วันที่ พฤหัสบดี กุมภาพันธ์ 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่า เมียเอ๋ย...เมียรัก


เรื่องเล่า

เมียเอ๋ย...เมียรัก

(เรื่องจริงนะเนี่ย ขอบอก...)



สามทุ่มแล้ว  เสียงโทรศัพท์ดังเวลานี้  จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากพิเชษฐ์สามีสุดที่รักของหทัยรัตน์

"สวัสดีค่ะ รัตน์เองค่ะ" หทัยรัตน์รับโทรศัพท์

"ที่รัก  ผมถึงฟรั้งค์ฟวร์ตตั้งแต่บ่ายแล้ว  ประชุมเพิ่งเสร็จ   ทานอาหารเย็นแล้วกับเพื่อนร่วมงาน ชื่อ ยูเลีย   ผมก็กลับมานอนที่โรงแรม  วันนี้คุณเป็นยังไงบ้าง"  พิเชษฐ์เดินทางไปประชุมต่างเมือง ไม่อยู่บ้าน  เขาต้องโทรศัพท์มาคุยกับภรรยาก่อนนอนทุกวัน 

"รัตน์สบายดีค่ะ  วันนี้พาน้องแก้มไปร้านทำผมมาค่ะ  เธอเปลี่ยนสีผมอีกแล้ว  คราวนี้เปลี่ยนเป็นสีดำ  ทำลาบไก่ให้ลูกทาน   เชษฐ์เป็นไงบ้าง"   หทัยรัตน์เป็นฝ่ายถามกลับบ้าง

"การประชุมวันนี้  น่าเบื่อมากครับ   ยืดเยื้อจนค่ำ   ประชุมเสร็จก็ทานอาหารค่ำด้วยกัน  ผมก็เหนื่อยกับการนั่งรถไฟ   เลยปลีกตัวกลับมาที่โรงแรม  ว่าจะดูทีวีสักพักหนึ่ง แล้วก็จะอาบน้ำนอน  นอนไม่พอมาหลายวันแล้ว"  พิเชษฐ์ตอบ

"ค่ะ  พรุ่งนี้เชษฐ์ก็จะกลับบ้านแล้ว  ไว้คุยกันต่อพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ   คืนนี้ขอให้เชษฐ์นอนหลับพักผ่อนให้สบายเถอะค่ะ   เชษฐ์คงไม่ออกไปไหนตอนกลางคืนใช่ไหมคะ  ราตรีสวัสดิ์นะคะ"   หทัยรัตน์จบการสนทนาทางโทรศัพท์

"ผมไม่ออกไปไหนแล้วครับ   จะนอนแล้ว     รัตน์ อย่านอนดึกล่ะวันนี้   พรุ่งนี้เจอกันครับ  ที่รัก..ผมรักคุณนะ  ขอให้หลับสบายนะ  ราตรีสวัสดิ์ครับ"  พิเชษฐ์วางหูไปแล้ว


หทัยรัตน์เก็บถ้วยชามที่เครื่องล้างจานล้างเสร็จแล้ว  นำไปเข้าตู้  เอาผ้าที่เครื่องเป่าแห้งไปพับเก็บใส่ตู้  แล้วมานั่งพิมพ์งาน  สั่งเครื่องพิมพ์ให้พิมพ์งานออกมา   แต่ปรากฏว่า  หมึกพิมพ์หมด  พิมพ์งานออกมาไม่ได้

เธอชำเลืองดูนาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างฝาบ้าน  สี่ทุ่มแล้ว   พิเชษฐ์คงยังไม่หลับหรอก   อยากจะบอกเขาว่า  ช่วยเอาหมึกพิมพ์มาเปลี่ยนให้ด้วย

เอ...  เธอก็ลืมถามพิเชษฐ์ไปว่า  พักอยู่ที่ห้องหมายเลขอะไร   แต่คงไม่เป็นไร  โทรไปที่รีเซพชั่่น เขาคงโอนสายเข้าไปในห้องพิเชษฐ์ได้หรอกน่า

โทรไปหลายครั้ง  ไม่มีพนักงานรับสายเลย   หทัยรัตน์เริ่มกระสับกระส่าย   ลองโทรเข้ามือถือพิเชษฐ์ดูซิ   เฮ้อ....ปิดเครื่องซะแล้ว


ทำไงดี......หทัยรัตน์คิด..  เธอหมุนโทรศัพท์แบบสุ่มเอา   ระบบโทรศัพท์ที่เยอรมนี  ถ้าเป็นสายกลาง   เลขท้ายจะเป็น เลขศูนย์    ถ้าตัดเลขศูนย์ทิ้งไป  ใส่หมายเลขห้องแทน   ก็จะกดเลขหมายปลายทางตรงไปที่ห้องนั้นๆเลย   เธอเลือก  ห้อง 216

"สวัสดีค่ะ  ดิฉันชื่อรัตน์ค่ะ  ขอโทษนะคะ  ขอรบกวนหน่อยค่ะ  คุณรู้จักแขกที่พักที่นี่ ชื่อพิเชษฐ์ไหมคะ   คือว่า ดิฉันโทรไปที่โอเปอเรเตอร์แล้ว ไม่มีคนรับสายน่ะค่ะ  เลยสุ่มโทรเอา  เพราะดิฉันไม่รู้ว่า  สามีดิฉันพักอยู่ห้องไหนน่ะค่ะ"  หทัยรัตน์สุ่มโทร    แต่ไม่ใช่ห้องที่พิเชษฐ์พักอยู่   เป็นแขกผู้หญิงของโรงแรม

"ดิฉันไม่รู้จักใครค่ะ  ดิฉันชื่อ เคลาเดียร์   คุณรอเดี๋ยวนะ   ดิฉันจะลงไปดูให้ว่าโอเปอเรเตอร์ทำไมไม่รับสาย"    เคลาเดียร์ช่างใจดีจริงๆ  มีน้ำใจ  ช่วยออกจากห้องไปดูให้

รอสายอยู่สักพัก    เคลาเดียร์ก็มาพูดโทรศัพท์ต่อ

"คุณโทรหมายเลขศูนย์ได้เลยนะ  โอเปอเรเตอร์อยู่ที่นั่นแล้ว   ถามเขาได้ว่า สามีของคุณพักอยู่ห้องไหน"  เคลาเดียร์บอก

"ขอบคุณมากจริงๆค่ะ   สวัสดีค่ะ"   หทัยรัตน์รีบวางหู  แล้วหมุนหาโอเปอเรเตอร์


"ดิฉันเป็นภรรยาของแขกที่มาพักที่นี่ค่ะ   ช่วยโอนสายนี้ไปที่ห้องคุณพิเชษฐ์หน่อยนะคะ   ห้องเบอร์อะไรคะ"   หทัยรัตน์พูดกับโอเปอเรเตอร์ที่รับสาย

"รอสักครู่ครับ ผมจะโอนสายให้   ดูจากทะเบียนแขกที่มาพักแล้ว   คุณพิเชษฐ์อยู่ห้อง 312"   แล้วโอเปอเรเตอร์ก็โอนสาย    รอจนสายเด้งกลับไปที่โอเปอเรเตอร์อีกครั้ง  ก็ยังไม่มีคนรับสายเลย

หทัยรัตน์โทรไปใหม่  โทรสายตรงเข้าห้องพัก 312   รอสายอยู่นาน  ก็ไม่มีคนรับสาย   โทรแล้วโทรอีก  ก็ไม่มีคนรับสาย


เธอเริ่มวิตกกังวล    ลองโทรหาห้องติดกันดีกว่า  ให้เขาไปเคาะประตูให้   เธอโทรสายตรงเข้าห้อง 314   

"ขอโทษที่โทรมารบกวนนะคะ   ดิฉันพยายามติดต่อสามี  แต่ติดต่อไม่ได้  ดิฉันกังวลมาก  เขาพักอยู่ห้อง 312  คุณช่วยไปเคาะประตูห้องให้หน่อยได้ไหมคะ"  หทัยรัตน์บอกคุณ ชมิดท์

"ได้ครับ  รอเดี๋ยว   ผมจะไปเคาะประตูห้องให้นะ"   คุณชมิดท์ใจดีจัง    หทัยรัตน์รอสักพัก  เขาก็กลับมาพูดสาย

"ไม่มีใครอยู่ในห้องนะ   ผมมั่นใจเลยว่า ไม่มีใครอยู่ในห้อง 312  ผมเคาะเสียงดัง  แต่ไม่มีใครออกมาเปิดประตู"    คุณชมิดท์รายงาน


"ขอบคุณมากๆเลยค่ะ คุณชมิดท์   สวัสดีค่ะ"   หทัยรัตน์วางหู   แล้วลองโทรหาห้อง 310 บ้าง

"ผมช้อลส์พูดครับ"    เสียงชายหนุ่มกำลังงัวเงียเหมือนเพิ่งถูกปลุกให้ตื่นตอนใกล้ๆห้าทุ่มแล้ว

"ขอโทษนะคะคุณช้อลส์   ดิฉันกำลังกังวลมาก  ติดต่อสามีที่พักอยู่ห้องติดกับคุณไม่ได้  คุณช่วยไปเคาะประตูห้อง 312  ให้หน่อยได้ไหมคะ"   หทัยรัตน์บอกคุณ ช้อลส์

"ผมกำลังหลับอยู่เลยนะเนี่ย    อืม....  เดี๋ยวผมต้องลุกออกจากเตียง   ใส่เสื้้อผ้าก่อน  แล้วจะเดินไปเคาะประตูให้นะ   อีกห้านาที  คุณโทรมาใหม่ละกัน"   คุณช้อลส์ตอบด้วยเสียงงัวเงียเต็มที

ห้านาทีผ่านไป   หทัยรัตน์โทรไปอีก  คุณช้อลส์รับสาย

"สามีคุณไม่อยู่ในห้องแน่ๆ  ผมเคาะไปหลายทีแล้วนะ   ผมไม่รู้จะช่วยคุณได้ยังไงแล้ว"  

"ขอบคุณมากๆเลยค่ะ  คุณช้อลส์    คุณใจดีจังเลย  นอนต่อเถอะนะคะ  สวัสดีค่ะ"  หทัยรัตน์วางหูโทรศัพท์ไปด้วยความกังวล


เธอโทรหาโอเปอเรเตอร์อีกรอบหนึ่ง

"ช่วยโอนสายไปที่ห้องคุณพิเชษฐ์หน่อยค่ะ"    โอเปอเรเตอร์โอนไปแล้ว  สายเด้งกลับเพราะไม่มีคนรับสาย

"คุณแน่ใจหรือคะ  ว่าสามีดิฉันอยู่ห้อง 312    ช่วยตรวจกุญแจห้องหน่อยสิคะ  ว่าห้องนี้เขาฝากกุญแจไว้หรือเปล่า  เขาอาจจะออกไปข้างนอกก็ได้"  หทัยรัตน์บอกโอเปอเรเตอร์

"ครับ   กุญแจห้อง 312  อยู่ที่นี่ครับ  แสดงว่าแขกออกไปข้างนอกนะ  ยังไม่กลับเข้ามา  เดี๋ยวถ้าแขกกลับเข้ามาแล้ว ผมจะบอกเขาให้ว่า ให้โทรกลับหาภรรยาที่บ้านทันที"   

"ขอบคุณค่ะ"   หทัยรัตน์วางหูโทรศัพท์ไปด้วยความกังวล


หรือว่า.....พิเชษฐ์หลอกให้ตายใจ   ว่าเข้านอนแล้ว   แต่ออกไปหาเพื่อนสาวชือยูเลีย  แล้วไปนอนกับเธอทั้งคืนจนเช้า    อ๋อ...หมู่นี้เดินทางไปฟรั้งค์ฟวร์ตบ่อยๆ    อาจเป็นเพราะมีกิ๊กอยู่ที่นั่นก็ได้นะ


ลองโทรหาภรรยาเจ้านายของพิเชษฐ์ดีกว่า  คุณนายมาเรีย  น่าจะช่วยได้

"ฉันเห็นใจเธอจริงๆเลยนะ    แปลกนะ  ทำไมเชษฐ์ไม่อยู่ในห้องของโรงแรม  เดี๋ยวฉันโทรหาสามีของฉันดูซิ      เผื่อเขาจะช่วยได้   แล้วฉันจะโทรกลับหาเธอนะ"  คุณนายมาเรียใจดีเสมอ  เธอกุลีกุจอเป็นธุระพูดกับสามีเธอให้


ห้านาทีต่อมา  คุณนายมาเรียโทรกลับมา

"พอลเขาก็ไม่มีเบอร์โทรของยูเลียซะด้วยสิ   ก็เลยถามยูเลียไม่ได้   แต่เขาโทรหาเชษฐ์แล้ว   เชษฐ์ไม่เปิดมือถือ  พอลก็ได้แต่ฝากข้อความไว้   ฉันช่วยเธอได้แค่นี้เอง  อย่าคิดมากนะ"  

"ขอบคุณค่ะ  มาเรีย  เธอช่างมีน้ำใจกับฉันจริงๆ"   หทัยรัตน์ตอบ


หทัยรัตน์เริ่มคิดมาก   เธอกดโทรศัพท์สายตรงไปที่ห้อง 312   ทุกๆสิบห้านาที  เผื่อว่าพิเชษฐ์จะกลับมา   โทรตั้งแต่เที่ยงคืน  จนหกโมงเช้า   ก็ไม่มีใครรับสาย

เธอนอนไม่หลับ   แม้เช้าวันนี้ต้องไปทำงาน   แต่ความวิตกกังวลทำให้เธอนอนไม่หลับเลย

ตัดสินใจโทรหาเพื่อนร่วมงานที่ประจำอยู่ฟรั้งค์ฟวร์ต    เมลานี  ทำงานโปรเจ็กต์เดียวกันกับพิเชษฐ์   หกโมงเช้า  เธอรับสายอย่างงัวเงีย

"ดิฉันเป็นภรรยาของเชษฐ์นะคะ  พยายามติดต่อเชษฐ์ตลอดทั้งคืน   ยังติดต่อไม่ได้   เขาไม่นอนที่โรงแรมทั้งคืนเลย  มือถือก็ไม่เปิด   ตอนสามทุ่มยังโทรคุยกันอยู่เลยค่ะ   แต่พอสี่ทุ่มก็ติดต่อเขาไม่ได้แล้วจนกระทั่งเช้า  อยากได้เบอร์โทรของยูเลีย   ขอหน่อยนะคะ"   หทัยรัตน์บอกเมลานี

"ฉันไม่มีเบอร์ของยูเลียนะ   เดี๋ยวโทรกลับละกัน   ต้องรอเก้าโมงเช้าก่อน   ฉันจะแวะไปที่สำนักงาน   ถ้าเจอยูเลียจะบอกเขาให้นะ"   เมลานีตอบอย่างงัวเงียแกมประหลาดใจ


แปดโมงเช้าแล้ว หทัยรัตน์ยังไม่ได้นอนเลย   พยายามโทรเข้าห้อง 312  และมือถือของเชษฐ์  ก็ยังติดต่อเชษฐ์ไม่ได้  เธอส่งอีเมล์ไปหาเขาสิบฉบับ


ตัดสินใจโทรหารอล์ฟ    เพื่อนร่วมงานอีกคนหนึ่งของพิเชษฐ์

"ไม่เอาน่า  อย่าคิดอย่างนั้นสิ  เชษฐ์ไม่ใช่คนอย่างนั้นหรอกนะรัตน์  คุณคิดมากไปแล้ว  ผมว่านะ...ต้องมีการผิดพลาดอะไรสักอย่าง    เรื่องนี้มันแปลกๆพิกลยังไง    อย่าคิดว่าเชษฐ์ไปหายูเลียยามค่ำคืน    เป็นไปไม่ได้แน่นอน  ผมรับรองได้" รอล์ฟเชื่อมั่นในตัวพิเชษฐ์มาก


แปดโมงครึ่ง  พิเชษฐ์โทรเข้ามือถือของหทัยรัตน์  

"เชษฐ์อยู่ไหน"  หทัยรัตน์ถาม

"ผมอยู่โรงแรมทั้งคืน"   พิเชษฐ์ตอบ

"โกหก    รัตน์โทรมาทั้งคืน  คุณไม่รับสายเลย"    หทัยรัตน์ต่อว่า

"งั้นหมุนมาสิ  ห้อง 311  ผมรอสายนะ"    พิเชษฐ์ตอบ

"อ้าว   รีเซพชั่นบอกว่า  เชษฐ์อยู่ห้อง 312   ไม่อยู่ห้องทั้งคืน"     หทัยรัตน์โทรเข้าห้อง 311
พิเชษฐ์ก็รับสาย

"ข้อมูลในคอมพิวเตอร์  ทะเบียนลูกค้าต้องผิดพลาดแน่ๆ"   พิเชษฐ์เสียงเขียว

"รัตน์มีกังวลมาก  คิดว่า เชษฐ์เป็นอะไรไปหรือเปล่า  ออกไปข้างนอกแล้วไม่กลับมาจนเช้า"  หทัยรัตน์พูด

"คุณก็ระแวงผมทั้งปีทั้งชาติ   ผมบอกว่า ผมจะนอน  ผมก็นอน  จะออกไปข้างนอกอีกทำไม"  พิเชษฐ์ตะเบ็งเสียงทางโทรศัพท์

"ไม่ใช่ความผิดของรัตน์สักหน่อย  ถ้าทางโรงแรมบอกว่า เชษฐ์อยู่ห้อง 311   รัตน์ก็คงไม่คิดมาอย่างนี้  นี่รัตน์โทรหาทุกคนเลย  เพื่อหาวิธีติดต่อกับเชษฐ์และยูเลีย"   หทัยรัตน์ตอบ

"คุณนี่...วุ่นวายจริงๆ   โทรหาใครบ้างล่ะ"   พิเชษฐ์ยังเสียงเขียวอยู่

"ก็โทรหาคุณนายมาเรีย    พอล     รอล์ฟ    เมลานี    แขกห้องข้างๆเชษฐ์....."  หทัยรัตน์บอก

"โอ....แม่คุณเอ๋ย     วุ่นวายไปหมด   นี่โทรทั้งเจ้านายผม  ภรรยาเจ้านาย   เพื่อนร่วมงาน   ทั้งแขกที่พักในโรงแรม...   ทำไมไม่เชื่อใจกันบ้าง  ทำไมต้องคอยโทรเช็คว่าผมนอนที่ห้องไหม" พิเชษฐ์ตะเบ็งเสียงใส่โทรศัพท์ต่อ

"ก็รัตน์เพิ่งนึกได้ว่า  ต้องการหมึกพิมพ์   ก็เลยจะโทรมาบอก   แต่กลายเป็นว่า ทางโรงแรมให้ข้อมูลผิดพลาด   เรื่องมันก็เลยไปกันใหญ่    เป็นใคร   ใครก็ต้องห่วงนะ   สามีไม่นอนที่ห้องทั้งคืน  ไปกกกิ๊กที่ไหนหรือเปล่า  หรือมีอุบัติเหตุหรือเปล่า......"   หทัยรัตน์เถึยงด้วยเหตุผล

"อ้อ   ก็ขี้หึง  ขี้ระแวงอีกตามเคย.....ผมต้องวางหูแล้ว   อีกไม่กี่ชั่วโมง  ไว้คุยกันที่บ้านนะ  เจ้านายโทรมา  สายเรียกซ้อนเต็มไปหมดแล้ว  ใครๆก็โทรเข้ามาพร้อมๆกันตอนนี้  เพราะคุณแท้ๆเชียว"    พิเชษฐ์วางหูไปแล้ว

สิบนาทีต่อมา โทรศัพท์ที่บ้านดังขึ้น

"ที่นี่โรงแรมฟรั้งค์ฟวร์ต    ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งที่ให้ข้อมูลผิด  เพราะข้อมูลในทะเบียนในคอมพิวเตอร์   เป็นห้อง 312  แต่ดิฉันขอยืนยันว่า   สามีของคุณ  นอนที่โรงแรมทั้งคืน   ห้อง 311   ต้องขออภัยด้วยนะคะ"    โอเปอเรเตอร์คนใหม่   โทรมาขอโทษขอโพย

เฮ้อ......ได้ข้อมูลผิด      ก็ใช้วิจารณญาณไปผิดๆ    แล้วก็    เกือบจะตัดสินใจผิดๆอีกด้วย

โทรศัพท์มือถือดังอีกรอบหนึ่ง

"ไง....เจ้าหน้าที่โรงแรมโทรมาขอโทษคุณแล้วสิ   ผมเพิ่งลงไปโวยเมื่อกี้นี้  เขาเลยโทรมาขอโทษรัตน์     เดี๋ยวเย็นนี้เจอกันที่บ้านนะ  ผมต้องไปทำงานแล้ว.....ผมรักคุณนะ"   พิเชษฐ์วางหูไปแล้ว

--------------------------------------------------------

(เป็นไงครับ    เรื่องข้อมูล   ได้ข้อมูลมาผิดๆ  คิดมากกันไปใหญ่    แล้วก็ใช้วิจารณญาณไปผิดๆ  นำไปสู่การตัดสินใจ  และการกระทำโต้ตอบที่ผิดๆด้วย     ได้ยิน  ได้ฟัง  ข่าวสารข้อมูลอะไร    ต้องตรวจสอบให้ดีก่อนนะครับ  อย่าด่วนเชื่อ   หรือปรักปรำใครทันที)


โดย pimahn

 

กลับไปที่ www.oknation.net