วันที่ จันทร์ กุมภาพันธ์ 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

:::ใต้แสงดาว:::


...ใต้แสงดาว...


“ดูซิ ดาวตก”...........

“หลับตาซิ อธิษฐานของพรจากดวงดวง” คุณบอกผมพร้อมทั้งหลับตา

ผมแสร้งหลับตา ให้คุณวางใจ ทั้งที่กำลังมองวงหน้าอันอิ่มสุขของคุณ

คุณสวยกว่านางฟ้านางใดที่ผมเคยจินตนาการ ...นางฟ้าที่รัก... “ผมคิด”




“ขอสักทีเถอะ” ผมรำพึง
ไวเท่าความคิด จมูกผมขโมยสัมผัสกลิ่นหอมบนเรียวแก้มคุณซะแล้ว

“ชื่นใจจัง” ผมเย้า

“นี่ แอบหอมแก้มอีกแล้ว”
“จะให้ชื่นใจพี่จนแก้มเค้าช้ำจะหมดแล้วนะ” คุณแกล้งงอน

คุณสวยกว่าเทพีนางใดที่ผมเคยวาดปรารถนา “ผมแอบคิดอีก”



“เมื่อครู่ พี่ขออะไรจากดวงดาว” คุณถามและเอียงหน้าทำตาโต

คุณสวยกว่านางฟ้านางใด จริงๆนะ “ผมเริ่มมั่นใจ”



“ตาน้องสวยจังเลยที่รักของพี่” ผมแสร้งเปลี่ยนเรื่อง
“หรือคะ”
“งั้นบอกน้องตาสวยซิ พี่ขอพรอะไรจากดวงดาว” คุณไม่ลืม

“นะคะพี่  สู้ดหล่อออออ” เธออ้อนและแกล้งเย้าเอามั่ง

เธอน่ารักกว่าอัปสรนางใด “จริงอย่างที่ผมคิด”



“ก็ได้”
“ถ้าบอกแล้วอย่าเคืองพี่นะ คนดี”
ไม่รู้ผมใจอ่อนหรือยอมแพ้กับความน่ารักกันแน่

โดยไม่รอคำตอบจากเธอ... ผมเริ่มร่าย...

“น้องรู้ไม๊ กว่าพี่จะมีวันนี้ พี่รอคอยมากี่กาลแล้ว
และกว่าพี่จะมายืนอยู่ตรงนี้... พี่เดินทางมาไกลแค่ไหน”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับดวงดาวหละ” เธอถามขึ้นพร้อมหน้าตาน่ารักอีกที

เธอน่ารักจริงนะ “ผมยืนยันกับตัวเองอีกครั้ง”



“เกี่ยวซิครับ คนดี”
ก็เราไกลห่าง และการได้เจอกันเป็นรอคอยที่เป็นที่สุดของปรารถนาในยามนี้มิใช่หรือ

“แล้วยังไงค่ะ” เธอเริ่มจริงจัง

“ก็ทุกขณะที่อยู่ใกล้น้อง”
“พี่จึงไม่ปรารถนาแม้แต่เสี้ยววินาทีที่จะพรากกัน”  

ผมหยุดก่อนจะกล่าวต่อ

“แม้เพียงวินาทีนั้น จะเป็นวินาทีที่ได้อธิฐานขอพรจากดวงดาวก็ตาม”

“หลายวันที่รอ”
“หลายคืนที่คิดถึง”
“และหลายระยะทางไกลกว่าจะมานี่”

“ถึงตรงนี้... ถึงปรารถนานี้... ถึงความรู้สึกนี้...”
“ที่ซึ่งพี่มีน้องทั้งในคะนึงหา และปรารถนาเห็น”

“พี่ยังไม่หายคิดถึงคนที่พี่รักเลย”
ผมบอกเธอด้วยรู้สึกที่จริงจังพร้อมหัวใจที่พองโตขึ้น



“หรือค่ะ”….
“น้องขอโทษ”….
“น้องเผลอทำให้เราต้องพรากกันในวินาทีที่ขอพรจากดาวใช่ไหม” “เธอทำหน้าเศร้า”

เธอน่ารักและเป็นเทพธิดาน้อยที่ผมปรารถนาจริงๆนะ “ผมย้ำกับตัวเอง”



“ไม่หรอกครับ อย่าคิดมาก
พี่รู้ว่าน้องอธิฐานขอพรสำหรับปรารถนาของเราสอง”

“ขออะไรคะ” เธอถามพร้อมกับวงหน้าเริ่มเปื้อนรอยยิ้อีกหน

“ก็ขอให้พี่....
ได้ชื่นใจแบบนี้ไง”

ไวเท่าความคิดผมหอมแก้มเธออีกครั้ง



“กอดพี่อุ่นจัง”
“น้องอยากให้พี่กอดน้องทุกคืนเลย” เธอเอ่ยอายๆ



"พี่สัญญาคนดี"
“เมื่อถึงวันนั้นนะคะ พี่จะกอดน้องทุกคืน” ผมเอ่ยบ้าง

“แต่สำหรับคืนนี้” ผมกระชับกอดแน่นขึ้น

“พี่จะกอดน้องทั้งคืน”

“มาเถอะ” เดี๋ยวพี่จะพาน้องไปนับดาว ผมแกล้งเย้า
“พี่อ่ะ” เธอซบ และกอดแน่นขึ้น



แหละเมื่อมนต์แห่งราตรีกาลได้ล่วงผ่าน
ท่ามปรารถนาที่สุขนั้น

ขณะที่เทพธิดาแห่งดวงดาวกำลังหลับใหล

เธอจะรู้ไม๊

แท้แล้วเหตุผลที่ผมปฏิเสธพรแห่งดวงดาว
ยังมีความนัยมากกว่านั้น

ถ้าเป็นค่ำก่อน
ผมคงอธิฐานดวงดาว ขอให้ได้พบนางฟ้าที่เคยตั้งจิตปรารถนา

แต่ความปรารถนาเมื่อค่ำนั้น

รักอันหวังวาดและคาดคะนึงถึง
โลกแห่งความสุข และสัมผัสแห่งความหวัง

ผมมิคิดถึงเทพธิดาแห่งฟ้าไหนที่จะจินตนาได้อีก

ผมปฎิเสธจะขอพรแห่งดวงเพื่อคว้านางฟ้านางใดมาครองไว้อีก

คงเพราะ

ผมแน่ใจว่า
เป็นที่สุดแห่งวาสนาแล้วที่ผมได้เจอคุณ
“นางฟ้าผู้งดงามกว่านางใดที่เคยคิดปรารถนา”

คุณงดงาม น่ารัก และน่ารัก กว่านางฟ้านางใดจริงๆนะ “ผมขโมยหอมบนเรียวแก้มคุณอีกครั้ง”




ตัวคุณหนักจังเลยที่รัก “ผมถอนใจทั้งรอยยิ้ม”


…………………………………………..

แทนคุณแทนไท

โดย แทนคุณแทนไท

 

กลับไปที่ www.oknation.net