วันที่ อังคาร เมษายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แต้มไม่ยุ่ง มุ่งแต่ท่า (สวย)... (ตอบ Tag)









หลังจากได้รับ Tag จากบล็อกเกอร์ santasom ก็ถึงกับอึ้งไปพักใหญ่...
แต่พออ่านไปอ่านมาก็ต้องถึงบางอ้อ เพราะต้นทางที่แนะนำให้ส่ง Tag มาให้เรา
ไม่ใช่ใครที่ไหน คุณเพื่อน "สายลมที่ผ่านมา" ที่รักนั่นเอง
แต่ก็อดที่จะบ่นอยู่ในใจไม่ได้ เพราะ Tag นี้ต้องส่งต่อให้อีก 5 คน
แล้วจะส่งต่อให้ใครกันได้มั่งหล่ะเนี่ย...
เห็นเขาตอบ Tag กันตั้งหลายบ้านแล้ว ที่สำคัญต้องขอสารภาพก่อนเลยว่า
ตั้งแต่อยู่ที่ OK. NATION มา ยังไม่เคยได้ตอบ Tag กะเขาสักที
แต่ก็อะนะลองดูแล้วกันเรา ....

-------------------------------------------------


ถามว่า "เคยโยนโบว์ลิ่งบ้างรึป่าว"
ขอตอบด้วยความภูมิใจเต็มทีเลยว่า "เคย"


ถามต่อว่า "โยนโบว์เก่งมั้ย"
ขอตอบด้วยความภูมิใจนิดๆ ว่า "ก็พอตัว"


ถามต่ออีกว่า "แล้วเคยโยนโบว์บ่อยแค่ไหน"
ขอตอบด้วยเสียงที่เบาๆ ว่า "ก็แค่..... ครั้งเดียวเองงงงงงงง"


กร๊ากกกกกกกกกกกกกก (เล่าแล้วก็ขำตัวเอง)
แต่ขอบอกนะคะว่า "ฝีมือหน่ะสุดยอดดดดดด"(ถึงขนาดต้องสอยลงมาเลย...อิๆ )
แต่ถึงจะแค่ครั้งเดียว ก็มีเรื่องมาเล่าให้ฟังนะจ๊ะ....


วันนั้น... วันที่นานมากแล้ว...
มะโหนกและพักพวกรวมตัวกันได้ 10 กว่าคน
เกือบๆ ห้าทุ่มหลังจากเสร็จงานก็ลงมติกันว่าจะไปโยนโบว์ฯ กันแถวๆ เอกมัย
ซึ่งมีอยู่เพียง 2 คนเท่านั้นที่เคยโยนโบว์ฯ
นอกนั้นอย่าให้เล่าเลย....
หุ หุ เพิ่งจะเคยเหยียบลานโบว์เป็นครั้งแรก
นั่นก็หมายรวมถึง "มะโหนก" ด้วยดิ
ในใจก็นึก "มันต้องทำไงบ้างหว่า..."
แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี แบบว่า... ตามๆ เค้าไปก็เท่านั้น
จนมายืนสงบนิ่งอยู่ที่ลูกโบว์ลิ่ง... ก็ลูกมันมีตั้งหลายสี หลายขนาด
เอ๊ะ...  สงสัยคงให้เลือกสีตามใจชอบมั้ง จะเลือกสีไหนดี...


สักพักก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง...
"เจ๊ๆ เค้าให้เลือกตามน้ำหนักยะ เดี๋ยวแบกลูกไม่ไหวหรอก"
"เฮ้อ... ตรูหล่ะเซ็ง" เป็นเสียงพึมพรำของไอ้น้องคนที่บอก
"ก็แหม... คนสวยจะรู้เหรอคะ" เราก็ได้แต่ส่งเสียงแก้เก้อไปยังงั้น
แต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะนึกขำตัวเอง... บ้านนอกดีแท้เรา คริ คริ






ได้ลูกตามน้ำหนักที่เราต้องการแล้วก็ต้องโยนแล้ว
แต่... จะโยนท่าไหนกันหล่ะหว่า
มองซ้าย มองขวา.... ลู่ข้างๆ ก็โยนกันแบบมืออาชีพมาเองทั้งนั้น
ทำไงหล่ะ นึกขึ้นมาได้ว่าคงจะต้องใช้ท่าแบบ "มนุษย์หินฟรินสโตน" การ์ตูนเรื่องโปรดที่เคยดูซะแย้ววว นึกได้ยังนั้นไม่มัวรอช้า....
วิ่งไปแล้วไข้วขาพร้อมโยนลูกออกไป... พร้อมกับท่วงท่าที่สวยงาม (อิ อิ ชมตัวเองซะเลย)เรายืนมองลูกโบว์ลิ่งที่กลิ้งไป ถึงแม้มันจะลงข้างๆ ลู่ซะก่อนที่จะไปถึงจุดหมายปลายทาง แต่ในใจลึกๆ เราก็อดที่จะภูมิใจไม่ได้กับความสำเร็จของตัวเองไมได้
ที่สามารถโยนลูกโบว์ลิ่งออกไปได้จนสำเร็จ  ไม่กระเด้ง กระดอน ข้ามไปอยู่ลู่ข้าง
ตามสโลแกนที่ว่า "แต้มไม่ยุ่ง  มุ่งแต่ท่า (สวย)..." ไว้ก่อนเรา


ทุกอย่างล้วนต้องมีการเริ่มต้น ....
ท่าไม่มีการเริ่มต้นก็คงไม่มีครั้งต่อๆ ไป จริงมั้ยค่ะเพื่อนๆ.....



แล้วค่อยดวลฝีมือกันในงานวันที่ 4 พฤษภาคม 2551 ที่จะถึงนี้นะจ๊ะ...



 

การแข่งขันโบว์ลิงค์การกุศล
Blogger OK Nation ซับน้ำตาน้องน้อยบ้านพรุชิง

คลิก ที่นี่ เพื่อเข้าชมครับ

-------------------------------------------------------------------

โดย มะโหนก

 

กลับไปที่ www.oknation.net