วันที่ ศุกร์ เมษายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องหมาๆ...โลกของตำลึง(10)


ความกลัวของ "สามสี"

สามสี เคยคิดว่า สิ่งที่มันกลัวที่สุดในชีวิตของการเป็นหมาในบ้านของบ๊อก บ๊อก คือการถูกพาไปฉีดยาที่ห้องเหม็น แต่วันนี้ มันรู้แล้วว่าอะไรคือสิ่งที่มันกลัวที่สุดในชีวิต เมื่อ บ๊อก บ๊อก บอกมันขณะที่มันกำลังเล่นซนอยู่กับตำลึงด้วยการแย่งกันกัดขาโต๊ะ ให้พรุนว่า

“ถ้าซนมากนะสามสี จะส่งกลับไปอยู่บ้านเก่าเป็นเจ้าการ์ตูนเลยดีไหม”

พลันที่มันได้ยิน บ๊อก บ๊อก พูดถึงเจ้านายเก่า และเรียกมันว่า การ์ตูน ความทรงจำเก่าๆ ก็เริ่มผุดขึ้นมาทำให้สามสีหยุดปฏิบัติการกัดขาโต๊ะกับตำลึง และทำหูตั้งหันมาทาง บ๊อก บ๊อก เป็นเชิงตั้งคำถามว่าที่มันได้ยินนะผิดไปหรือเปล่า

    “ดูมัน พอได้ยินชื่อ การ์ตูน ชะงักไปเลย ให้เขาเอากลับบ้านไปเลยดีมั๊ย สามสี ต่อไปก็จะกลับไปเป็นการ์ตูนดีมั๊ย” พอเห็นสามสี หูกระดิก บ๊อก บ๊อก ก็จะยิ่งล้อเลียนมันหนักยิ่งขึ้นทันที 

แต่สามสีไม่สามารถแยกแยะได้ระหว่างการล้อเล่นของ บ๊อก บ๊อก กับเรื่องจริง และมัน เริ่มวิตกว่าที่ บ๊อก บ๊อก พูดจะเป็นจริงหรือเปล่า  เพราะชีวิตมันที่บ้านหลังใหม่เริ่มดีขึ้น หลังจากร่วมมือกับตำลึงกำจัดผู้บุกรุกไร้ขาไปเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ตำลึง ก็ดีกับมันไม่ทำท่าไล่มันออกไปจากบ้านอีก ทำให้ทั้งมันและตำลึงกลายเป็นคู่ซี้ ที่ได้ออกไปวิ่งเล่นกันทุกเช้า แถมยังได้วิ่งเล่นกันรอบบ้านอีกทั้งวัน ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับชีวิตในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มันเคยถูกขังอยู่ทุกค่ำคืนในบ้านหลังเก่า

และความวิตกของมันก็มีเค้าลางของความจริง เมื่อมีรถมาจอดหน้าบ้านและคนที่เปิดประตูรถออกมาเป็นชายหนุ่มที่เอามันออกมาจากบ้านเก่ามาที่บ้านใหม่หลังนี้

“เขาจะมาเอาแกกลับไปเหรอ สามสี” ตำลึงถามเมื่อเห็นชายหนุ่มที่มันจำได้ว่าเป็นคนพาสามสีมาแล้วไม่ยอมเอาสามสีกลับไปนับจากวันนั้นจนถึงวันนี้

“ไม่รู้สิว่ามาทำไม เมื่อกี้เห็น บ๊อก บ๊อก บอกว่า ถ้าฉันซนจะส่งฉันกลับ หรือบ๊อก บ๊อก ไม่รักฉันแล้ว จะให้เขามาเอาฉันกลับไป”

“ไม่หรอกมั้ง บ๊อก บ๊อก เขาก็รักแกดีอยู่นี่ เห็นอุ้มทุกวัน ว่าแต่ว่าแกอยากกลับไปหรือเปล่าละ”

“ไม่อยาก ฉันไม่อยากกลับไปนะตำลึง อย่าให้เขาเอาฉันไปนะตำลึงช่วยคิดทีจะทำอย่างไงดี”

“ถ้าแกไม่อยากไป  เดี๋ยวฉันจัดการเอง ถ้าเขาเดินเข้ามาแกก็อย่ายอมให้เขาอุ้มหรือให้ บ๊อก บ๊อก อุ้มละแต่ต้องวิ่งหนีอย่างเดียว เดี๋ยวฉันจะคอยกันไม่ให้เขาเข้าใกล้แกได้ ฉันตัวใหญ่กว่าแก ถ้าเขาจะเข้ามาเอาแกไปจริงๆ ฉันจะกัดให้มือขาดไปเลย แกไม่ต้องกลัวไอ้ตัวเล็ก” ตำลึงบอกถึงแผนการที่มันคิดว่าจะปกป้องไม่ให้สามสีต้องถูกพรากไปจากมัน ก็กว่าจะสนิทกันขนาดนี้ต้องเจ็บตัวได้แผลกันไปตั้งหลายครั้ง จะมาเอาไปง่ายๆ ได้อย่างไง ตำลึงคิด เมื่อ บ๊อก บ๊อก เดินไปเปิดประตูรั้วให้ชายหนุ่มเข้ามา

“โฮ่งๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“โฮ่งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“ตำลึง สามสี ไม่เอาไม่เห่า สามสีแกจำหมอไม่ได้เหรอ ที่เอาแกมาจากบ้านโน่นไง เฮ้ยตำลึงไม่เอาไม่เห่า เออ หมอเดินมาเถอะมันไม่กัดหรอก มันคงเอาแต่เห่าแหละ ไม่รู้มันเป็นอะไร สงสัยกลัวจะมาเอากลับไป”

“สงสัยจะเป็นอย่างนั้นแหละ เพราะตอนเราไปเอามันมาจากบ้านเก่า มันก็ไม่ได้เห่าอะไรนะแถมยังมาอย่างเต็มใจด้วย แต่ไหงพอมาเจอกันคราวนี้ทำท่าไม่เป็นมิตร สงสัยมันกลัวจะต้องกลับบ้านเก่า หรือไงสามสี”

“โฮ่งๆๆๆๆๆ” สามสีเห่าตอบพร้อมกับวิ่งไปมา ไม่ให้ผู้มาเยือนจับตัวมันได้ และเป็นการตอบคำถามที่ชายหนุ่มถามมันว่า มันไม่อยากกลับไปบ้านเก่าแน่นอน

“เราว่ามันคงกลัวจริง เพราะก่อนนายมาเราบอกมันว่า นายจะมาเอามันไป มันเลยกลัว เป็นไง มันดูดีกว่าเดิมไหม”

“ดูดีขึ้นเยอะเลย เอาจะให้นั่งมั้ยเนี้ยะสามสี เออฉันไม่เอาแกกลับไปหรอก” ชายหนุ่มบอกสามสี ที่ยังคงตั้งท่าเห่า และไม่ยอมให้เขาอุ้มอย่างที่ตำลึงแนะนำ ในขณะที่ตำลึงเอง ก็เห่าเพื่อขู่ไม่ให้ชายหนุ่มมาเอาคู่หูของมันไป

“มาเลยทั้งคู่เลย เข้าไปอยู่ในบ้านจะได้เงียบซะที สามสีแกไม่ต้องไปไหนหรอกอยู่ในบ้านนี่แหละ ไม่ต้องกลัว เลิกเห่าได้แล้ว ไอ้สองตัวนี่” เจ้านายบ๊อก บ๊อก บอกมันทั้งสองพร้อมกับลากมันเข้าไปอยู่ในบ้าน หลังจากปล่อยให้มันเห่าอย่างไม่ยอมหยุดอยู่พักใหญ่

“เห็นไหมละ ฉันว่าแล้วเขาต้องแพ้เรา” ตำลึงบอกสามสี ขณะถูกลากให้เข้าไปอยู่ในบ้าน ในขณะที่สามสีหมุดเข้าไปอยู่ใต้โต๊ะทันทีที่ถูกจับเข้าบ้านและมันจะไม่ยอมออกมาจนกว่าชายหนุ่มจะกลับและต้องไม่มีมันกลับไปด้วยอย่างแน่นอน

“สามสี แกไม่ต้องไปหลบอยู่ใต้โต๊ะหรอก ออกมานั่งตรงนี้ก็ได้ ถ้า บ๊อก บ๊อก เปิดประตูมาแล้วจะเอาแกไปให้เขา ฉันจะจัดการเอง” ตำลึงปลอบ เมื่อเห็นสามสีนั่งเงียบอยู่ใต้โต๊ะแหล่งพักพิงสุดท้ายของมัน

“ไม่หรอกฉันอยู่ตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวถ้าเขากลับแล้วค่อยออกไป”

“กลัวอะไรนักหนา บ้านเก่ามันแย่มากเลยเหรอ” ตำลึงถาม

“ฉันก็ไม่รู้หรอก แต่ให้กลับไปไม่เอาแน่นอน อยู่ที่นี่ให้แกแกล้งยังมีความสุขกว่า” สามสีตอบ เมื่อมันนึกถึงช่วงเวลาสองสามเดือนที่มันอยู่ที่บ้านเก่ากับเจ้านายที่เรียกมันว่าการ์ตูน ก่อนที่มันจะมาอยู่ที่บ้านใหม่ มันก็บอกไม่ถูกหรอกว่าที่เก่ามันแย่อย่างไง จนมันได้มาอยู่บ้านที่มีบริเวณให้มันวิ่ง ได้กินอาหารที่ไม่มีกลิ่นสารกันบูด และยังไม่ต้องนอนจมกองฉี่ของตัวเองในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ จนตอนนี้มันหายจากอาการฉี่รั่วโดยไม่รู้ต้วแล้ว มันถึงรู้ว่ามันจะไม่ยอมกลับไปบ้านเดิมเป็นเจ้าการ์ตูนของเจ้านายคนเดิมของมันแน่นอน

.........

     “สงสัยสามสี มันจะไม่ยอมให้นายอุ้มแน่นอน เราว่า แต่มันก็สบายดีนะ จะมีก็นอนกรน และบางทีก็จะมีอาการหายใจไม่ทันไม่รู้ว่าจะแก้อย่างไง”

      “มันเป็นอาการที่ติดมาตั้งแต่ถูกขังอยู่ในห้องนอนจมกองฉี่ ให้เวลามันรักษาตัวเอง ออกกำลังกายได้วิ่ง ปอดมันก็คงจะดีขึ้นเอง แล้วมันกัดกันหรือเปล่า”

      “กัดกันอาทิตย์แรกๆ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วหลังจากที่มันเป็นมือปราบงูเห่าเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ก็เลิกกัดกันมีแต่งับกันเล่นๆ”

      “ดีแล้วละ งั้นเรากลับก่อนนะแล้ววันหลังจะมาใหม่”

      “อืม ขับรถดีๆ แล้วกัน”

.........

      “สามสี เขากลับแล้วออกมาได้แล้ว” ตำลึงร้องเรียกสามสีที่ยังคงหมอบอยู่ใต้โต๊ะและคอยระวังตัวพร้อมที่กระโจนเข้าใส่ใครก็ตามที่จะอุ้มมันออกไปจากบ้านหลังนี้ และเมื่อมันได้ยินตำลึงเรียก มันก็ค่อยๆ เดินออกมาจากมุมมืด และตะแคงคอมองชายหนุ่มที่เดินขึ้นรถที่ค่อยๆ เคลื่อนออกไปจากหน้าบ้าน

       “โฮ่งๆๆๆๆๆ” สามสีตั้งท่าเห่าไล่ทันที พร้อมกับหันมาบอกตำลึงว่า “ทีหลังอย่าให้เขาเข้ามาบ้านอีกนะ ฉันไม่อยากไปอยู่บ้านเดิม”

       “เออ รู้แล้ว ฉันต้องช่วยแกแน่นอน โฮ่งๆๆๆๆ”

       “ไอ้สองตัวนี้ เขามาก็เห่า ไปก็เห่า เดี๋ยวเถอะ ออกมาได้แล้ว สามสีแกไม่ต้องไปอยู่ที่ไหนหรอกอยู่ที่นี่และไม่ต้องกลัว ไอ้ลูกหมาเอย” บ๊อก บ๊อก บอกสามสีขณะที่เข้าไปอุ้มมันที่วิ่งเข้ามาหาพร้อมๆ กับทำท่าประจบด้วยการยื่นหน้าเข้ามาหาและซุกตัวเขาไปที่อ้อมกอดอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะใช้ลิ้นเลียมือเพื่อทำความสะอาดให้ บ๊อก บ๊อก อย่างมีความสุข เพราะมันไม่ต้องกลับไปอยู่ในที่ที่มันกลัวที่สุดในชีวิตของการเป็นหมาอีกแล้ว

.......30.......

โดย kenta22

 

กลับไปที่ www.oknation.net