วันที่ อาทิตย์ กุมภาพันธ์ 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความคิดคำนึงถึงหัวมุมถนน


ฉันกลับมาที่เก่า
ตรงหัวมุมถนนแห่งนั้น
สถานที่ซึ่งเรา นัดพบกันเสมอ
เมื่อหกปีที่แล้ว

มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นที่นี่
แต่จะมีสักกี่คนที่ล่วงรู้
เราเป็นเพียงนักแสดงที่อ้างว้าง
มีกาลเวลาเป็นผู้ชมที่ไร้ความรู้สึก
ไม่มีแม้เสียงปรบมือ
ที่น่าขันกว่านั้นก็คือ
เราไม่มีโอกาสอ่านบทความของตนก่อนแสดง

โลกหมุนไปอย่างแล้งน้ำใจ
ทุกสิ่งเปลี่ยนไปเหมือนฉากละคร
ตึกเก่าถูกทุบทิ้ง
ตึกใหม่ถูกสร้างขึ้นมา
ไม่เหลือซากหรือร่องรอยให้เห็น
ทุกสิ่งเป็นเพียงความทรงจำ
ความทรงจำเป็นเพียงควันจากกองไฟ

สักวันหนึ่ง...
ฉันจะกลับกลายเป็นคนชรา
อาจจะนั่งอยู่ตามสวนสาธารณะในยามเย็น
เฝ้ามองดูดวงตะวันลับหายไปในพุ่มไม้
ตระหนักแน่แก่ใจว่า
แม้จะเสาะค้นไปทุกสุมทุมพุ่มไม้
ก็ไม่อาจพบดวงตะวันที่หายไปต่อหน้าต่อตา

บางที...
อาจจะมีเพื่อนคนชรา  เดินเข้ามาทักทาย
ร่วมสนทนาถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ
กล่าวถึงสังคมสมัยใหม่อย่างงุนงงและปวดใจ
ผลัดกันเล่าถึงความหลังซึ่งแสนสุข-อย่างแสนเศร้า
แล้วเราก็จะโบกมือลาจากกัน
โดยไม่สามารถล่วงรู้ว่า วันพรุ่งนี้
ใครจะเป็นฝ่ายผิดนัดโดยไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ที่มา:นิราศนรก/แก้วลายทอง

cursor

โดย The_moon

 

กลับไปที่ www.oknation.net