วันที่ ศุกร์ พฤษภาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หญิงนี้ที่ไม่ได้แลกมาด้วยหมา ๑๐


๑๐.ควีน  ทรูกานินี

      

ภาพจาก  TASMANIAN  MUSEUM& ART  GALLERY 

           แต่... ถึงอย่างไรก็ตาม ไม่ว่าภาพและเรื่องราวที่ได้เห็น ผ่านจอมาเมื่อครู่จะเกิดจากผลงานรังสรรค์ของคนปัจจุบันที่พยายามจำลองเหตุการณ์เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ให้เต้นพราวมีชีวิตขึ้นมาใหม่ หรือเป็นผลงานในภาพนิรมิตโดย ดอลลี่ก็ตาม สองหญิงสองวัยจากไทยแลนด์ก็ตกอยู่ในห้วงแห่งความดื่มด่ำล้ำลึก จมอยู่กับอารมณ์คล้อยตามของอาตมะ จนไม่เห็นร่างของใครอีกคนที่ก้าวเข้ามายืนอยู่เงียบๆในห้องด้วย

       มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พอจอภาพดับลง เสียงของเธอผู้นั้นก็โพล่งขึ้นว่า อย่าขัดใจเต็มที่ว่า

      "นั่นมันมุมมองของเจ้าเท่านั้นนะ ดอลลี่"

      สองป้าหลานสะดุ้งโหยง หันหลังไปมองร่างผู้เข้ามาเงียบๆ เป็นตาเดียวกัน ครั้นเมื่อเห็นว่าเป็นใครต่างโพล่งขึ้นว่า

      "คุณนายแดงยิหวา!!"

      "คุณป้า !!...หายดีแล้วหรือลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

      แต่ฝ่ายที่ถูกทักกลับคล้ายกับไม่สำเหนียกกับสำเนียงเสียงใด ก้าวโย่งๆเข้ามายืนตรงหน้า แบบตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาแดงก่ำพุ่งตรงเพ่งมองอยู่ที่กระเป๋าสะพายใบเก่งของสายคำ ซึ่งบัดนี้วางอยู่ข้างกายเจ้าของบนโซฟาหนานุ่ม หุ้มด้วยขนจิงโจ้นั้น

      มีแสงเรืองๆสีเขียวเหลืองเปล่งออกมา พร้อมกับเสียงของดอลลี่เถียงขึ้นฉอดๆคล้ายมีใครเปิดเทปค้างไว้

       "แต่มันก็เป็นความจริงนี่นะ ทรูกานินี เจ้าช่วยเขา นายโรบินสันชายผู้เป็นตัวแทนของพระเจ้าสำหรับเจ้า ช่วยเขากวาดเก็บเอาพวกชาวเผ่าทั้งหลายไปรวมกัน กักขังไว้ในเกาะอันห่างไกล ช่วยเขาสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ คือทำลายเผ่าพันธุ์แห่งทัสมาเนียทั้งปวง แล้วเขาก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั้งโคโรนี ได้รางวัลเป็นเงินมหาศาล หอบเอาความร่ำรวยสู่ครอบครัวและลูกหลานแล้วเจ้า หญิงเก่ง หญิงแกร่ง แห่งเผ่าพันธุ์ที่หันเหจากคนเถื่อนไปอยู่อุ้งเท้าของชาวศิวิไลซ์จนได้รับฉายาว่าเป็น ราชินี ควีนทรูกานินี เป็นราชินีนางนกต่อนะซี"

       คุณนายแดงยิหวามีสีหน้าบึ้งตึงโกรธเกรี้ยว ก้าวย่างอย่างแข็งทื่อเดินตรงมา จนสายคำดึงเอาตัวนพดารามากอดไว้แน่น ดีที่คุณนายไม่ได้สนใจสองหญิงที่สั่นเป็นลูกนกอยู่ตรงนั้นเลย กลับตะคอกเสียงโต้ตอบกับดอลลี่เปลือกหอยในกระเป๋า

       "แล้วเจ้าล่ะดอลลี่ เจ้าเป็นลูกครึ่งสายเลือดแห่งคนขาวนักล่าแมวน้ำ แล้วยังมาแต่งงานกับนักโทษคนหนึ่ง จนมีลูกหลานมากมายไม่เท่านั้น ครั้งหนึ่งเจ้ายังช่วยเขาปราบคนดำ ยิงกราดใส่พวกเขาด้วยปืน จนล้มตายไปหลายศพ แล้วเจ้าก็ได้รับรางวัล เป็นเงินทองและที่ดิน ได้รับการเชิดชูเกียรติด้วยเหรียญตราแห่งความกล้าหาญ มิใช่รึ"

       ถ้าดอลลี่มีร่างเป็นคนอยู่ตรงนั้นคงถูกทรูกานินีในร่างคุณนายแดงยิหวาหักคอไปแล้ว มิเช่นนั้นคงไม่สามารถส่งเสียงเถียงคำไม่ตกฟากอย่างนี้หรอก

       "ก็ใช่..."ดอลลี่เสียงดังขึ้น "นั้นเป็นเหตุให้สายเลือดแห่งทัสมาเนียยังคงอยู่...มาจนทุกวันนี้ไง   ข้าฆ่าพวกเขาก็เพื่อป้องกันตัว ป้องกันลูกน้อยสายเลือดแห่งข้า..." เสียงนั้นขาดหายไปปล่อยให้ความเงียบงันเกอดขึ้นชั่วครู่ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นเจือสะอื้น เหมือนกลืนข้าวค้างคอ "แต่...ข้าก็ไม่สามารถช่วยแม่ของข้าได้ แม่ของข้า วาตามูติยา ลูกสาวของ มานาลาคินาหัวหน้าเผ่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งริงการูมา...ฮือ..ฮือ...ทุกคนตายลงด้วยความทุกข์ทรมาน เพราะโรคภัยจากคนขาวที่ไหล่บ่าจนแบกรับไม่ไหวแต่เจ้ากลับเสวยสุขอยู่บนซากศพเหล่านั้น ควีน ทรูกานินี"

       เสียงสะอื้นไห้อย่างรันทดแทบขาดใจนั้นทำให้ ทรูกานินีในร่างคุณนายแดงยิหวา คลายสีหน้าและท่าทีลง เธอก้าวเข้ามานั่งเคียงข้างกระเป๋าแล้วกล่าวสืบไป

       "โครบอกเจ้าล่ะดอลลี่ ใครบอกว่าข้าเสวยสุข ข้าไม่ทุกข์เพราะถูกเขาหลอกใช้ละหรือ...เจ้าเข้าใจผิดอย่างใหญ่หลวงเลยรู้ไหม"

       ดอลลี่เงียบไม่มีแม้เสียงสะอื้นไห้ คุณนายจึงพูดต่อเสียงเนิบช้าราวกับนักเทศน์

               

ภาพจาก  Tasmanian  Museum  & Art  Gallery

      "จริงอยู่ข้ารักเขา เป็นความรัก ความฝันของวัยสาวที่บูชาชายในดวงใจแต่ในความรักของหญิงใดก็มักเจือด้วยความหวังเสมอเจ้าก็รู้ว่าก้าวเข้ามาในช่วงสงครามที่พวกเขาเรียกว่า Black War ที่คนขาวในอาณานิคมทุกคนได้รับอนุญาตให้ติดอาวุธในมือได้ทุกสถานการณ์เขาสามารถฆ่าคนดำชาวเผ่าแห่งทัสมาเนียได้ โดยเพียงแต่งมองเห็นในสายตา เด็ก ผู้หญิง คนแก่ ถูกล่าเป็นเกมเหมือนล่า Tasmanian Devil หรือ Thylacine เสือป่าที่บัดนี้สูญพันธุ์ไป เหมือนชาวเผ่านั่นแหละเขาจึงเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ข้าคิดว่าจะช่วยพวกเราชาวเผ่าไว้ได้...และมันก็ช่วยได้จริงเพียงระยะหนึ่งเท่านั้น ระยะหนึ่งที่เก็บเอาทุกคนมาตาย...ข้าเสียใจ เจ้าคงไม่รู้หรอก เพราะเจ้าอยู่ภาคเหนือ เจ้าไม่รู้ว่าหลายปีต่อมา เกิดอะไรขึ้นทางตอนใต้ใกล้เมืองโฮบาร์ตนี้ เจ้าไม่รู้เกิดอะไรขึ้นบ้าง เจ้าดูนั่นซิ"

       แล้วจอภาพขนาดใหญ่แบนติดผนังนั้นก็ปรากฏภาพและเรื่อวราวขึ้นอีกครั้งหนึ่ง....

""""""""

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

โดย เอื้อยนาง

 

กลับไปที่ www.oknation.net