วันที่ อังคาร เมษายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แล้วมันก็อุบัติขึ้นจริง สงคราม cyber space ในดินแดนของเรา : The Reflection (1)


แล้วมันก็อุบัติขึ้นจริง สงคราม cyber space ในดินแดนของเรา : The Reflection

ให้ตายเถอะแม่เจ้า!...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับ blog ของชั้น เช้าวันที่ 23 เม.ย50 จากภาพ มุมสูง ของสำนักงานกลางเก่ากลางใหม่ ที่มีหญิงอ้วนกลมนางหนึ่ง นั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปล่อยให้แสงจากจอนั้น สาดกระทบหน้า วาบ...วาบ..แต่ร่างนั้นยังนิ่งงัน เหมือนครุ่นคิดอะไรสักอย่าง

ตัดภาพ ไปที่ดวงตาแห้งผากที่ล่องลอย ค่อยๆ zoom out ออกมาเห็นปาก..เผยอค้าง...แล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแค่นยิ้ม...เหมือนจะหัวเราเยาะ ให้กับความฟุ้งซ่านของตัวเอง แต่ภายในหัวกลมๆนั้นมี ??????????????....และ ???? เกิดขึ้นสลับการพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว

ตัดภาพอีกครั้ง เห็นผู้คนมากมายมีอาการที่คล้ายคลึงกันนั้น นับพัน นับหมื่น หน้ำซ้ำบางคนยังเกิดอาการอย่างว่า ต่อเนื่องมาตั้งแต่ 02:00 ของกลางดึกในคืนที่ผ่านมา เสียงนิ้วพรมบนคีบอร์ดให้จ้อกแจ้ก พร้อมเสียงคลี๊กเม้าส์ แทรกเป็นระยะ พอให้ได้เกิดความกดดัน และสับสนทางอารมณ์ของผู้ชมทางบ้าน....

ฮุ ฮุ พอหอมปาก หอมคอ..หอม...(อ่ะ จ๊าก..ม่ายเอาๆ จะมาคิดลึก ทะลึ่งอะไรยะแม่ฯ เผลอไม่ได้ แว่บตลอด..เข้าเรื่อง เดี๋ยวนี้!)

ค่ะ พอหอมปากหอมคอ กับภาพจำลองบรรยากาศเช้าวันที่ 23 เม.ย.50 วันสำคัญอีกวันหนึ่งในชีวิตซึก blogger *(1- ดูอ้างอิงข้างล่าง ประกอบจ้ะ) 

เหตุการณ์ลักษณะนี้คงเกิดขึ้นกับหลายคน บางคนมีผลกระทบและอารมณ์ต่อเนื่องที่อาจไม่สามารถ “กู้คืน” กลับมาได้ บางคนอาจเหมือนมี แต่ก็ไม่มี ฯลฯ เนื่องจากระบบล่มมาตั้งแต่ช่วงตีสองของวัน (ข้อมูลจากคำให้การของคุณหญิงหม่อม กำปงพิราเทวี และคุณน้องวิหกพลัดถิ่น จากคอมเม้นท์ใน blog ของแม่หมูเองและคอมเม้นท์ใน “เรื่องอย่างว่า” ใน blog ของท่านอื่นๆ) ทำให้ข้อมูลเชิงสถิติของบล็อกเกอร์หลายๆท่านหายวับไป เรื่องบางเรื่องของบางท่านก็..หายไป...อย่างไม่มีวันจะได้กลับมา ขอไว้อาลัยให้กับ “ความคิด-ความตั้งใจ-มิตรภาพ” ที่บังเกิดขึ้นในเรื่องที่หายไป ของคุณcaesar และท่านอื่น..หากมี

เข้ามามีส่วนร่วม และก็ รัก oknation นะคะ...แต่อยากจะหยิกให้เนื้อเขียว...ตีซ้ำให้ร้องไห้จ้า สมกับความผิดที่เกิดขึ้น...

แต่คิดๆดูแล้ว ต่อให้ทำไป สักพักก็คงอดไม่ได้ที่จะโอบกอด กอดคอร้องไห้ปลอบโยน และให้อภัย พร้อมเตือนสติว่าอย่าให้ความผิดเช่นนี้มันเกิดขึ้นอีก ทีเดียว..เพราะ ความรู้สึก มัน “กู้คืน” ไม่ง่ายนัก หรือ อาจไม่ได้เลย ด้วยซ้ำ

อย่างเรื่อง สถิติผู้เข้าชมน่ะนะ (ในความคิดแม่หมูนะ) มันก็อาจจะคล้ายพลวัตน์ของบอร์ดหุ้น ที่ดึงดูดผู้ซื้อ-ผู้ขาย ให้ได้คอยสังเกตกัน จะช้อน จะกว้าน เมื่อไร อย่างไร สำหรับคนที่ “เล่น” ส่วนในอีกมุมหนึ่งมันคือ “ดาวเด็กดี” ที่แม่หมูฯคอยลุ้นตอนเรียนอนุบาล คือ คุณครูจะมีดาวเด็กดี เป็นรูปดาวไปติดบนบอร์ด ซึ่งมีชื่อของนักเรียนอยู่ เวลาที่ใครทำความดีอะไร ก็จะติดดาวเพิ่มเข้าไป...ตรงนี้เป็นกลเม็ดที่คอยกระตุ้นให้เด็กๆ อยากจะทำความดี อย่างต่อเนื่องด้วยตนเอง โดยที่คุณครูไม่ต้องมาจ้ำจี้จ้ำไช สั่งนู่น สั่งนี่ ทวงการบ้านเช้าเย็นให้เมื่อย นะค่ะ

เมื่อมันเกิดข้อผิดพลาด ก็คงมีบ้างที่กำลังใจมัน ฝ่อลง เล็กน้อย แต่พอเราโตๆกันแล้ว มันก็คือเรื่องเล็กๆ นั่นเอง จริงไหมคะ...

แต่นั่นก็คือในแง่ของความรู้สึก ถ้าเราหันกลับมามองในเรื่องการบริหารจัดการ เรื่องความเชื่อมั่น ศรัทธา ในสถาบัน องค์กรแล้ว...มันคงไม่เล็กเลย

เราเตือนท่านแล้ว...เป็นเดือนมาแล้ว รอดูทีท่ามาพอสมควรแล้ว...และในที่สุด ก็เกิดเหตุการณ์นี้...ช่วงหนึ่งที่ผ่านมา ด้วยความเป็นมือใหม่ ที่เริ่มท่องในชุมชนนี้ บังเอิญไปได้กระทบกับความรู้สึกบางอย่าง จนทำให้เกิดแรงบันดาลใจเขียนเรื่อง “เกือบถูกน็อค สมองบวม เพราะพายุลูกเห็บของข่าวสารและความรู้สึก” *(2) เอาเป็นว่าตัดช่วงที่เป็นประเด็นการเตือนภัยที่แม่หมูได้นำเสนอไว้เมื่อ 1 เม.ย.50 ดังนี้

“....หลับตา...จินตนาการ...

แล้วลืมตาขึ้นมาใหม่ท่านจะพบกับ “เครื่องซักผ้า” เครื่องใหญ่อยู่ตรงหน้า กำลังปั่น spin อย่างแรง โดยคนซักก็หวังอยากให้ผ้าสะอาด หอม น่าใส่

ในขณะเดียวกันในเครื่องซักผ้านั้นมันก็มีทั้งเสื้อโค้ต ยีนส์ เสื้อยืด กระโปรงโครเช ชั้นในลูกไม้ ผ้าอ้อมเด็ก ถุงน่อง รองเท้าบอล ฯลฯ มารวมซักด้วยกันในคราวเดียว

เท่านั้นไม่พอคนนั้นก็เปิดฝาเครื่องเอาหมวกมาหย่อน คนนี้ก็เอากระเป๋า เอาเสื้อ ถุงเท้า มาใส่อีก ฯลฯ ...ฯลฯ...ฯลฯ ไม่มีวันจบ

ถ้าเครื่องมันไม่ระเบิดตู้มต้าม ทำเอาคนใกล้คนไกล บาดเจ็บถลอกปอกเปิก อย่างน้อยเครื่องมันก็คงบอบช้ำและอาจเสียหาย เพราะคนซักกดปุ่มอยู่ step เดียว ลืมแยกประเภทเสื้อผ้า หรือวางแผนการซัก เสื้อผ้าดีๆ ที่เจ้าของรักหลายชิ้นอาจถูกซักเสียสะอาด..หอมน่าใส่ หรือสะอาดมาก...ก..จนเปื่อย และก็อาจจะมีบางชิ้น ทานแรงซักไม่ได้ต้องขาดวิ่น ใช้การไม่ได้อีกต่อไป

ก็คง...น่าเสียดาย 

ทั้งเครื่องซักผ้าคุณภาพ เสื้อผ้าดีๆหลากหลายชนิดของใครๆ ที่อาจต้องพังไป

คนที่เหลือ หรือสังคมภายนอกที่หวังว่าจะได้ใช้ประโยชน์จากเครื่องนี้ ต้องผิดหวัง แล้วทำให้เจ้า “เครื่องซักผ้าเครื่องใหญ่พลังสูง” เครื่องนี้ต้องถูกลากไปรวมกับ “เครื่องใช้ไฟฟ้าโปเก” ที่ห้องเก็บของหลังบ้าน รอวันโละ และหันไปซื้อเครื่องใหม่

ก็มันรักซะแล้ว...จึงไม่อยากจะต้องเศร้า และเสียดาย ความตั้งใจและความรู้สึกดีๆ ของทุกคนทุกฝ่าย

ถ้าไม่เร่งแก้ไข ช่วยกันร่าง “ธรรมนูญ cyb(er)log” ของพวกเรา ให้มีกติกา กฎบัญญัติ มาตรการที่รัดกุม คุ้มครองถึงอนาคต..มันอาจสายไป

ทั้งนี้คิดว่าสถานการณ์คงพอจะประคองตัวไปได้สักพัก มีเวลาพอให้ผู้ที่เกี่ยวข้องได้ทบทวนและจัดการอะไรๆให้ลงตัว ชัดเจนในท่าที กติกา และเป้าประสงค์ ให้ชาว oknationblog มีความสุขถ้วนทั่วกัน..ทุกคนเทอญ ซ้า..ธุ

เชื่อมั่น และเป็นกำลังใจให้เสมอ...”

ขออภัยนะคะ ที่บังเอิญเป็นคนชอบจินตนาการเปรียบเทียบอะไรๆ ให้มันต้องซับซ้อน แต่บางอย่างเขียนกันตรงๆ มันก็อาจทำร้ายจิตใจกันเกินไป เราไม่ใช่สไตล์นั้น

หลังจากวันที่โพสท์ไป ดู feedback จากผู้อ่าน, จาก oknation ก็เห็นความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง เริ่มจาก oknation มีเรื่อง “ขอความเห็นหมู่บ้านบล็อก” http://www.oknation.net/blog/talkwithOKNation/2007/04/02/entry-1

ซึ่งก็ใจชื้นที่เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง...แต่ไปๆมาๆ ประเด็นมันคล้ายๆ จะเบี่ยงไปในทางการจัด แบ่ง มากจนเกิดความคิดแปลกแยก แตกกันไปหลายฝ่าย โชคยังดี นะคะที่พวกเรามีความรักใคร่ผูกพัน และ “หวง” มิตรภาพที่เกิดขึ้น กันเป็นอย่างดี ม่ายงั้น...คงเละ

....กรุ่นๆ สักพักหนึ่งก็มี blogger ท่านหนึ่งรู้สึกจะชื่อ voice of bird ที่อึดอัดและกดดันจนขอออกไปอย่างสงบ

(ต้องขออภัยหากจำชื่อผิดซึ่งแม่หมูได้ตามไปทราบข่าวจากเรื่องหนึ่งของท่านมหาเนชั่น และลึกเข้าไปสัมผัสอารมณ์ความรู้สึกของเขาให้เข้าใจ...และที่แน่ๆ ตอนนี้ ท่านมหาฯ กำลังกวาดบ้าน จึงไม่สามารถลิงค์ให้ผู้อ่านได้ตามไปเก็บเกี่ยวความคิด-ความรู้สึกให้เกิดร่วมกันได้ ในขณะนี้ /(เพิ่มเติม 26 เม.ย.50) ท่านมหาเนชั่นกวาดบ้านเสร็จแล้วค่ะ http://www.oknation.net/blog/mhanation/2007/04/04/entry-2

หลังจากนั้นหลายอึดใจ ก็เริ่มเกิดประเด็นของ ความคาดหวัง ในการเป็น blogger หรือ การเข้ามามีส่วนร่วมและเกิดความรู้สึกเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ใน oknation,  ความห่วงใยในสังคม blog, การค้นหาตัวเองในฐานะ blogger  ต่างๆ นานา เริ่มตั้งแต่

“การสังเกตคนเขียน Blog จากสายตาคู่หนึ่ง” ของ คุณ CrazyKids... http://www.oknation.net/blog/kids/2007/04/14/entry-2 

“Bloggerization : บล็อกเกอไรเซชั่น” ของคุณอาคม... http://www.oknation.net/blog/akom/2007/04/16/entry-1

“ไม่มีอะไรมาก” ของ คุณวิหกพลัดถิ่น...http://www.oknation.net/blog/vihokpludtin/2007/04/17/entry-1

“มิตรภาพใน OK NATION ที่จับต้องไม่ได้แต่รู้สึกได้” ของ คุณyokujung...http://www.oknation.net/blog/yokujung/2007/04/17/entry-1

“สำนึกบล็อกเกอร์” ของท่านเจ้าเรือนปากกา...http://www.oknation.net/blog/pen/2007/04/18/entry-1

....ตามมาด้วยการเฉลย?..คลี่คลายปมด้วย “ขึงหนังตั้งเสียงกลอง” ของท่านเจ้าเรือนปากกา..http://www.oknation.net/blog/pen/2007/04/19/entry-1

.........จากที่ได้ล่องลอย ท่องไป ได้ตระหนักบางสิ่ง ได้พบมิตรภาพที่อบอุ่น ทำให้แม่หมูมองเห็น ระลอกพลิ้วน้ำเบื้องหน้าที่แต่เดิมมีลมพัดเหนือน้ำให้ได้กระเพื่อมไหว ระยิบระยับ ไปด้วยแสงดาวแห่งความคิด...เมื่อลมเหนือน้ำอ่อนแรงลง...ผิวน้ำนั้นเริ่มจะเรียบเหมือนกระจก...ที่เริ่มจะสะท้อน “บางสิ่ง” ที่สัมผัสได้ และกำลังจะกล่าวถึงต่อไป...

ทันใดนั้นเอง เหตุการณ์อลม่านบ้านบึ้ม blog ล่ม ก็เกิดขึ้น ให้ได้เกิดอีกกระแสหนึ่งขึ้นมา

สำหรับหลายท่าน..อาจจบ และสงบลงแล้ว....

แต่สำหรับแม่หมูฯเอง สะกิดใจบางอย่าง..ซึ่งจะต้องคลำหาต่อไป แล้วจะรีบเล่าต่อในตอนต่อไป นาฮ้า

................................................................................

สำหรับเรื่องนี้ อ่านแล้วอย่างเพิ่งคิดว่ามันเป็น แค่การถกกันทางความคิด ที่แตกต่าง ซึ่งพบเห็นกันเป็นประจำใน oknation นี้....ยัง มันยังไม่ใช่เท่านั้น...มันน่าจะมีอะไรใน อากาศ..เหมือนจะได้กลิ่น...บางอย่าง??

ทั้งนี้แมหมูฯ ขออนุญาต บล็อกเกอร์ ที่เคารพรักที่กท่านที่ได้กล่าวอ้างถึงในเรื่องนี้ ไว้ ณ ที่นี้

แม่หมอ...เอ๊ย..แม่หมูฯ กำลังปะติปะต่อเชื่อมโยงเหตุการณ์อยู่ ฮี่ ฮี่ ฮี่

ด้วยว่ามันยาวพอเพียงแก่การใช้สายตาจ้อง และคิด จินตนาการตามเนื้อเรื่อง พอสมควร (ไม่อยากให้ต้องเหนื่อยกัน แม่หมูฯขอพักตอนที่ 1 เพียงเท่านี้)

จะอ่านเล่นเพลินๆ จะอ่านเอาจริงและขบคิด....ก็ขอเชิญ ทัศนา - แลกเปลี่ยนทัศนะ ตามสะดวก นาฮ้า

.............................................................................................................

อ้างอิง

ภาพประกอบ www.artbylaura.com/gallery_5.htm

*(1) ตอนนี้แม่หมูฯ ได้เล็งเห็นว่าชีวิตในแต่ละวัน เราจะแบ่งตัวเองเป็น 2 ซีก ในร่างเดียว..ทุกขณะนาที อย่าเพิ่งงงกันนะคะ- และก็พยายามหวังว่าไอ้ “ขณะนาที” นั้นมันจะค่อยๆ ยืดระยะห่างออกเป็น ชั่วโมง และ วัน ดูบ้าง...แต่ช่วงที่ติด blog งอมแงมนั้นจะว่าเป็น วินาทีเลยก็ได้

*(2) อ่านต่อได้ที่ http://www.oknation.net/blog/optimsticheart/2007/04/01/entry-2

 

 

 

โดย แม่หมู_de_mascot

 

กลับไปที่ www.oknation.net