กหญิงยืนกราน  ร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด
 
 
     คนสวนทำมือเป็นสัญญาณให้เธอสงบลง
 
 
"ไม่พบหรอก" เขาตอบ "หนูจะไม่ได้พบกับสิ่งที่อยู่ในตัวหนูตลอดมาหรอกจ้ะ"
 
"ลุงคนสวน ลุงกำลังทำให้หนูสับสนนะ ถ้าหนูมีอยู่แล้ว ทำไมหนูถึงไม่รู้สึกล่ะ"
 
"หนูคงเคยสังเกตดอกไม้ที่หนูเสียบผมไว้บ้างแหละนะ" คนสวนถาม
 
"ค่ะ ตอนที่หนูคิดเรื่องดอกไม้น่ะค่ะ" เด็กหญิงตอบ พลางยกมือขึ้นจับดอกไม้
 
"หนูไม่เคยตระหนักเลยหรือว่าหนูมีความสุขแค่ไหนเมื่อนึกถึงอดีตน่ะ"
 
"เคยค่ะ...ค่ะ..." เธอพูดตะกุกตะกัก  " แต่..."
 
"เอาล่ะ  ลองนึกถึงความสุขที่หนูรู้สึกตอนนี้ซิ " คนสวนขัดจังหวะ
 
 
"ทุกคนเป็นเหมือนคนที่ใช้เวลาหาแว่นตาทั้งวัน แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตนสวมอยู่ตลอดเวลา
 
 
...เรามีความสุขอยู่เสมอ แต่เราตระหนักได้ก็ต่อเมื่อเวลาล่วงเลยไป
 
   และความห่างไกลทำให้เราเห็นสิ่งที่ได้ประสบทั้งหมด
 
 
ความสุขอยู่ในตัวหนูเสมอนะ มันไม่เคยหายไปไหนหรอก แม้แต่ตอนที่ชีวิตเจ็บปวดและระทมทุกข์
 
หนูเพียงแต่ไม่เห็นมันเอง เพราะหนูมัวแต่หาความสุข เพื่อหนีไปจากความทุกข์ หนูถึงได้ไม่เห็นมัน
 
 
จงใส่ใจกับชีวิต กับสิ่งที่อยู่รอบๆตัวหนู กับสิ่งที่หนูกำลังรู้สึก...แล้วหนูจะได้พบว่า
 
หนูมีความสุขอยู่แล้วในชั่วขณะนั้น ความสุขเป็นส่วนหนึ่งของหนู
 
เพราะความสุขเป็นเสมือนทุ่งหญ้าเขียวขจี ที่ชีวิตเริงระบำ แห่งชีวิตและความตาย
แห่งความรักและความโดดเดี่ยว"
 
 
.
และเขาลูบแก้มเด็กหญิง พลางพูดอย่างอ่อนโยน
 
" อย่าไปค้นหาความสุข ถ้าหนูต้องการค้นหาอะไรสักอย่างแล้วล่ะก็ จงค้นหาชีวิตนั่นแหละ "
 
 
 
 
จากหน้า 77ถึง 81 ของหนังสือ 'สวนแห่งชีวิต'  ของ Grain แปลโดย ภารณี วนภูต
 
ที่อ่านทวนซ้ำหลายรอบก็ยังไม่รู้สึกเบื่อเลย ซ้ำกลับพบความอ่อนโยนของคนสวน
 
และห้วงความคิดที่ล้ำลึกของเขา.
ภาพจากอินเตอร์เนท
.
เราพบกันในเวลาค่ำคืน
.
ในความเงียบของรัตติกาล
.
ราตรีนั้นต้นวาสนาออกดอก
.
กลิ่นหอมแรงลอยกรุ่นเข้ามาตามสายลม
.
เราเจอกันอีกครั้ง
.
เมื่อวาสนาออกดอก
.
by daisy
.สำหรับวันครบรอบ1ปี ที่ได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ :)
 

โดย daisy

 

กลับไปที่ www.oknation.net