วันที่ พุธ กรกฎาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

:::บทกวีแห่งฤดูใจ:::


:::บทกวีแห่งฤดูใจ:::


...๑...
สายฝน หล่นพรู ฤดูร้อน
กลิ่นแดดอุ่นกรุ่นอ่อนสุนทรสมัย
ระเหยค้างหว่างดึกของพฤกษ์ไพร
ธารน้ำใสหลากลง ธรณิน

...๒...
แตะดอกน้ำฝน บนใบหญ้า
เลือนล้าง ฝุ่นฟ้า คราแห้งสินธุ์
เมล็ดป่าแตกเปาะ ยิ้มเยาะดิน
เก็บกวิน เอาไว้ในรอยคำ

...๓...
จรดใจให้ทั่วหัวใจฟ้า
ปลุกป่า ปรารถนามาริดร่ำ
ธุลีแห่งไพรพงผจงคำ
ธรรมชาติชุ่มฉ่ำฤดูกาล

...๓...
ฤดูกาลมากำหนดผจดใจ
ให้ชื่นในหทัยโลกเมื่อโศกผ่าน
ละอองแห่งความดีก็พลีจาร
เมล็ดมานเบ่งบานฤดูใจ

...๔...
เกิดสายรุ้งคุ้งโค้งที่โพ้นฟ้า
เหลื่อมสลับสีทาให้ฟ้าใส
วิหคเหินเดินทางมานานไกล
หยุดพักบนกอไม้ที่ปลายธาร

...๕...
สายฝนหล่นพรู ฤดูร้อน
คืนนี้ คงนอน หลับฝันหวาน
“หนาวฟ้าคงไม่ท้อทรมาน”
เมื่อดินได้จูบจารกับฝนพรำ

...๖...
เก็บเธอเอาไว้ใน ธุลีดิน
มาเจือจินต์เจือใจที่ไหวส่ำ
หยาดน้ำใจจากคนเคยคุ้นคำ
สมบูรณ์สำคัญละมุน “อุ่นไอดิน”

...๗...
เช้าแล้ว สายแล้ว แก้วใจป่า
ทั่วเขาเขินเนินฟ้าพนาถิ่น
ฤดูกาล ฤดูใด ให้ย้อมยิล
หนาวฟ้า แต่อุ่นดิน ฤดูใจ


...บทส่งใจ...
คงเป็นธรรมดาและสามัญ
ที่เปล่าค่าจะหาเหตุว่าทำไมบางคราวและบางที
กระแสใจจึ่งได้รู้สึกพิเศษกับบางสถานการณ์นัก

ค่ำนี้ฝนตก
กลิ่นดินยังชื่นหอมเช่นที่เคยเป็น
แหละความคิดถึงที่คุ้นเคย ก็ย้อนกลับมาสวัสดีอีกหน

ผมรักความรู้สึกเช่นนี้จัง
“ความรู้สึกที่แม้ไม่มีใคร แต่รู้สึกเหมือนมีคุณให้อุ่นใจ”
“ถึงหนาวฟ้า แต่ก็อุ่นดิน”

ขอบคุณ ฤดูใจที่แสนรัก

ที่นี้พระพุธที่ ๒ กรกฎาค์ ๒๕๕๑ / แทนคุณแทนไท

โดย แทนคุณแทนไท

 

กลับไปที่ www.oknation.net