วันที่ อาทิตย์ มิถุนายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หญิงนี้ที่ไม่ได้แลกมาด้วยหมา ๑๒


๑๒.  คุณหญิงย่า

           เกิดความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องเมื่อจอภาพดับวูบลง  สายคำ กับ นพดารา กำลังเพ่งสายตาไปยังจุดเดียวกัน นั่นคือร่างงามแต่ยังกระปลกกระเปลี้ยของ ดุณนายแดงยิหวาซึ่งกำลังกราดสายตามาประสานอย่างคาดคั้นว่าให้หยุดเรื่องนี้ไว้เท่านี้

           เป็นสายตาที่มีอำนาจกราดแปลบมาแล้วแว๊บหาย  สายคำกับนพดาราเห็นแล้วหันมาสบตากันอย่างเข้าใจ  แม้จะไม่เอ่ยวาจาใดๆ ออกมา

          มีเสียงหยอกเอิน  ยั่วเย้า ของกิมหมวยกับคุณหญิงแม่  ที่พยายามช่วยกันให้กำลังใจคุณนพดล  พากันเคลื่อนใกล้เข้ามา  คุณนายแดงยิหวารีบปรับสีหน้า  ลูบคลำผมทรงสระอิที่บัดนี้ออกจะยุ่งเหยิง  ก่อนจะยิ้มให้มารดาสามีผู้เดินนำหน้าขบวนเข้ามาก่อน 

          กิมหมวยก้มศีรษะให้ภรรยาที่ถูกต้องของสามีด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลายขึ้นกว่าเมื่อเช้า  และอีกฝ่ายก็ดูไม่อินังขังขอบกับปัญหาใดๆ ในอดีต  แม้แต่ความเป็นเมียหลวง  และเมียน้อยของตนเอง  และกิมหมวยอีกแล้ว  จะมีก็แต่ความขอบคุณหล่อนที่เหลืออยู่เท่านั้น

          มันเป็นหลุมดำในจักรวาลที่สองหญิงเคยหวาดหวั่นพรั่นพรึงว่าสักวันหนึ่งตนจะเดินไปพบเจอ  และตกร่วงลิ่วลงไปในหลุมนั้น  เคยเห็น  เคยพบ หลุมนั้นก็แต่ในความฝัน  ความคิดคำนึงเท่านั้น    ครั้นได้มาถึงจรีงๆ ด้วยเหตุการณ์บังคับมันกลับไม่เลวร้ายอย่างที่ใจเคยหวาดหวั่น   ทุกอย่างมันก็ดำรงอยู่  ดำเนินไป  ตามวิถีที่มันควรจะเป็นอยู่ของมันเช่นนั้น

          ตรงกันข้ามสถานการณ์  และเรื่องราวที่เกิดขึ้นกลับทำให้เกิดความเห็นอกเห็นใจมากกว่าจะหวาดระแวงแคลงใจอย่างที่เคยหวาดวิตกแต่ก่อนมา

          สายคำมองดูสภาพของ คุณนพดล ด้วยสายตาที่อดสมเพชมิได้   และเกิดความคลางแคลงในใจอยู่ว่า  หากเขายังเป็นรัฐมนตรีหนุ่มไฟแรง  เข้มแข็ง  กระปรี้กระเปร่าคนเดิมอยู่  สายตาที่ทอดมองของกันและกันระหว่าง  กิมหมวยกับ คุณนายแดงยิหวาจะเป็นอย่างไรหนอ

         แต่ตอนนี้ความอ่อนแอไร้พลังของเขากลับกลายเป็นจุดเยือกแข็งเปลี่ยนแปลงให้เหล็กร้อนทั้งปวงเย็นลง

        หากเป็นผลไม้ คุณนพดลตอนนี้ก็เป็นผลไม้สุกงอมเต็มที่ จนแทบจะร่วงหล่น เน่าเสีย  เจ้าของรู้ว่ากินเข้าไปก็เสียท้อง เสียสุขภาพเปล่า  แต่เจ้าของยังรู้ว่าข้างในมีเนื้อและเมล็ดที่ยังทำประโยชน์ได้  หากมีใครจะช่วยนำไปแปรรูป หรือถนอมไว้เป็นอาหารรสชาติอื่นๆ ได้อีกมากมายก็ควรสนับสนุนและช่วยกัน

        เมื่อไม่คิดจะถือครองก็ไม่ต้องทุกข์ระทม    ความหึงหวง  ความหวาดระแวงว่าจะถูกแย่งและเปลี่ยนมือผู้ถือครองก็หมดสิ้นไป 

        เสียงหัวเราะด้วยกันจึงดังขึ้นแทน  นพดารารีบลุกไปประคองคุณย่า  ขณะคุณนายแดงยิหวาไปช่วยกิมหมวยพยุงคุณนพดลเข้ามานั่ง

       มีเสียงโทรศัพย์ของสายคำดังขึ้นในกระเป๋า   เธอจึงแยกตัวออกไปพูดกัยลูกชายไม่นานก็กลับมาบอกทุกคนว่า

       "พรุ่งนี้  เห็นทีฉันต้องกลับบ้านแล้วหละค่ะ"

       "อ้าว...ทำไมหละ..."

        คุณหญิงย่า กับนพดาราร้องขึ้น ทั้งสองรู้สึกว่าสายคำเป็นส่วนหนึ่งของบ้านนี้ไปแล้ว

        "หรือ พี่บอล ไม่สบายคะ"

         นพดารารู้จักกับบอล  ลูกชายของสายคำดี

         "เปล่าหรอก  ขานั้นกำลังแฮปปี้สุดๆ เพราะมีหนังสือแจ้งไปที่บ้านว่า  รถมอเตอร์ไซด์คันโปรดที่ป้าทางเมืองไทยส่งมาให้ตามคำเรียกร้องนั้น  เดินทางมาถึงท่าเรือเมืองโฮบาร์ตแล้ว  นี่เลยโทรให้ อลัน ไปติดต่อแล้ว  แต่ที่ต้องรีบกลับ เพราะบอลบอกว่าเมื่อเช้าเขาตื่นมาเห็นน้ำค้างแข็งปูขาวเต็มพื้นสนามแล้ว  ฤดูหนาวกำลังจะมา    นี่ก็ปลายเมษาแล้ว  ฉันยังไม่ได้จัดการเก็บต้นไม้หลายอย่างของฉันเข้าในเรือนกระจกเลย"

       "ต้องเก็บเข้าในเรือนกระจกด้วยหรือหนู"  คุณหญิงถามอย่างสนใจ

       "ค่ะ...ก็พวกข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด พริก มะเขือ โหรพา แมงลัก ผักหญ้าของไทยเรานี่แหล่ะ ไม่เก็บเข้าไว้ในเรือนกระจกมันก็จะตายหมดแน่เลย"

       "บ้านป้าสายคำหน่ะสวย  มีทั้งสวนดอกไม้สวนผักสารพัดเลย"  นพดาราอวดแทน

       "วันหลังเราไปเที่ยวกันบ้างน่ะหลาน"  คุณหญิงหันมามองหญิงไทยเมียฝรั่งด้วยสายตาที่แสดงความชื่นชม และแปลกใจนิด ๆ พอดีทนายความหนุ่มประจำตระกูลเข้ามารายงานว่า 

        "คุณท่านโทรมาจากเมืองไทยครับ  พอทราบอาการของคุณนพจากที่ผมบอก  ท่านก็สั่งให้พากลับบ้านด่วนเลยครับ"

         "ไม่นะ  ฉันไม่กลับ" 

          คุณนพดลที่ไม่สนใจอะไรรอบกายอยู่แต่แรกโพล่งขึ้นทันทีจนทุกคนตกใจ   แม้ทนายความหนุ่ม จะยกเหตุผลแห่งภาระหน้าที่  และเหตุผลแห่งสุขภาพร่างกายของคุณนพดลเองว่า  การกลับเมืองไทยคือเหตุผลอันสมควรที่สุดก็ตาม  คุณนพดลก็ไม่ยอมคล้อยตาม  ครั้นและเมื่อทนายฝีปากเอกของเขาพูดมากๆ เข้า   หน้าของุณนพดลก็เริ่มเปลี่ยนสี  ปากสั่น กลั้นโมโหแทบไม่อยู่  เป็นเหตุให้คุณหญิงย่าลุกขึ้นตัดบทว่า

         "คุณกลับไปก่อนเถอะ  ไปชี้แจงแถลงข่าวแก้หน้าให้เขา  หรืออะไรก็ได้ตามที่คุณและพ่อของเขาเห็นสมควร  เพื่อประโยชน์สุขของปวงพลพรรคของท่าน  ส่วนเขาจะอยู่ที่นี่กับฉันและ..."  ว่าแล้วกราดสายตาไปโดยรอบก่อนเอ่ยว่า  "หลานของฉัน"

         "ฉันด้วยค่ะ"  คุณนายแดงยิหวาเชิดหน้าตอบ  พลางสบสายตากับลูกเลี้ยงสาวน้อยนพดารา  ผู้กระซิบเบาๆ ที่ริมหูของเธอว่า

         "ดีแล้วค่ะ  คุณป้า   ทรูกานินี  เราจะได้ไปท่องแดนของชาวเผ่าทัสมาเนี่ยนด้วยกันนะคะ"

         คุณหญิงย่ายืดอกอย่างผู้ชนะ  ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจคำบางคำที่หลานสาวพูดกับลูกสะใภ้หลวงนัก  ท่านกำชับชายหนุ่มว่า  "พวกเธอกลับกันไปเลยทั้งเจ้าและเจ้าตำรวจนั้นด้วย  ให้ รินระวี อยู่ก็พอแล้ว"

         "ครับผม..."

         ทนายก็ทนายเถอะ  เจอไม้ดื้อของคุณหญิงย่าก็ต้องรามือราปากในที่สุด

                                            000000

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

โดย เอื้อยนาง

 

กลับไปที่ www.oknation.net