วันที่ อาทิตย์ มีนาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

๓.ชีวิตประจำวัน


๓.ความเป็นอยู่ปัจจุบัน และชีวิตประจำวัน

บทนี้ขอแบ่งเป็น ๒ ส่วนนะครับ

๑.ชีวิตภายในบ้าน ซึ่งเป็นส่วนมากกิจวัตรประจำวันเกือบทั้งหมดจะอยู่บนเตียง ที่มีที่นอนลม เพื่อป้องกันแผลกดทับ ตรงนี้ขอเล่าหน่อยนะครับ คือ เวลาที่มีคนที่ทำงานด้านคนพิการ มาหาที่บ้านมักจะถามบ่อยๆว่า "ทำไม ยังนอนเตียงรพ.อยู่ล่ะ ดูเหมือนคนป่วยเลย... คนพิการไม่ใช่คนป่วยนะ" จริงอยู่ ในแนวคิดด้านคนพิการยุคใหม่ คนพิการไม่ใช่คนป่วย คนป่วยมีวันหาย แต่สำหรับคนพิการ หลังจากผ่านการฟื้นฟูแล้ว จะคงสภาพความพิการอยู่อย่างนั้น จะมีป่วยบ้างก็เหมือนๆกับคนทั่วๆไป แต่สำหรับผม ที่ยังนอนเตียงรพ. น่าจะเป็นเพราะความสะดวกในการทำกิจวัตรหลายๆอย่าง เช่น เช็ดตัว แปรงฟัน ขับถ่าย การใช้คอมพิเตอร์ การใช้เครื่องช่วยยกตัวซึ่งการปรับได้หลากหลายของเตียงรพ.มีประโยชน์มาก เล่ามาถึงตรงนี้ เดี๋ยวผู้ที่อ่านบทก่อนหน้าจะงง เอ๊ะ...ไหนว่าใช้การได้แค่ไหล่ กับศรีษะไง แล้วใช้คอมพิเตอร์ได้ไงล่ะ ตรงนี้ขอเล่าในบทต่อๆไปแล้วกันนะครับ

๒.ชีวิตในสังคม ตรงนี้ต้องเริ่มจากเมื่อปี2546 เมื่อ 5 ปีที่แล้ว คงสงสัยกันว่า ทำไม มาเริ่มเอาปี 46 แล้ว 10 มิ.ย. 2529- ต้นปี 2546 ล่ะ หายไปไหน ขอบอกในเบื้องต้นว่า ชีวิต ช่วงนั้น ผมตัดตัวเองออกจากสังคมเลย คือเรียกว่า ช่วงนั้น ไม่มีคนชื่อกิตติชัย เนตรพิศาลวนิช อยู่ในโลกเลยก็ว่าได้ ผมไม่ต่อบัตรประชาชน ไม่ไปเลือกตั้ง ไม่ไปหาหมอนอกบ้าน ไม่ทำธุรกรรมใดๆ ทั้งส่วนตัว และทางราชการทั้งสิ้น ขนาดจะออกนอกบ้านให้เพื่อนบ้านได้มีโอกาสยลโฉมยัง นับครั้งได้ ช่วงนี้มีเรื่องเล่าเยอะมาก แต่ขอกลับมาช่วงปี 46ถึงปัจจุบันก่อนนะครับ ตอนนี้มีงานอาสาสมัครอยู่ 2 งาน ที่ทำมาตลอด 5ปีที่ผ่านมา งานแรก คือ ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ ( Indipending Living) ส่วนอีกงานหนึ่ง ซึ่งเข้าไปมีส่วนร่วมตลอดมา คือ งานของ เครือข่าย เหยื่อเมาแล้วขับ ในมูลนิธิเมาไม่ขับ ซึ่งมั้งสองงานนี้ ได้ให้โอกาส และแง่คิด ต่างๆแก่ผมอย่างมากมายเลย

โดย chai14

 

กลับไปที่ www.oknation.net