วันที่ พฤหัสบดี เมษายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องหมาๆ....โลกของตำลึง(9)


ห้องเหม็น กับเข็มฉีดยา

“ไปอาบน้ำเลย ทั้งคู่ ไม่ต้องทำเป็นนิ่งเลยตำลึง ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย สู้สามสีมันก็ไม่ได้ ไม่เห็นมันวิ่งหนีเลย มานี่เลยเรา”

 

 อาบน้ำ เป็นอีกคำที่ตำลึงจำขึ้นใจ และต้องวิ่งหนีไปนอนตัวแข็งอยู่ใต้ต้นปลงหน้าบ้าน ทุกครั้ง ที่มันได้ยินคำนี้ ในขณะที่สามสี ไม่เคยสนใจว่าจะถูกพาไปอาบน้ำหรือไม่ แค่บ๊อก บ๊อก เดินมาอุ้มมันก็ไปอาบน้ำกับเขาแล้ว ถึงแม้มันจะไม่ค่อยชอบให้ตัวเปียก และมีฟองขาวเต็มตัวไปหมดก็ตาม แต่มันก็ไม่รู้ว่าจะวิ่งหนีไปทำไม เพราะมันไม่เคยหนีได้สักครั้ง ต่างจากตำลึง ที่รู้ว่าการวิ่งไปหลบอยู่ใต้ต้นปลงแล้วทำตัวแข็ง ไม่ได้ทำให้มันรอดพ้นจากการอาบน้ำสักครั้ง แต่อย่างน้อยก็ชะลอเวลาที่จะถูกเปลี่ยนกลิ่นจากฟองขาวๆ ที่เจ้านายมันชอบราดลงตัวมันทุกอาทิตย์ หรือไม่ก็ต้องมีสักครั้งที่เจ้านายจอมขี้เกียจ แต่ขยันเปลี่ยนกลิ่นให้มันเบื่อที่จะมาอุ้มมันที่ตัวใหญ่ขึ้นทุกวันสักวันหนึ่ง

  “ก็ช่างสามสี มันสิ มันชอบอาบน้ำ ก็อาบมันไปตัวเดียวสิ เราไม่อยากอาบน้ำนี่ กว่าจะทำให้กลิ่นหอมอย่างวันนี้ต้องใช้เวลาตั้งนาน ยังจะมาเปลี่ยนกลิ่นให้มันอีก ช่างขยันจริงๆ เลย บ๊อก บ๊อก นี่” ตำลึงคิด ขณะที่ยืนอย่างว่าง่ายอยู่ในห้องเปลี่ยนกลิ่น เมื่อมันไม่สามารถหนีสถานะการณ์ที่ต้องเผชิญได้อีก

  “เสร็จแล้วเอาทั้งคู่ไปขึ้นรถไปเที่ยวกันได้แล้ว ไปอย่าดื้อตำลึงนี่ ขึ้นรถทีไหร่เป็นอย่างนี้ทุกที กลัวหมอทำไม ไม่เจ็บหรอกฉีดยานิดเดียวเอง จะได้ไม่เป็นพยาธิหัวใจ สามสีไปเลย ไม่ต้องกลัวเลยเรา ไปหาหมอแล้วกลับมากินข้าว”

  “ไม่ได้กลัวหมอสักหน่อย แต่ไม่อยากอ๊วกแตกอีก ขึ้นไอ้ตัวใหญ่ขากลมทีไร ได้อ๊วกแตกทุกทีเลย” สามสีคิด ขณะที่มันยืนอิดออดอยู่หน้ารถ จนบ๊อก บ๊อก ต้องเดินมาอุ้มมันขึ้นรถ ก่อนที่จะเดินไปจัดการกับตำลึง ที่ยังยืนอยู่หน้าประตูแบบหมดอาลัยตายยาก

  “ไม่ไป ไม่อยากไป ต้องไปห้องเหม็น อีกแล้ว ไปทีไหร่เจ็บกลับมาทุกที แล้วก็ต้องไปเจอกับกลิ่นเหม็นๆ ที่เหม็นมากกว่าตัวเจ้านายมันเสียอีก ไม่ไปไม่ขึ้น” เจ้าตำลึงคิดขณะทำตัวแข็ง และมองดู บ๊อก บ๊อก อุ้มสามสีขึ้นเจ้าตัวใหญ่สี่ล้อ แล้วก็หันมาอุ้มมันขึ้นรถ เพื่อไปฉีดวึคฉีนป้องกันโรคพยาธิหัวใจที่มันและสามสี ต้องไปฉีดเป็นกิจวัตรทุกสองเดือนเศษ

................

   “เป็นไงตำลึง สามสี วันนี้ขนสวยมาเชียวนะ” หมอสาวที่ทำให้ตำลึงและสามสี เจ็บทุกครั้งที่มาถึงห้องเหม็นทักทายมันทั้งสองอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่ทั้งตำลึงและสามสีไม่อยากสบตาหรือให้หมอสองขามาจับตัวพวกมันสักเท่าไหร่ เพราะทุกครั้งที่สัมผัสตัวกันพวกมันมีอันต้องเจ็บตัวทุกที

   “เพื่อนเขาแนะนำให้กินน้ำมันปลา(Fish Oil) วิตามินซีเม็ด แล้วก็แคลเซียมเม็ดเสริม เลยสุขภาพดี ขนเลยสวยเป็นเงา เพราะเราไม่ได้ให้กินอาหารเม็ดนะค่ะ เลยต้องเสริมอาหารเข้าไปให้เขาแข็งแรง” บ๊อกบ๊อก รีบสาธยาย ถึงวิธีการเลี้ยง ที่ทำให้ตำลึงและสามสี กลายเป็นหมาสุขภาพดีและมีขนสวยงาม แบบที่หมอสาว บอกว่า

   “น่าจะเอาไปประกวดนะค่ะ”

  

   “ไม่คิดถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ อยากให้มันมีสุขภาพดี แล้วก็คงประกวดไม่ได้ เพราะไม่ได้ฝึก เลี้ยงไปตามประสา บางทีมันก็เชื่อฟัง แต่บางทีก็ไม่ มาตำลึงมาฉีดยาก่อน” บ๊อก บ๊อก พูด พร้อมกับอุ้มตำลึงขึ้นเตียงเหล็ก

    “ไม่เจ็บหรอก ไอ้ลูกหมาเก่งจะตายไป” บ๊อก บ๊อก ปลอบใจตำลึง ที่กำลังนั่งตัวสั่นเทา อยู่บนเตียง เมื่อเห็นหมอเอาเข็มฉีดยาที่มันคุ้นเคยเข้ามาใกล้ตัว

     “ดีแต่พูดก็ง่ายสิ ไม่ได้โดนฉีดยาเองนี่” เจ้าตำลึงคิดในขณะที่มันฉุกหน้าไว้กับอกเจ้านายที่อุ้มและพยายามคุยกับมันอยู่ อย่างยอมแพ้ต่อโชคชะตา ที่มันไม่มีวันหนีพ้น ไม่เหมือนกับตอนที่เผชิญหน้ากับแก๊งค์เจ้าถิ่น หรือ งูเห่าเมื่อวันก่อน ที่มีสามสี และบ๊อก บ๊อก คอยช่วยเหลือ แต่คราวนี้ สามสีมันก็ยังเอาตัวไม่รอด แถมบ๊อก บ๊อก ยังเป็นใจให้หมอกับทีมงานอีกสองคนคอยจับตัวมัน แล้วก็ปฏิบัติการจิ้มเข็มปลายแหลมไปที่ผิวหนังอันบอบบาง และไวต่อความรู้สึกของมันซะอีก

     “โอย ไม่เอาแล้ว โฮ่ง โฮ่ง…..” เจ้าตำลึงร้องเมื่อหมอดึงเข็มออกจากตัวมัน พร้อมๆ กับกระโจนลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังช้ากว่าเจ้านายของมันที่ดึงสายจูงรอท่าไว้ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นมันคงกระโจนไปถึงประตูทางออกได้ในแบบม้วนเดียวจบ คราวนี้หมอฉีดเจ็บกว่าทุกครั้งและสุดจะทนสำหรับผิวอันบอบบางของมัน จริงๆ  ตำลึงคิด

     “เอา เสร็จแล้วตำลึง ไม่ต้องกระโดด ไปเดินเล่นได้ มาสามสีมาเลยเรา ไม่ต้องตัวสั่น” บ๊อก บ๊อก ปล่อยตำลึงให้ไปเดินเล่นในร้านหมอ ก่อนที่จะหันกลับมาอุ้มสามสี ที่ตั้งท่าจะถอย แต่ก็ไม่ทัน บ๊อก บ๊อก ที่เดินเข้ามาฉวยตัวมันไว้ก่อนที่จะจับมันขึ้นเตียง

     “ไม่เคยกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อนเลย แต่ก็ไม่เคยหนีได้สักครั้งเดียว” สามสีคิด ขณะที่มันถูก บ๊อก บ๊อก อุ้มขึ้นเตียง โดยมีหมอ และทีมงานล๊อกตัวไว้อีกชั้นหนึ่ง ก่อนที่จะจิ้มเข็มลงไปในเนื้ออันบอบบางของมัน

    “โอ๊ย เจ็บจริงๆ เลย กลับบ้านแล้ว” สามสีคิด ขณะกระโจนลงจากเตียงไปหาตำลึง หลังจากที่หมอถอนเข็มออกจากตัวมัน

    “ไปกลับบ้านได้แล้ว ทั้งสองตัวเลย ไม่ไหวเลย มาหาหมอตั้งกี่ครั้งแล้วก็ร้องแบบนี้ทุกที ยังไม่ชินอีก ไปกลับบ้านไป” ว่าแล้วบ๊อก บ๊อก ก็พาเจ้าตำลึงและสามสี ขึ้นรถ โดยที่ทั้งตำลึงและสามสี ยังเคืองเจ้านาย ที่ชอบพามันมาที่ห้องเหม็น และทำให้มันเจ็บด้วยเข็มฉีดยาบ่อยๆ

….30…..

 

โดย kenta22

 

กลับไปที่ www.oknation.net