วันที่ พฤหัสบดี เมษายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ผู้กำกับคนที่หนึ่ง ตอนสี่


  เจ็ดผู้ยิ่งใหญ่

 

ผู้สัมภาษณ์      มาถึงตอนสาม  ที่ทำรายได้สูงสุด  ชาวบ้านชอบกันมาก

กันต์กวี              เรื่องมังกรหยกที่จริงไม่ใช่นิยายที่สนุกที่สุด  เนื้อเรื่องมีจุดอ่อนมากมาย  แต่สิ่งหนึ่งที่นวนิยายเรื่องนี้ไร้เทียมทาน  คือบุคลิกของตัวละคร  ผมยังไม่เคยอ่านนิยายกำลังภายในเรื่องไหนที่สร้างตัวละครได้ดีอย่างนี้  เรียกว่าเกรดเอเกือบทุกคน  อ่านเทียบกับเรื่องอื่นที่เขียนโดยคนเขียนคนเดียวกัน  มีหลายเรื่องที่กิมย้งเขียนได้สนุกกว่า  แต่ตัวละครไม่มีทางเทียบเรื่องนี้ได้เลย  แปลกมาก  เหมือนเกิดสุริยุปราคาเต็มดวงตอนนั้นพอดี  โดยเฉพาะเจ็ดผู้ยิ่งใหญ่  เป็นตัวละครแบบเทพนิยาย  แต่ทำไมรู้สึกใกล้ชิด  มีเลือดเนื้อ  นี้คือสิ่งที่ทำให้ผมรักในมังกรหยก   

ผู้สัมภาษณ์      ช่วยเล่าให้ฟังด้วย

กันต์กวี              พวกเขาได้แก่เทพภาพกลาง  เฮ้งเต่งเอี้ยง  อาจารย์ของเจ็ดนักพรตแห่งช้วนจินก้า  อั้งชิดกง  ขอทานเทพยดาภาคเหนือ  อิดเต็งไต้ซือ  จ้าวทางใต้  อาวเอี้ยงฮง  พิษร้ายตะวันตก  อึ้งเอี๊ยะซือ  ภูติร้ายตะวันออก  จิวแปะทง  ผู้เฒ่าเด็กดื้อ  และกิ๋วเชยยิ่ม  ฝ่ามือเหล็กลอยตามน้ำ  ในนี้มีคนดีสามคน  คนชั่วสองคน  คนกึ่งดีกึ่งร้ายหนึ่งคน  และตัวตลกหนึ่งคน  คนดีได้แก่เทพภาคกลาง  ขอทานเทพยดาภาคเหนือ  จ้าวทางใต้  คนร้ายคือพิษร้ายตะวันตก  และฝ่ามือเหล็กลอยน้ำ  หนึ่งกึ่งดีกึ่งร้าย  คือภูติร้ายตะวันออก  และหนึ่งตัวตลกคือผู้เฒ่าเด็กดื้อ

ผู้สัมภาษณ์      หนังเรื่องนี้เปิดตัวด้วยการเล่าเรื่องราวของพวกเขาเจ็ดคนในวัยหนุ่ม  คุณเอาเรื่องเหล่านี้มาจากไหน

กันต์กวี              ส่วนหนึ่งผมจินตนาการเอาเอง  ผสมผสานกับเรื่องราวในมังกรหยกภาคพิสดารที่เคยมีคนแต่งขึ้น  แต่คล้ายหนึ่งจะถูกลืมไปแล้ว

ผู้สัมภาษณ์      ทำไมผู้เฒ่าเด็กดื้อในวัยเด็ก  ไม่น่าสนใจเลย ดูโง่ๆ 

กันต์กวี              นี้คือวิถีของเขา  บุรุษผู้นี้ยิ่งแก่ยิ่งดี  พูดอีกที  ในวัยหนุ่มเขามีดีน้อย   อาจารย์ของเขารับศิษย์เพียงสองคน  คนหนึ่งคือเด็กอัจฉริยะ  ที่ต่อมาได้เป็นเทพภาคกลาง  เป็นศิษย์รักที่ถูกค้นหามาตลอดชีวิต  และลูกเลือกเป็นทายาท  ส่วนจิวแปะทงในวัยเด็ก  เป็นกำพร้าที่น่าสงสาร  และยามเทียบกับศิษย์ผู้พี่ที่เหนือกว่าในทุกทาง  เขาจึงเหมือนเด็กรับใช้ในสำนักมากกว่า  คล้ายกับว่าอาจารย์ของเขาเก็บตกเขาได้มาโดยไม่ได้ตั้งใจ  ที่ยอมรับไว้  เพราะเห็นว่าซื่อสัตย์ไว้ใจได้  และสงสารที่เขากำพร้าไร้ที่พึ่ง  อีกอย่างการมีเด็กรับใช้สักคนในสำนักก็คงดีไม่น้อย  แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า  บุรุษผู้นี้ยิ่งแก่ยิ่งดี  ยิ่งนานยิ่งงาม  ในขณะที่เทพภาคกลางกลับอายุสั้น  สมัยหนุ่มๆผู้เฒ่าเด็กดื้อยังใสไม่จริง  ยังมีกิเลสตัณหาเจือปนอยู่บ้าง  คือยังเด็กไม่เท่าสมัยที่เขากลายเป็นคนแก่ 

ผู้สัมภาษณ์      หากให้ชาวบ้านเลือก  คงเลือกเขาเป็นผู้มีฝีมือสูงสุด  ทำไมเป็นเช่นนั้น

กันต์กวี              ที่จริงในหนังเรื่องนี้สะท้อนวิถีเจ็ดวิถี  ดังที่ผมบอก  ไม่ใช่คนดีเท่านั้นจึงจะสามารถเป็นมือระดับปรมาจารย์  คนชั่วก็มาถึงได้  แต่วิถีของคนบางคนลึกและโดดเดี่ยวเกินไป  ชาวบ้านชอบวิถีของผู้เฒ่าเด็กดื้อ  เพราะนั่นคือวิถีของเด็ก  ที่ใครๆก็รัก  เราทุกคนหลงรักเด็ก  เรากำลังเอาใจช่วยเด็กคนหนึ่ง

ผู้สัมภาษณ์      ในความเห็นของคุณผู้เป็นผู้กำกับ  คุณคิดว่าใครมีฝีมือสูงสุดครับ

กันต์กวี              หากคุณสังเกตให้ดีจะพบว่า  ในตอนต้นพวกเขาแข่งขันชิงดีกัน  แต่ในท้ายเรื่อง  พวกเขามีอายุมากขึ้น  ฝีมือสูงส่งขึ้น  จนถึงระดับสูงสุด  ในตำแหน่งนั้นพวกเขาหมดความอยากเอาชนะ  ไม่คิดเปรียบเทียบกันอีกแล้ว 

ผู้สัมภาษณ์      จ้าวทางใต้สง่ามาก  แม้เขาจะแทบไม่ได้สู้เลย

กันต์กวี              อาจเพราะพวกเราเป็นชาวพุทธ  ทำให้เข้าใจจ้าวทางใต้ได้ง่าย  ผมต้องการแสดงอานุภาพของพระ  ท่านจึงเคลื่อนไหวต่อสู้น้อยมาก  เพียงแค่ดีดนิ้วไม่กี่ที  ขยับชายเสื้อนิดหน่อย  เพราะเขาเป็นพระภิกษุ  เป็นตัวแทนของธรรม

ผู้สัมภาษณ์      คุณใช้คนไทยเล่นบทนี้  ต้องการบอกอะไรคนข้างนอกหรือเปล่าครับ

กันต์กวี              เป็นเพียงอารมณ์ขันของผม  ผมขยายอาณาเขตเรื่องให้กว้างใหญ่กว่าเดิม  พิษร้ายตะวันตก  เรื่องเดิมเป็นคนจากเอเชียกลาง  แต่ผมกลับขยายพรมแดนให้ไกลออกไปอีกทางตะวันตก  ผมจึงใช้ดาราเยอรมันเล่นบทนี้  เป็นพิษร้ายตะวันตกที่มีจมูกโด่ง  ดาวตาสีฟ้า  เขาร้ายกาจเหมือนชาวตะวันตกที่คืบคลานเข้ามาสู่ภาคตะวันออก  ชายผู้นี้ร้ายเสมอต้นเสมอปลาย  แก่ตัวลงก็คือพิษร้ายที่เก็บไว้นาน  ยิ่งมีพิษกว่าเดิม  ภูติร้ายตะวันออก  ผมใช้ดาราญี่ปุ่นเล่น  เพราะต้องการให้เห็นจิตวิญญาณที่ยโส  โหดร้าย  ละเอียดอ่อนกับเข้าใจในสุนทรียภาพ  และความเป็นชาวเกาะ  มาถึงฝ่ามือเหล็กลอยตามน้ำ  ผมชอบชื่อของเขามากที่สุด  เพราะไพเราะเป็นบทกวี  สมัยเด็กๆผมชอบเรียกตัวเองว่าฝ่ามือเหล็กลอยตามน้ำ  มันโรแมนติกกว่าชื่ออื่น  แต่ตัวเขากลับเลวชาติ  ผมเกลียดที่สุด  ในขณะที่พิษร้ายตะวันตก  ถึงจะร้ายก็ยังร้ายแบบมีรสนิยม  ร้ายแบบปราชญ์  แต่เขากลับร้ายแบบไร้รสนิยม  แบบฆาตกรโรคจิต  ตลอดเรื่องผมสะท้อนให้เห็น  ความแบน  ความตื้นของเขา  ข้อสำคัญ  ผมต้องการให้คนดูกลัวเขา  เหมือนเรากลัวฆาตกรฆ่าต่อเนื่อง  ผมจึงใช้ดาราเกาหลีเล่น  เพื่อเขาเผชิญหน้ากับพิษร้ายตะวันตก  เขาก็เป็นปฏิปักษ์ อย่างไม่ยอมลดราวาศอก  ผมวางตัวจ้าวทางใต้  ซึ่งเป็นพระนิกายมหายาน  แต่ใช้ดาราไทยเล่น  เพื่อแสดงความห่างไกลจากดินแดนตงง้วน  คือทิศใต้นี้ยิ่งใต้ไปกว่าเดิม  มันกลับเพิ่มความเร้นลับของท่าน  ส่วนเทพภาคกลาง  ขอทานเทพยดาภาคเหนือ  และผู้เฒ่าเด็กดื้อ  ผมใช้ดาราจีนเล่น 

ผู้สัมภาษณ์      ทำไมคนดูชอบตอนสามมากที่สุด

กันต์กวี              โดยจิตใต้สำนึกของชาวบ้าน   เรารับรู้สภาวะนามธรรมบางอย่าง  เหมือนเด็กชอบฟังนิทาน  ผมเคยเล่านิทานให้เด็กฟัง  หากเล่าไม่ดี  โดนเด็กเล่าให้ฟังกลับ  เจ็ดผู้ยิ่งใหญ่เข้าลึกไปในจิตใต้สำนึกส่วนนี้  ยกตัวอย่างเช่นขอทานเทพยดาภาคเหนือ  เขาเหมือนมีชีวิตอยู่จริง  และมีชีวิตยืนยาวไร้ขีดจำกัด  มันเป็นนิทานชาวบ้าน  มีมาช้านาน  ขอทานเทพยดาภาคเหนือ  เป็นคนง่ายๆ  เขาใส่เสื้อผ้าขาดๆ  ถือไม้เท้าอันเดียว  สวมรองเท้าแตะ  นึกจะนอนไหนก็นอนนั่น  มันเป็นความสบายอย่างเหลือเกิน  หากเขาหลุดพ้นน้อยกว่าจ้าวทางใต้หรือผู้เฒ่าเด็กดื้อ  ก็เพราะเขารักเพื่อนมนุษย์มากกว่า

ผู้สัมภาษณ์      เรื่องของพวกเขาเจ็ดคนเล่าได้ไม่รู้จบ  ที่จริงในสามตอนนี้  ตอนนี้น่าจะเป็นไฮไลท์

กันต์กวี              มันใหญ่กว่า  แต่ไม่แน่ว่าจะต้องดีกว่า  ผมคิดว่ามันดีคนละแบบ  ตอนหนึ่งเหมือนเป็นชั้นประถม  ตอนสองเหมือนชั้นมัธยม  และตอนสามเหมือนมหาวิทยาลัย  ยากที่เราจะบอกได้ว่าอะไรดีกว่า

ผู้สัมภาษณ์      ที่จริง  เทพภาคกลางมีพลังฝีมือสูงสุด  เห็นได้ชัดในตอนต้นเรื่อง  เขาเป็นหนึ่งแห่งหนึ่ง 

กันต์กวี              แต่เขาอายุสั้นที่สุด 

ผู้สัมภาษณ์      ทำไมเป็นอย่างนั้น

กันต์กวี              ก็นั่นนะสิ  ผมก็สงสัย (  หัวเราะ )  ผมคิดว่าธรรมชาติสร้างทุกสิ่งมาอย่างยุติธรรม  มีให้มีรับ  และนี้คือความงามของเจ็ดผู้ยิ่งใหญ่  เทพภาคกลางมีภูมิปัญญาและพลังฝีมือสูงมากเลย  แต่เขากลับมีกาลเวลาจำกัด  ศิษย์ผู้น้องของเขา  โง่เขลา  แต่กลับมีกาลเวลาเกือบไร้ขีดจำกัด

ผู้สัมภาษณ์      ทำไมคุณไม่สร้างตอนต่อ  มังกรหยกยังมีภาคสอง  สาม  และมีเรื่องราวต่อเนื่องอีกมาก  คนดูเสียดายกันมาก 

กันต์กวี              สมัยผมสร้างสลักจิต  มีคนสงสัยทำไมผมไม่สร้างหนังแนวนี้อีก  เพราะมีความเป็นไปได้มากมาย  เช่น ทัดดาวบุษยา  สกาวเดือน  ละอองดาว  ฯลฯ  คำตอบคือ  เรื่องเดียวก็พอแล้ว  ทำมากกว่านั้นเป็นความหมกมุ่น  การทำงานศิลปะ  ต้องมีการหยุด ณ จุดหนึ่ง  คุณสมบัติของสนามคือมันมีขอบ  ไม่เช่นนั้นก็จะเสียเวลาไปหนึ่งชีวิต  ตอนทำอาจมันดี  แต่กาลเวลาผ่านไปจะพิสูจน์  ว่าส่วนที่เพิ่มเติมมานั้น  ไม่ใช่สิ่งจำเป็น  มันจะไม่มีก็ได้  น้อยคนจะควบคุมตัวเองได้  ไม่เชื่อคุณย้อนกลับไปดูผลงานของผู้กำกับจำนวนมาก  ยุบตัวลงไป  แม้แต่คนเก่ง  ก็มีผลงานจริงๆเพียงไม่กี่เรื่อง  ผลงานส่วนใหญ่เป็นเพียงการขยายตัวออกมาอย่างเลื่อนลอย  เสียเวลาชีวิตของเขา  เช่นเดียวกันหนังกำลังภายใน  ผมสร้าง มังกรหยก สามตอน  ก็เหลือจะพอแล้ว  แม้จะยังมีนิยายกำลังภายในอีกเป็นพันเรื่อง  การสร้างมันจะไม่เป็นการเพิ่มอะไรขึ้นมาเลย  สิ่งที่เหมือนเพิ่มแต่ไม่เพิ่มนั่นเองคือกิเลส

ผู้สัมภาษณ์      จึงต้องมาสร้าง จันดารา

กันต์กวี              ครับ  ผมต้องการแก้โจทย์ใหม่

 

โดย ฟ้าพูลวรลักษณ์

 

กลับไปที่ www.oknation.net