วันที่ ศุกร์ พฤษภาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ถ้ำขวัญเมือง....ตอนที่สอง


                       

ถ้ำขวัญเมือง....ตอนที่สอง

สุจิตโต

                              ๏ แปดนาคมาเข้าบวช           พร้อมกัน

                   ยี่สิบสามกรกฎาวัน                          ฤกษ์เอื้อ

                   เรานาคสุดท้ายทัน                          สิบแปด  ยี่สิบ

                   กว่าเสร็จกิจยืดเยื้อ                          ย่ำข้ำพอดี.

                             ๏ แปดนาคอุปสมบท              พร้อมกันหมดวันเดียวกัน

                   นาคเอกหลวงน้านั้น                         องค์ท่านใหญ่กว่าใครเขา

                             วันที่ยี่สิบสาม                       ได้ฤกษ์ยามเย็นวันเสาร์ 

                   นาคแปดเป็นตัวเรา                          เยาว์อ่อนด้อยน้อยพรรษา

                             หกโมงยี่สิบเสร็จ                   สิ้นสำเร็จเรื่องนานา

                   เย็นค่ำย่ำสนธยา                             เป็นองค์สาวกพุทธองค์

                             ๏ ห่วงงานก็ห่วงให้                ห่วงกิจ

                   ห่วงเพื่อนฝูงญาติมิตร                       สนิทข้อย

                   ห่วงจริงห่วงดวงจิต                          นุชแม่

                   ห่วงว่าตัดบ่วงร้อย                           ห่วงทิ้งบ่หาย.

                             ๏ เอ้อระเหยลอยพวง             ห่วงให้ห่วงให้ห่วงกิจ

                   ห่วงเพื่อนห่วงฝูงไป                         ห่วงอาลัยห่วงญาติมิตร

                   ห่วงเจ้าห่วงดวงใจ                           ห่วงฤทัยแม่ขวัญจิต

                   ห่วงงานจะยุ่งเหยิง                          ห่วงบันเทิงห่วงอามิส

                   ห่วงอื่นหมื่นแสนห่วง                        ล้วนเป็นบ่วงมาคล้องติด

                   ห่วงเอยจะตัดบ่วง                           เป็นร้อยพวงใช่เรื่องนิด

                   ขวัญเอยเจ้าจะคิด                           ตัดฤทธิ์บ่วงให้ห่วงเอย.

                             ๏ สองร้อยยี่สิบเจ็ดข้อ            สีเล

                   ปฏิบัติให้จำเจ                                ทุกข้อ

                   ตั้งใจอย่าแสร้งเส                            ทำผิด

                   พระวินัยจักถอยท้อ                         ละทิ้งได้ฤๅ

                             ๏ เป็นพระรักษาศีล                อย่าขาดวิ่นอย่าเว้นข้อ

                   อย่าเติมอย่าเสริมต่อ                        เอาให้พอดีที่มี

                             สองร้อยยี่สิบเจ็ด                   ถือเป็นเด็ดขาดแค่นี้

                   ปฏิบัติให้ดีดี                                  อย่าให้กึ่งให้เกินไป

                             พุทธองค์ทรงบัญญัติ              อนุญาตพระวินัย

                   เราสงฆ์ดำรงไว้                              อย่านอกลู่นอกรอยเท้า

                             พระองค์ถึงซึ่งนิพพาน             วางธรรมธารเป็นรากเหง้า

                   รู้จริงยิ่งตัวเรา                                 อย่าโง่เขลานอกรอยทาง

                             ตามรอยพระองค์เถิด              จะประเสริฐเลิศทุกอย่าง

                   ตั้งใจในแนวทาง                             ศรัทธามั่นจะถึงมรรค

       

                             ๏ กิจวัตรพระต้องหมั่น            ประจำ

                   หนึ่งสวดมนต์ประจำ                         ค่ำเช้า

                   กวาดลานวัดประจำ                          อย่างหนึ่ง

                   ควรจักทำทุกเช้า                            บ่ายบ้างอย่างขยัน.

                             ๏ กิจวัตรพระต้องหมั่น            ต้องขยันอย่าอยู่เฉย

                   หน้าที่มีอย่าเลย                             อย่าละเว้นเป็นวินัย

                             สวดมนต์เรื่องของพระ             หากท่านละผิดวิสัย

                   เช้าเย็นเป็นวินัย                              วิสัยพระอย่าละเว้น

                             ลานวัดหมั่นปัดกวาด               ให้สะอาดดูร่มเย็น

                   ใครใครเขามาเห็น                           ได้รู้ซึ้งถึงนิสัย

                             เรามาอาศัยคุณ                    วัดช่วยขุนบุญยิ่งใหญ่

                   ควรจักรักษาไว้                               อย่าให้ว่าได้ว่าเลว

                             ๏ เช้าเช้าบิณฑบาตเยื้อง         ยังตลาด

                   ขวักไขว่ผู้คนกลาด                          เกลื่อนร้าน

                   ก้มมองแต่ในบาตร                          บ่เหลือบ  แลใคร

                   ยืนหยุดอยู่หน้าบ้าน                         ญาติบ้างบางโยม.

                             ๏ ทุกวันขวัญบิณฑบาต           ยังตลาดผู้คนเกลื่อน

                   ทั่วย่านตามบ้านเรือน                        ร้านรวงค้าของสารพัน

                             แพรผ้านานาชนิด                  ลูกไม้ติดต่างต่างสรรพ์

                   สารพัดอาหารพรร-                          ณนาได้ด้วยมากมาย

                             เป็นสงฆ์ต้องสำรวม            อย่าหละหลวมเที่ยวสอดส่าย

                   สายตาอย่าชอนชาย                        ชำเลืองช้องน้องนางชม

                             ก้มมองอย่าละบาตร               ถึงบ้านญาติหยุดยืนก้ม

                   บุญใดขอให้สม-                             ปรารถนานะโยมเอย.

                             ๏ สังฆทานตั้งยี่-                   สิบวัน  หนึ่งแฮ

                   อานิสงส์มากครัน                            สืบสร้าง

                   วัดไหนเล่าเท่าทัน                           เท่าวัด  ขวัญเฮย

                   บุญแต่หลวงพ่ออ้าง                         แต่งไว้ได้ชม บารมี.

                             ๏ บุญเอยหนอศรัทธา             ไหลหลากมาจากหนใด

                   สังฆทานเหลือรับไว้                         แทบไม่ได้ให้บิณฑบาต

                             เดือนหนึ่งยี่สิบวัน                  นับมากครันน่าประหลาด

                   ใกล้ไกลยังไม่อาจ                          บุญแรงเหลือเหนือวัดขวัญ

                             นี่แหละอานิสงส์                    ศาสน์ดำรงจะคงมั่น

                   ด้วยหลักพระธรรมนั้น                       ต้องปฏิบัติให้ชัดจริง

                             สรวง ปริสุทโธ                      บุญท่านโขทุกทุกสิ่ง

                   ใครจะอ้างว่าแอบอิง                         เชิญพบท่านถ้ำขวัญเมือง

                     

                             ๏ บารมีท่านมากแท้               หนออา

                   ควรแก่ได้บูชา                                กราบไหว้

                   เป็นสิริหนักหนา                              นานุช  ขวัญเอย

                   ฟังเทศนาธรรมไท้                           ดุจได้วิมานทอง.

                             ๏ จะว่ายกยอ                       ก็ขอปฏิเสธ

                   จะว่าเกินเหตุ                                 ก็เหตุใดเล่า

                   ก็ของจริงจริง                                 ใช่พูดเปล่าเปล่า

                   ที่เอามาเล่า                                  เพราะเรากันเอง

                             ท่านมากบารมี                      ก็ที่เห็นเห็น

                   สังฆทานไม่เว้น                              ลูกศิษย์เป็นเข่ง

                   ใครบังคับเล่า                                 ตัวเขามาเอง

                   ใครจะกะเตง                                 เข้าสะเอวใครมา

                             เขามากราบไหว้                    เรื่องไรกันหนอ

                   ฤๅเขามาขอ                                  เลขเด็ดหนักหนา

                   ฤๅว่าพระเครื่อง                              เรืองฤทธิ์อิทธา

                   ฤๅน้ำมนตรา                                  ฤๅยันต์ของดี

                             ก็เปล่าทั้งเพ                        ใช่เหใช่เหตุ

                   เขามาฟังเทศน์                              ฟังธรรมวิถี

                   มานั่งปฏิบัติ                                  กรรมฐานฌานสี่

                   นี่แหละของดี                                ของ “ถ้ำขวัญเมือง”

                             แค่อ่านแค่เขียน                    ให้เพียรแทบตาย

                   โง่เขลาจะคลาย                             ปัญญาจะเฟื่อง

                   ไม่มีทางดอก                                จะบอกสักเรื่อง

                   จะให้ประเทือง                               ปฏิบัติพระธรรม

                             สัญญาพาติด                       ตัดจิตไม่ขาด

                   เวียนว่ายตายอนาถ                          ในโลกประจำ

                   ลองฟังท่านหนอ                             ข้อธรรมท่านล้ำ

                   ปฏิบัติจะนำ                                   ธรรมะแก่ตัว

                             ๏ เหล่าชีนี้ช่างพร้อม              เพรียงขยัน

                   เช้าตรู่แต่ไก่ขัน                              ยาตรเต้า

                   ประกอบโภชนาอัน                          ถวายพระ

                   บุญหนักอนรรฆเจ้า                          จุ่งล้นกุศลกรรม.

                             ๏ เหล่าชีตื่นแต่เช้า                พากันเข้าครัวหุงหา

                   ประกอบโภชนา                              อาหารพระเพลาสาย

                             ลั่นกลองบอกเวลา                 ทั้งจัดท่าคอยถวาย

                   กาน้ำตั้งเรียงราย                             ไว้เรียบร้อยคอยพระมา

                             ญาติโยมมัคทายก                 อุบาสกอุบาสิกา

                   ต้อนรับขับสู้หน้า                             มิได้เหนื่อยมิได้หนี

                             ดูแลวัดและตัดหญ้า               แมวเลียงผาและหมาหมี

                   อยู่ได้เพราะยายชี                           ให้อาหารสำราญใจ

                             บุญหนักอนรรฆเจ้า                 ขอให้เข้าถึงธรรมได้

                   สำเร็จถึงบันได                               พระอริยะนะชีเอย.

                      โปรดติดตาม "ถ้ำขวัญเมือง...ตอนที่สาม" ต่อไป

        

 

โดย เป๊ปซี่

 

กลับไปที่ www.oknation.net