วันที่ พุธ พฤษภาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คนนอกรีต (ไม่เรียบ)


 

(1)

เปลื้องผ้าเดินถนน

ท่ามสายตา...ผู้คน

พ่นพิพากษาโชนไฟ

 

เส้นทางที่เห็นตรงไป

เลี้ยวหัวจักรถไฟ

อาจไม่ตกราง

 

ละมุนกลิ่นบุปผาจาง จาง

ฝุ่นผงควะคว้าง

ยังหวานบางลิ้นผีเสื้อ

 

(2)

สักลมหนาวบาดผิวเนื้อ

ลึกห่มทะเลเหนือ

จมใบเรือ ข้า ไม่เคยจำ

 

คาเฟ่ ตลก ขื่นขำ

กวีขับลำ-

ชื่นหน้าสบตาตัวเอง

 

บ้าใบ้ร้องร่ำรำเพลง

บอดบื้อบรรเลง

ตามไปในคืนอึกทึก

 

ไหวสั่นตึกราม รู้สึก

ราตรีสำนึก

รู้ค่าความหมายเพียงน้อย

 

 

(3)

ชายหนุ่มเพียรเฝ้ารอคอย

ละเหี่ยละห้อย

คอยนางที่จางทรงจำ

 

ความเงียบกล่าวคำซ้ำ ซ้ำ

กระต่ายตื่นตาม

สบความพอใจใคร่ครวญ

 

จึงอาภรณ์สวมใส่ไห้หวน

หาบหามสำนวน

ทบทวนถามตอบตามใจ

 

ฝนสาดซัดเซเปลไกว

เปียกปอนผิวกาย

ผิวใจไม่สั่นหวั่นหวาม

 

คฤหาสน์ป้องปกอกทราม

สายตาลวนลาม

นมนางในใบโฆษณา

 

จึงมีเพียงเราหยาบช้า

ผรุสวาจา

รกบนใบหน้าครึ้มเครา

 

(4)

ตะวันเร้นแสง-แฝงเงา

ฤดูกาลบอกกล่าว

ให้เราเลือกมองตรองดู

 

เธอ ฉัน เอ็ง ข้า มึง กู

ต่างตะเบงก้องกู่

ตื่นรู้ หาหัว ตัวตน

 

จึงบางเราเปลื้องผ้าเดินถนน

ท่ามสายตา...ผู้คน

มิสนพิพากษาใดๆ

(จึงบางเราห่มผ้าสวมตน

เดินบนถนน

ทว่า ร้างไร้สายตาคนมอง)

                                                                                                      แจ้ง ใบตอง

โดย แจ้งใบตอง

 

กลับไปที่ www.oknation.net