วันที่ ศุกร์ เมษายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความผิดพลาดของการช่วยเหลือ


ผมไม่รู้ว่าผมจะดีใจหรือเสียใจดี หลังจากที่ได้ช่วยเหลือเด็กคนนึง แต่หลายครั้งผมก็คิดว่าการช่วยเหลือของผม มันได้ทำลายอนาคตของเขาไปอย่างสิ้นเชิง ซึ่งหากย้อนเวลาไปได้ผมคงจะไม่ช่วยเหลือเด็กคนนั้นอย่างเด็ดขาด

ย้อนกลับไปเมื่อ 2 - 3 ปีที่แล้วผมได้กลับบ้านที่จ.หนองคาย และได้มีโอกาสพูดคุยกับผอ.โรงเรียนแห่งหนึ่ง โดยผอ.คนนั้นได้บอกว่าที่โรงเรียนของเขามีเด็กนักเรียนชั้น ม.3 (ถ้าจำไม่ผิด)พิการขาขาดทั้ง 2 ข้าง เรียนดีแต่ยากจน อยากให้ผมหาทางช่วยเหลือ 

ครั้งนั้นผมก็ได้ช่วยเหลือเด็กคนนั้นด้วยการเขียนข่าวตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ จนเป็นที่ฮือฮาในหมู่บ้าน ซึ่งหลังจากที่ข่าวของเด็กพิการขาขาดทั้ง 2 ข้าง สู้ชีวิต และมีความสามารถในการว่ายน้ำ ชนิดคน 2 ขาอย่างเราต้องอายได้ลงตีพิมพ์ไม่กี่วัน ก็ได้รับการช่วยเหลือทางการเงิน จากทางภาครัฐและเอกชนอย่างอบอุ่น จนต่อมามีรายการทีวีรายการหนึ่งกลับมาทำเรื่องราวชีวิตของเด็กคนนั้นอีกครั้ง (ดังใหญ่เลยนะเอ็ง)

ผ่านไปหลายเดือนผมมีโอกาสกลับบ้านอีกครั้ง และไปถามข่าวเขากับผอ.โรงเรียนคนเดิม แต่คำตอบที่ฟัง ทำห้ผมตกใจแทบจุกอก เพราะเด็กคนนั้นกำลังเสียคน

"มันกำลังหลงระเริง มีเพื่อนเยอะขึ้น เพราะมันมีเงินมาก เพื่อน ๆ เลยไปหาไม่ขาดสาย ทุกวันนี้เริ่มสูบบุหรี่ เที่ยวเตร่ ไม่สนใจเรียน จนทำให้การเรียนมันต่ำลงเรื่อย ๆ "ผอ.บ่นให้ฟังอยากเหลืออด เหมือนกับผมที่ฟังอย่างเหลืออดเหมือนกัน

โอ ไม่ ผมไม่น่าทำลายอนาคตเขาเลย ไม่คิดเลยว่าการช่วยเหลือของผมจะเป็นการทำลายอนาคตของเขาถึงเพียงนี้ หากผมไม่ช่วยในตอนนั้น เขาคงดำเนินชีวิตไปตามปกติเด็กพิการคนหนึ่งและคงไม่เป็นถึงขนาดนี้

"ไอ้น้องเอ๊ยย  แกไม่น่าทำพี่เลย"ผมสบถก่อนเดินออกไปสูบบุหรี่ทอดอารมณ์อยู่หลังออฟฟิศอย่างสำนึกผิด พร้อมกับตั้งคำถามทิ้งไว้ว่า "ถ้าเป็นคุณจะทำงัยเหรอ" 

โดย thetiggs

 

กลับไปที่ www.oknation.net