วันที่ อาทิตย์ มิถุนายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรียนรู้อย่างมีส่วนร่วมคือกระบวนการสอนแนวสร้างสรรค์ ตอนที่ ๑ ห้องเรียนป่าชายเลนบ้านกองดิน


       

           บรรยากาศปลายฤดูแล้งแม้จะร้อนแต่หญ้าก็เขียวเพราะฝนได้เทลงมาบ้างแล้ว ไม่มีอะไรสวยงามเท่ากับหญ้าตื่นฝนใหม่ พงไพรก็เขียวสด  ดิฉันใช้เวลากับเด็กในการเรียนรู้ธรรมชาติกับวิทยากรจากศูนย์ธรรมชาติศึกษาประเทศไทย เด็กสิบกว่าชีวิตแม้จะไม่มากแต่มากพอหากเราจะผันตัวเองมาเป็นนักเรียน แล้วให้เด็ก ๆ นั้นเป็นครูสอนเราเมื่อเดินเข้าป่า คราวนี้เรามุ่งหน้าไปยังป่าชายเลนริมคลองกองดินหลังหมู่บ้านเราเอง  เด็ก ๆ วิ่งนำหน้าอย่างตื่นเต้น จนทำให้ดิฉันต้องวิ่งตาม

เมื่อไปถึงป่าข้าพเจ้าก็ทึ่งกับความรู้ที่เด็ก ๆ มีเกี่ยวกับธรรมชาติ เด็กรู้จักหอยที่กินได้ กินไม่ได้ กินอร่อย ไม่อร่อย รู้จักพันธุ์ไม้ว่าเอาไปทำอะไร จนทำให้ดิฉันมองย้อนไปในวัยเด็กว่าเราก็รู้เรื่องเล่านี้บ้างเหมือนกัน แต่ทำไมเล่าวันนี้ดิฉันกลายเป็นคนโง่ไปเลย แม้แต่ความรู้ของชุมชนแบบนี้ได้หายไปจากความทรงจำ  เด็กๆ เหล่านี้กลายเป็นสะพานเชื่อมความทรงจำและความรู้ให้กลับมา


 
เหตุผลง่าย ๆ เหตุผลหนึ่งคือเราถูกวิถีการศึกษาแบบทุนนิยมครอบงำวิถีชุมชน วิถีชีวิตอย่างไม่รู้ตัว เรามุ่งเรียนไปประกอบอาชีพ หาเงิน มากกว่าการเรียนเพื่อให้มีความรู้อย่างถ่องแท้ เมื่อเราจบสูง ๆ ก็บอกตัวเองว่าเราเก่งกว่าคนจบ ป. ๔ หรือ ป.๖ หากแท้จริงแล้วเรามีความรู้ในการใช้ชีวิตนั้นน้อยมากและบางครั้งก็ไม่ต่างกัน เด็ก ป.๔ ถึง ป.๖ ที่มาวันนี้ก็มีความรู้ในการดำรงชีวิตไม่น้อย

ในชุมชนของเขา และเขาควรจะใช้ชุมชนของเขาให้เข้มแข็ง สิ่งสำคัญจะสร้างภูมิคุ้มกันไม่ให้กระแสทุนนิยม ทำให้เขาต้องไขว่คว้า แข่งขันกันไม่รู้จบได้อย่างไร

 
เรียนรู้เรื่องป่ามากมายก็สาธยายไม่หมดหรอกค่ะ วันนี้เพราะดิฉันได้ตั้งใจเป็นนักเรียน ปลดปล่อยคราบครูในระบบไว้ที่โรงเรียน จึงทำให้เห็นทางสว่างของการศึกษามากขึ้น  แท้จริงการเป็นครูไม่ใช่ทำหน้าที่สอนแต่คือการเรียนรู้อย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย !!

โดย ครูว่อน

 

กลับไปที่ www.oknation.net