วันที่ เสาร์ มิถุนายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

จริยธรรมของนายทุน ในระบบเศรษฐกิจสามานย์


“เซ๊งเป็ด ไรสาระจริง ๆ ต้องมาทำอะไรแบบนี้ ”         ผมบ่นระบายความในใจให้เพื่อนอีกสองคนฟัง  พร้อมกันนั้นก็พาเพื่อนลงรถไปสู่ที่แห่งหนึ่งย่านท่าพระจันทร์

“เอ้า  พี่เอ  เข้าไปก่อน”     บ๊วยพูดจบ  ก็เดินตามหลังผมเข้ามา ส่วนโอก็เช่นกัน

ขณะที่ผมผ่านรอยต่อของสภาพอากาศจากร้อนไปหนาว ผมว่า ผมรู้สึกดีขึ้น

“ถ่ายรูป  2  นิ้วสีกับขาว-ดำ โหลละเท่าไรครับ”      ผมตั้งคำถามแรกกับพี่ผู้หญิงเจ้าของร้านกาแฟ

“2 โหล 350 ค่ะ”      พี่คนนั้นตอบพร้อมกับยิ้มให้เราทั้งสาม

“เอา 2 หาร โหลเดียว ก็ต้อง 175 บาท”       ผมเชื่อว่า บ๊วยกับโอก็คิดเลขเร็วไม่ต่างกับผม

“เอ่อ แล้วถ่ายเป็น 2 นิ้ว คละ 1 นิ้วได้ไหมครับ”      ผมถามนำ  ส่วนเพื่อนอีกสองคนก็รอฟังคำตอบอย่างตั้งใจสายตาเราจ้องไปที่ปากของเค้า

“อ๋อ 2 โหล ต้องเป็นขนาดเดียวกันค่ะ”         เค้าตอบมันอย่างหน้าตาเฉย

 ผมและเพื่อนหันมามองหน้ากัน นัยว่ารู้สึกแปลก ๆ

“คือ ต้องถ่ายเป็นขนาดเดียวกัน 2 โหลอ่ะค่ะ”       เค้ายิ้มและพยักหน้า

“คือไม่รับถ่ายโหลเดียว ต้อง 2 โหลเท่านั้นเหรอ”      ผมถามย้ำแบบไม่เชื่อหูตัวเอง           

“ใช่ค่ะ”     เสียงนี้เสียดแทงใจผมอย่างมาก

“โค-ตระ แพง เอาเปรียบกันขนาดนี้เลยเหรอ กูต้องการแค่รูปถ่าย 2 นิ้ว สี 1รูป ขาว-ดำ 2 รูป  มันเล่นให้กูถ่าย 24 รูป  24 ก็ 24 เอ้า โชคชั้นที่ 1 อะไรวะให้ถ่ายขนาดเดียวอีก โชคชั้นที่ 2 เท่ากับว่า กูจะเอา 12 มันให้เอา24  อัตราส่วน 1 ต่อ 2 สุดยอดจริง ๆ ”     ผมได้แต่คิดในใจ และก็เชื่อว่า เพื่อนอีกสองคนก็มีความคิดข้างในไม่ต่างกัน

“ถ่ายเป็นเสื้อครุย แจ้งขอจบครับ”      โอ บอกพี่ผู้หญิงคนนั้นแทน หลังจากรู้ว่าผมมีทีท่าไม่พอใจแล้ว

“ทางเราจะเก็บรูปไว้ 2 ปี อัดเพิ่มโหลละ 100 บาท ถ้าจะอัดก็แจ้งชื่อ+วันที่ถ่าย+รูปตัวอย่างด้วย

“ค่ะ”       พี่เค้าให้ข้อมูลเพิ่มแล้วก็ยิ้มอีก

เราทั้งสามคุยแบบขำ ๆ ไปเดินขึ้นบันไดไป แต่หารู้ไม่ ภายในใจผมนั้น เต็มไปด้วยความเซ็ง

“เอ้า หยุดอยู่ตรงนั้นอย่าเพิ่งเดินเข้ามา  เตรียมตัวให้เรียบร้อยก่อน”       พี่ผู้ชายช่างกล้องบอกกับพวกเรา

“เสร็จแล้วก็เดินมาที่กากบาท เอ้ายิ้มนะ”       ผมเดินเข้าไปก่อน ในฐานะหนูทดลองของเพื่อน ๆ

“ก้มหน้า  เอียงซ้ายนิด (คอมมิวนิสต์อะ) นิดนึง นิ่ง ๆ เอานะ 1 2 3 แชะ เดี๋ยวอีก 4 รูป เอียงซายนิดนึง

ก้มหน้า อ่า นิ่ง ๆ ไว้ แชะ แชะ อ่าดี แชะ โอเค คนต่อไปเดินเข้ามาเลย ”        พี่ช่างกล้องกดชัตเตอร์ไป ยิ้มไป

...

...

...โอเดินเข้ามา ยืนที่เดียวกับผม ทำท่าทางไม่ต่างกันกับที่ผมเคยทำ และบ๊วยก็เช่นกัน

“เอ้ารูปสุดท้ายพี่แถมให้ อะยืนกอดกันเลยอะ ...แชะ โอเค อ่าหล่อมาก แล้วพรุ่งนี้บ่ายสอง มารับรูปที่พี่ผู้หญิงข้างล่าง  ”    พี่เค้าเอากล้องเสียบโน้ตบุ๊ค แล้วก็เปิดภาพที่ถ่ายให้เราเลือก

“อ่า เอารูปไหน พี่ว่ารูปนี้ดูดีสุด ”     พี่ช่างกล้องถามให้ผมเลือก

“ทำไมรูปโคตรน่าเกลียดเลยอะ”      ผมพูดให้ทุกคนที่จ้องมองรูปผมฟัง

ทันใดที่เห็นรูปผมโอก็พล่อยออกมาว่า “ก็ได้แค่นี้แล้ว คงไม่ดีกว่านี้แล้ว” ส่วนผมก็ได้แต่ยิ้ม      

“อ่า เดี๋ยวพี่จัดให้ คือ ตา จมูก ปาก ส่วนนี้เราทำอะไรไม่ได้  ที่จะทำได้ก็ริ้วรอยบนใบหน้า  เครา และก็เส้นผมที่ชี้ออกมาอย่างนี้”         พี่ช่างกล้องพูดให้ผมสบายใจ

พอพี่เค้าพูดจบ โอและบ๊วยก็ตัดสินใจเลือกรูปที่ตัวเองคิดว่าดีที่สุด ต่อจากผม

...

...

...หลังจากที่ทุกคนได้รูปที่น่าเกลียดน้อยที่สุดแล้ว  พี่ช่างกล้องก็ถามเราว่า “จะมัดจำเท่าไรดี”

“คนละ 100 บาท ได้นะพี่”     ผมอาสาตัดบทคนแรก

“อ่า ได้”      พี่เค้ารับเงินแล้วก็เขียนรายละเอียดในใบรับรูป

...

...

...พอทุกอย่างเรียบร้อย ผม บ๊วยและโอก็เดินลงมาจาก วอร์รูมถ่ายรูป เดินออกมาพบพี่ผู้หญิงคนเดิม ผม

ถามเค้าว่า  “พรุ่งนี้ มารับรูปตอนบ่ายสอง แล้วก็จ่ายเงินที่เหลือให้พี่ใช่ไหมอะ”      ผมยิ้มให้เค้าบ้าง

“ค่ะ”      พี่ผู้หญิงคนนั้นยิ้มส่งพวกเรา

หลังจากจบบทสนทนา ผมก็ผลักประตูออกไป เจอะอากาศร้อนฉ่า + ควันหมูทอดข้างๆ ที่คลุ้งไปมา แล้วเพื่อนอีกสองคนก็เดินเข้ามาใกล้ ๆ  กระซิบข้างหูผมว่า       “นี่แหละ ทุนนิยมสามานย์”

“เหรอ...”        ผมได้แต่งง

 

ปล. นี่ป็นชื่อเรื่องสำรองที่ไม่ได้ถูกเลือก

“นี่แหละ ทุนนิยมสามานย์”

“ทุนนิยมสามานย์ นี่ใช่ไหม ที่ใคร ๆ รู้จัก”

“ผลพลอยได้จากความสามานย์ของทุน”

“ทุน สิ่งไม่มีชีวิตที่เอาเปรียบกู”

“ทุนนิยม ระบบเศรษฐกิจ กินคน”

ขอบคุณภาพดีดี จาก

http://www.smethailandclub.com/upload/articles/ac00000202_b.jpg

http://www.thaitopic.net/admin/file/CHI02216.gif

โดย ปรากฏการณ์หลังม่านสีฟ้า

 

กลับไปที่ www.oknation.net