วันที่ อังคาร พฤษภาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

โอย...ข้าวแพงแต่ชนแก้ว


     เมื่อวานผมได้มีโอกาสได้ไปซื้อข้าวถุงที่ร้านสะดวกซื้อ ข้าวหอมมะลิ 100 % ตราหงษ์ทองที่ชื่นชอบ ราคา 210 บาท ในหัวของผมคิดว่ามันก็ไม่เห็นจะแพงตรงไหนเลย (ไม่ใช่ว่าอวดรวยนะครับ) ขณะที่เดินไปจ่ายตังค์ก็เห็นเหล้าหงษ์ทองเช่นกันราคาพอกัน แต่ไม่มีใครเบื่อว่าแพง ยิ่งถ้ารวมอุปกรณ์เสริมสร้างความเมาด้วยแล้วยอดอาจทะลุ 300 บาท แต่ก็ไม่มีมาประท้วง...งง

     ผมรู้ดีว่าการทำนาเหนื่อยแค่ไหนเพราะคุณตาคุณยายยังทำอยู่ แต่ไม่ได้ทำขายเพราะตากับยายปลูกข้าวให้ลูกหลานกินเท่านั้น ไม่ว่าข้าวจะถูกจะแพงตากับยายของผมก็ปลูกให้ลูกหลานเท่านั้น ถึงแม้บอกว่าให้หยุดแกก็ไม่หยุดบอกแต่เพียงว่า "ข้าวที่ไหนจะอร่อยเท่าบ้านเราปลูกเอง" ที่บ้านก็เลยไม่เคยซื้อข้าวกินเลยเพราะตาจะส่งมาให้ตลอด

    เมื่อก่อนเวลาที่ไปบ้านตายายจะกินข้าวไม่หมดเพราะกับข้าวไม่ถูกปาก (เด็กกรุงเทพก็งี้) แต่พอและลองไปเกี่ยวข้าวกับตา ลงไปได้แค่ 10 นาทีเห็นอีกทีนอนเน่าอยู่ใต้ต้นไม้ มองไปที่ตายายแกก็ยังไม่หยุดพักซะที ไม่ยอมแพ้หรอกในใจคิดวิ่งถือเคียวลงนาไปอีก 10 นาทีต่อมาเกือบตายหน้ามืดเกือบกลายเป็นผีเฝ้านาซะแล้ว ที่นั้นสวยมากครับเวลาที่ข้าวสุกทุกอย่างเป็นสีทองหมดเลย...นี่แหละแผ่นดินทองของไทย

    เดี๋ยวอ้วนขึ้นแล้วครับกินข้าวเยอะมากทวนกระแสข้าวแพง พอข้าวถูกผมผอมแต่ข้าวแพงผมอ้วน ไม่ใช่หรอกครับ เพราะผมรู้ว่าตายายเหนื่อยและดีใจแค่ไหนที่เรากินข้าวของตาอย่างอร่อย รักตายายมากครับ

โดย นามปากหมา

 

กลับไปที่ www.oknation.net