วันที่ อังคาร กรกฎาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...เพียงเรามิได้ใกล้ คอยปลอบกัน...


เพียงเรามิได้ใกล้ คอยปลอบกัน

๑...
เถอะคนดี
วันนี้จะเขียนบทกวี ให้ฟัง
ความ เหงา เงียบ ส่งเสียงดัง
ไม่อาจขัง ไว้ในจินตนาการ

๒...
ฝืนความรู้สึก ได้ ! ก็ไม่หมด
เปลืองประโยชน์จะโป้ปด ด้วยพจน์หวาน
น้ำจิตน้ำใจ ยังตระการ
เท่าเท่า วันวาร รู้สึกมี

๓...
ใครจะซบซับ ความรู้สึกใครได้ตลอด
สัมผัสอุ่น กรุ่นกอด ไม่เสื่อมศรี
สงสัยทำไมหมายรู้สึกดี
ฤๅ ปรารถนามี รู้สึกใด

๔...
บางคราว ที่บางใครเหนื่อยหน่าย
บางคนอาจภินท์พ่าย ใช่หรือไม่
คนท้อ ท้อลำพังซะเมื่อไร
เพียงเรามิได้ใกล้ คอยปลอบกัน

๕...
ใครจักซบซับความรู้สึกใครได้ตลอด
แต่เรายังอุ่น กรุ่นกอด กันที่นั่น
ที่ซึ่ง คะนึงเรามาพบ บรรจบกัน
ระหว่างเส้นของฝัน และไมตรี


บทส่งใจ...
...
...ปรารถนาเอ๋ย
...มิตรไมตรีแห่งเรา มิเคยปรารถนาสิ่งใดมากไปความรู้สึกอันปิติใจมิใช่หรือ
...
...บางวันที่ปรารถนาท้นท้อ
...บางมิตรไมตรีก็อาจกำลังทุกข์หนักก็เป็นได้
...
....
...แหละนั่นแม้ถึงว่า เรามิอาจซบซับทรมานแห่งกัน ได้สมปรารถนาหวังทุกครั้ง
…เช่นที่เคย
...
...แต่เรามิเคยไกลกัน ณ ดวงจิตพินิศถึงมิใช่หรือ
...มิตรภาพที่แสนรัก

คิดถึงคุณจัง

ที่นี่พระอังคารที่ ๑ กรกฎาค์ ๕๑ / แทนคุณแทนไท

ขอบคุณภาพจาก http://www.oknation.net/blog/home/album_data/263/20263/album/17205/images/147860.jpg

โดย แทนคุณแทนไท

 

กลับไปที่ www.oknation.net