วันที่ อาทิตย์ มิถุนายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

กลางวันตื่น กลางคืนฝัน


เธอเดินอยู่กลางทางเดี่ยว

ชายกระโปรงสีเหลืองปลิวไสว หากใบหน้าของเธอยามนี้ประดับไปด้วยความเศร้า

แม้จะเศร้าเหลือแสน แต่เธอก็ยังสวยหวานนัก

เธอเดินเดี่ยวอยู่บนเส้นทางสีน้ำตาลอ่อน ซึ่งบัดนี้ถูกบดบังไปเสียสิ้นด้วยใบไม้แห้งสีน้ำตาลแก่

ช่างเป็นเส้นทางที่สวยงามและแสนเศร้า น้ำตาลอ่อนและน้ำตาลเข้มผสมกลมเกลียวดุจดังเฉดสีของภาพวาด

คงจะเป็นภาพวาดจากปลายพู่กันของจิตรกรที่เต็มไปด้วยความอาดูรบางอย่างที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจเข้าใจ

เส้นผมสีฟางข้าวของเธอล้อสายลมอยู่อย่างเริงร่า

เธอเดินบนเส้นทางเดี่ยว

เดียวดายนัก

ไม่มีใครรู้ว่าเธอมาเดินเดี่ยวด้วยเหตุผลกลใด

แม้แต่ฟ้าก็คงไม่รับรู้ และคงจะไม่สนใจ เพราะแสงแดดสีทองส่องประกายลอดเงาไม้มารำไร

ประกายทองวิบวับไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ

ต้นไม้ตายสีน้ำตาลแก่ดูราวกับถูกชุบชีวิต

หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าความงามล้อมรอบตัวเธออยู่

เธอยังคงสูดหายใจแผ่วเบา ดวงตามองไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย

ฉับพลันก็มีหิมะโปรยปรายลงมา

หิมะงั้นหรือ หญิงสาวคิด

เธอเอื้อมมือออกไปเบื้องหน้า หวังสัมผัสเกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธ์

หวังจะให้ละอองนั้นละลายกลายเป็นหยดน้ำเย็นเยียบในอุ้งมือ บัดนั้นเธอจึงจะรินน้ำตาออกมาผสมกับมันอย่างตื้นตัน

แต่เปล่าเลย

ทั้งหมดที่เธอสัมผัสได้คือกระดาษสีขาว

กระดาษที่ถูกตัดออกเป็นชิ้นเล็กๆ นับหมื่น นับแสนชิ้น ซึ่งค่อยๆโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า

หญิงสาวจึงเงยหน้ามอง และแลเห็นเส้นผมสีน้ำตาลไหม้

หญิงสาวจึงเงยหน้ามองและเห็นดวงหน้าที่หมองเศร้าและงดงามราวกับพระจันทร์ที่ไม่เคยพบเจอดาวใด

ละอองหิมะโปรยปรายลงจากมือเรียวยาวคู่นั้น

สายตาของเขาเหม่อมองไปไกลสุดฟ้า

ไกล ...อย่างที่ไม่ว่าใครก็มองไม่เห็นจุดหมาย

หญิงสาวจึงหลั่งน้ำตาให้กับภาพเบื้องหน้า

เธอเดินช้าๆไปอยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปราย

หิมะ ...ซึ่งปราศจากความเย็น

ค่อยๆเดินจากไป

ขณะที่ดวงตาสีเทาของชายหนุ่มยังคงเหม่อมองไปแสนไกล

ไกล ...อย่างที่ใครก็ไม่อาจหาจุดหมายได้เลย

 

 

โดย ลูกชิ้นปลาแปดเหลี่ยม

 

กลับไปที่ www.oknation.net